Η μετριοφροσύνη τού όντως πνευματικού ανθρώπου

Οι παρόντες τόμοι τιμής προς τον Ομότιμο Καθηγητή Γεώργιο Στυλ. Κορρέ αποτελούν αναγνώριση της συνεισφοράς του στην επιστήμη της αρχαιολογίας, σε ό,τι αφορά τόσο στην έρευνα όσο και στη διδασκαλία. Η θέρμη και η αμεσότητα με την οποία ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή μας δεκάδες φίλων, συναδέλφων και μαθητών του, προκειμένου να συμμετάσχουν στην έκδοση με τα άρθρα τους, καθιστούν πασίδηλη ακριβώς αυτήν την εκτίμηση προς τον πολυπράγμονα επιστήμονα και τον σεβασμό προς τον πανεπιστημιακό δάσκαλο. Κυρίως, όμως, φανερώνουν την ειλικρινή ευγνωμοσύνη και τη βαθιά αγάπη προς τον άνθρωπο, den lieben Georg, «τον αγαπητό Γεώργιο», όπως τον αποκαλούν οι συμφοιτητές του από τη Βόννη.

Συνέχεια →

Αιματοβαμένη περιοχή η συνοικία των Προσφυγικών της Πάτρας, από το Μπλόκο των κατοχικών δυνάμεων το 1943. Πλήρωσε με τις ζωές των παλληκαριών της το μερίδιό της στον αγώνα ενάντια στους ναζιστές στην περίοδο της κατοχής. Με τις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης να πραγματοποιούνται κάθε χρόνο, ελάχιστος φόρος τιμής, είναι να κρατάμε άσβεστη την ιστορική μνήμη και να την περνάμε στις επόμενες γενιές.

Συνέχεια →

Ένας σπάνιος, σχεδόν δυσεύρετος μεζές στις μέρες μας. Γινόταν τα παλιά τα χρόνια, μια φορά τον χρόνο, την εποχή που κάνουν τις γουρνοσφαξιές. Ένα έθιμο που περιελάμβανε την παρασκευή καπνιστών λουκάνικων με πορτοκάλι και κρασί και το λιώσιμο του χοιρινού κρέατος για την παρασκευή του παστού. Το τσίκνισμα δηλαδή του κρέατος, που κορυφωνόταν την ημέρα της Τσικνοπέμπτης!

Συνέχεια →

Το Λουτράκι είναι κωμόπολη της Κορινθίας που αποτελεί την αρχαιότερη λουτρόπολη της Ελλάδας και φημίζεται για τα ιαματικά νερά της. Βρέχεται από τον Κορινθιακό κόλπο, ενώ πάνω από την πόλη δεσπόζουν τα Γεράνεια όρη. Αποτελεί δήμο του Νομού Κορινθίας μαζί με την Περαχώρα -της οποίας αρχικά απετέλεσε επίνειο, τους Αγίους Θεοδώρους, τα Ίσθμια, την Ποσειδωνία, τον Σχίνο, τα Πίσια και τους παραθεριστικούς οικισμούς γύρω και κοντά στη Λίμνη Βουλιαγμένης.

Συνέχεια →

Οι πεζογέφυρες που μπαίνουν στην καρδιά του Έλους της Αγυιάς έχουν δώσει μια άλλη όψη στην περιοχή. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο που έρχονται στη δημοσιότητα, κατά καιρούς, είναι αρκετά και εντυπωσιάζουν ιδιαίτερα όταν οι λήψεις είναι πανοραμικές. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν και τα βίντεο του Κώστα Γκέρτζου και του Photofx που πέταξαν το drone τους πάνω από το σημείο.

Συνέχεια →

8 Ιουνίου

Ο ένδοξος νεομάρτυς Θεοφάνης (βαπτιστικό όνομα Θεόδωρος) γεννήθηκε από φιλόθεους γονείς στην Καλόβρυση της Μεσσηνίας. Σε μικρή ηλικία, ευρισκόμενος στην Κωνσταντινούπολη για να μάθει ραπτική τέχνη, πήγε σε κάποιο μουσουλμανικό πανηγύρι και από επιπολαιότητα αρνήθηκε την Ορθόδοξη πίστη του. Οι Αγαρηνοί εκτιμώντας την ευφυΐα και τη δύναμή του τον προώθησαν στο παλάτι του Σουλτάνου. Μέσα σ’ αυτό το αντίχριστο περιβάλλον για έξι χρόνια μυήθηκε στη μωαμεθανική θρησκεία και σπούδασε με δίψα τις αραβικές επιστήμες… Σε λίγο θα ανήκε στο τάγμα των Γενιτσάρων και θα μπορούσε να πολεμά τα αδέλφια του, τους Έλληνες.

Συνέχεια →

13 Μαρτίου
29 Μαΐου

Η Ελένη Δραγάση (Helena Dragaš, 1371-1450) και αργότερα, ως σύζυγος του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου, «Ελένη η εν Χριστώ τω Θεώ αυγούστα και αυτοκρατόρισσα των Ρωμαίων η Παλαιολογίνα», ήταν θυγατέρα του Κωνσταντίνου Δραγάση, ενός από τους πολλούς ηγεμόνες – κληρονόμους του μεγάλου Σέρβου κράλη (βασιλιά) Στεφάνου Δουσάν. Καταγόταν από βασιλική και ευλογημένη γενιά. Στους προγόνους της συγκαταλέγονται άνθρωποι που αγίασαν, όπως ο Στέφανος Νεμάνια, σέρβος βασιλέας που μόνασε με το όνομα Συμεών και ήταν κτήτωρ της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους (13 Φεβρουαρίου). Ο Κωνσταντίνος Δραγάσης ανέλαβε την ηγεμονία της περιοχής μεταξύ των ποταμών Αξιού και Στρυμώνος, που σήμερα ανήκει στη Βουλγαρία.

Συνέχεια →

Κυριακάτικο πρωινό του Μαΐου, έχοντας αφήσει πίσω μας το Δερβένι, ξεκινάμε την ανάβαση προς το χωριό Ευρωστίνη ή Ζάχολη Κορινθίας, που κρατά ακόμη πολλά στοιχεία της παλαιάς μορφής του, με τις βρύσες, τα αλώνια και τα ξωκλήσια του, μα πιο πολύ από όλα με τον υπέροχο ναό του Αγίου Γεωργίου με τους δεκαεπτά τρούλους του, που δεσπόζει πάνω από το χωριό μέσα σε πυκνά δάση και άφθονα τρεχούμενα νερά.

Συνέχεια →

Τρίτη Διακαινησίμου

Μαρτύρησαν στην Πάτρα στις 3 Απριλίου 1821 (Κυριακή των Βαΐων)

Με την έναρξη της επανάστασης του 1821 δημιουργήθηκε και στην Πάτρα έκρυθμη κατάσταση. Μία μητέρα με τις δυο θυγατέρες της και τον γιο της, εύπορη οικογένεια, προσπαθούσαν να καταφύγουν στη Γαλλική Πρεσβεία για να σωθούν. Δεν το κατόρθωσαν. Συνελήφθησαν από τους Τούρκους και οδηγήθηκαν μπροστά στον Γιουσούφ πασά. Παρακαλούν, γονατίζουν, εκλιπαρούν, ο πασάς είναι ανένδοτος. Η μόνη λύση για να αποφύγουν τον θάνατο είναι η εξώμοση. Κλαίουν, θρηνούν, απειλούνται, τρέμουν τον θάνατο. Τελικά αρνούνται τον Χριστό και εντάσσονται στο χαρέμι του πασά.

Συνέχεια →

Η «Βραχοπαναγίτσα» βρίσκεται 500 μ. κάτω και βόρεια του φράγκικου κάστρου Μίλα στη Μεσσηνία, σκαρφαλωμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού Ξάστερου (Λευκασία) μέσα σε ένα θαυμάσιο τοπίο από πλούσια βλάστηση με πανύψηλα πλατάνια, ιτιές και κυπαρίσσια, λίμνες και νερόμυλους. Λένε πως η βραχώδης από πωρί όχθη του ποταμού, με περίεργα σχέδια και σταλακτίτες, σχηματίστηκε, χιλιάδες τώρα χρόνια, από τα άφθονα νερά της «Ξερόβρυσης». Στον βράχο αυτό έχει σχηματισθεί μια μικρή φυσική σπηλιά με σταλακτίτες, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν καταστραφεί.

Συνέχεια →

Αρχές Φεβρουαρίου, σε απόσταση κοντινή από την Αθήνα, περνούμε τον Ισθμό της Κορίνθου και στο ύψος του Κιάτου στρίβουμε προς Φενεό και ακολουθούμε μια πανέμορφη διαδρομή μέσα από τις καταπράσινες εξοχές της Κορινθίας. Η γη νοτισμένη και η φύση ήρεμη παντού μόλις που αποτολμά τα πρώτα της σκιρτήματα αναμένοντας την άνοιξη. Στα αριστερά μας η μαγευτική λίμνη Στυμφαλία μετεωρίζεται μεταξύ θρύλου και πραγματικότητας μέσα σ’ ένα σύννεφο πυκνής ομίχλης.

Συνέχεια →

Στα παλαιότερα χρόνια οι χωρικοί δεν είχαν οικονομική άνεση για να θρέψουν την πολυμελή οικογένειά τους αλλά και οι γυναίκες εργάζονταν στα χωράφια, οπότε δεν υπήρχε ελεύθερος χρόνος για μαγειρική. Οι πέτουλες ήταν ένας εύκολος τρόπος να δημιουργηθεί ένα χορταστικό γεύμα σε ελάχιστο χρόνο και χωρίς κόστος. Άναβαν το τζάκι για να ζεσταθούν και έψηναν τις πέτουλες στην αξίνα λαδώνοντάς τη είτε με ελαιόλαδο είτε με λίπος από το παστό χοιρινό.

Συνέχεια →