Πώς προέκυψε το όνομα «Μαρινέλλα»;

Τις συνθήκες υπό τις οποίες προέκυψε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Μαρινέλλα» είχε περιγράψει ο συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης. Αυτή είναι η διήγησή του:

Μια αγάπη για το καλοκαίρι

Μια αγάπη για το καλοκαίρι
θα ‘μαι κι εγώ
Να σου κρατώ δροσιά στο χέρι
να σε φιλώ
Θα μ’ αγαπάς σαν καλοκαίρι
και σαν παιδί
Μα θα μου φύγεις με τ’ αγέρι
και τη βροχή.

Άννα

Άννα δεν είναι η βροχή
που σου χαράκωσε το βλέμμα.
Είναι που είσαι μοναχή
κι αν τ’ αρνηθείς θα είναι ψέμα.

Ξέρω, ξέρω το δάκρυ το καυτό
άμα το δω σε μάτια ξένα.
Άννα γιατί να σου κρυφτώ
είμαι μονάχος σαν κι εσένα.

Τώρα που η νυχτιά σου

Τώρα που η νυχτιά σου
πέφτει με στοργή,
ρίχνει δροσοστάλες
στης ψυχής τη γη.

Μπερδεύτηκε μια λεϊμονιά
Παραδοσιακό Πελοποννήσου

Μπερδεύτηκε μια λεϊμονιά με μια νερατζοπούλα
έτσι μπερδεύτηκα κι εγώ με μια γειτονοπούλα.
Γειτόνισσα δαιμόνισσα, κακιά γειτονοπούλα
οπού ήρθα και δεν μ’ άνοιξες απ’ την παραπορτούλα
Δε τοήξερα λεβέντη μου, πως ‘ταν η αφεντιά σου
να πέταγα σαν πέρδικα, ναρθώ στην αγκαλιά σου

Μεγαλώνοντας με τα τραγούδια του Δήμου Μούτση

Το «Γουώκμαν» το άκουγε -δεκαετία του ’80- συχνά ο πατέρας μου, φορώντας το δικό του γουώκμαν -απίστευτο γκατζετάκι της εποχής- και σιγοτραγουδώντας διαρκώς τα ολόφρεσκα τότε τραγούδια από το «Φράγμα» και το «Ενέχυρο». Και όχι μονάχα αυτό αλλά εννοούσε να μας πηγαίνει με τη Νάντια και στις συναυλίες του κι έτσι που ήρθαν τα πράγματα, μια συναυλία του Μούτση στο Βεάκειο του Πειραιά ήταν η πρώτη συναυλία της ζωής μας, όταν ακόμα πηγαίναμε σχολείο στο δημοτικό! Όλα τα παιδικά χρόνια έχουν πίσω τους μια μουσική υπόκρουση από κάποιο τραγούδι του Μούτση να παίζει στο κασετοφωνάκι, στο αυτοκίνητο, στο πικάπ ή στο στόμα του μπαμπά με κείνους τους στίχους τους γεμάτους σκληρή αλήθεια και αμφισβήτηση, όμως τους πάντα δοσμένους μέσα σε έναν ποταμό λυρισμού και ανθρωπιάς.

Ήταν ένας homo universalis, ένας άνθρωπος πολυτάλαντος, που αυτά τα ταλέντα του στα Γράμματα ή στις Τέχνες έβρισκαν πάντα διέξοδο και διοχετεύονταν στον κόσμο μέσα από δημιουργικούς δρόμους. Μυθιστοριογράφος, ποιητής, ζωγράφος, δημοσιογράφος και κορυφαίος στιχουργός τραγουδιών, που αποτύπωσαν με τους στίχους του και τις μελωδίες των μεγαλύτερων συνθετών το πρόσωπο της νεότερης Ελλάδας.

Πάρε ένα κοχύλι απ’ το Αιγαίο
να ‘χεις στο ταξίδι συντροφιά
Κι από το φιλί το τελευταίο
κράτησε στα χείλη τη δροσιά