Περιβάλλον

Τα ορεινά χωριά μας δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη!

kiminteniaΣχολιάστε

Η εγκαταλειμμένη Ελλάδα έχει ελπίδα: Τα ορεινά χωριά μας δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη!

Οι διακοπές στα χωριά και στα βουνά μάς ανοίγουν συχνά την όρεξη για σκέψεις που μοιάζουν να ταιριάζουν μόνο σε ονειροπόλους. Αλλά και τα όνειρα μέσα στη ζωή είναι. Και κάποιες φορές, όταν συναντηθούν με τη γνώση, την επιμονή και τις κατάλληλες συνθήκες, μπορούν να γίνουν πραγματικότητα.

Συνέχεια →

Το μαγευτικό Πόμφρετ λέει όχι στον μαζικό τουρισμό

kiminteniaΣχολιάστε

Κάθε φθινόπωρο, όταν τα δέντρα του Βέρμοντ βάφονται κόκκινα, πορτοκαλί και χρυσαφένια, χιλιάδες άνθρωποι ταξίδευαν στην περιοχή για να δουν από κοντά το περίφημο fall foliage. Ο τόπος κατακλύστηκε από χιλιάδες τουρίστες μέχρι που το 2023 οι αρχές αποφάσισαν να αποκλείσουν την πρόσβαση στους μη κατοίκους κατά την κορύφωση της φθινοπωρινής περιόδου. Το μέτρο δεν αποτέλεσε μία έκτακτη αντίδραση σε ένα εφήμερο φαινόμενο, αλλ’ έχει πλέον μετατραπεί σε σταθερή, συνειδητή πολιτική διαχείρισης του τουρισμού στην περιοχή. Σε ολόκληρο τον κόσμο περιοχές που διαθέτουν τοπία υψηλής αισθητικής αξίας αναγκάζονται πλέον να διαχειριστούν έναν νέο τύπο επισκέπτη, τον ταξιδιώτη που δεν έρχεται απαραίτητα για να γνωρίσει τον τόπο, αλλά για να αναπαράγει μια εικόνα που έχει ήδη δει στο διαδίκτυο. Τελικά το πραγματικό ερώτημα είναι πόσο τουρισμό μπορεί να αντέξει ένα μέρος πριν η δημοτικότητά του καταλήξει να είναι το μεγαλύτερό του πρόβλημα;

Συνέχεια →

Αρχή της Ινδίκτου στη Βάλια Κάλντα

kiminteniaΣχολιάστε

Θεία Λειτουργία υπέρ της Προστασίας του Περιβάλλοντος θα τελεστεί την 1/9 στον Εθνικό Δρυμό της Βάλιας Κάλντα, με αφορμή την αρχή της Ινδίκτου

Από την Ιερά Μητρόπολη Γρεβενών ανακοινώθηκε ότι με αφορμή την «Ημέρα Προστασίας του Περιβάλλοντος», που θεσπίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, θα τελεστεί Θεία Λειτουργία στον Εθνικό Δρυμό Βάλιας Κάλντα, την Τρίτη 1/9/2026, ώρα 9.00 π.μ.

Συνέχεια →

Ο Σπερχειός που περίμενε να γυρίσει ο Αχιλλέας

kiminteniaΣχολιάστε

Ηλίας Γ. Προβόπουλος

Ένα δοκίμιο μνήμης και προσοχής για έναν αρχαίο ποταμό της Φθιώτιδας και τις πηγές του

Υπάρχουν ποτάμια που τα γνωρίζουμε από τους χάρτες και υπάρχουν ποτάμια που έρχονται από πολύ μακριά, όχι μόνο από τη γεωγραφία αλλά και από τη μνήμη, τους μύθους και τις αφηγήσεις των ανθρώπων που έζησαν κοντά τους. Ένα τέτοιο ποτάμι είναι ο Σπερχειός στον οποίο δίπλα και κάτω από τον Τυμφρηστό μεγάλωσα κι εγώ…

Συνέχεια →

Στενά Νέστου: Eκεί που ο θεός χάραξε τη Γη

kimintenia1 σχόλιο

Υπάρχουν μέρη στον κόσμο που δεν χρειάζονται φίλτρα. Τα Στενά του Νέστου, γνωστά και ως «Θρακικά Τέμπη» είναι ένα από αυτά. Εδώ η φύση δεν χρειάζεται αναβάθμιση: τα πράσινα τοιχώματα βράχων που ορθώνονται σαν οχυρά, ο ποταμός που φιδοσέρνεται με βασιλική χάρη και ο ήχος των πουλιών που σπάει τη σιωπή, δημιουργούν μια εμπειρία που παραμένει χαραγμένη για χρόνια. Ένα οικοσύστημα από τους σημαντικότερους βιότοπους της Ευρώπης, προστατευόμενος από το δίκτυο Natura 2000 και τη Σύμβαση Ραμσάρ.

Συνέχεια →

Βαρδούσια: Το Μέγα Βουνό

kiminteniaΣχολιάστε

Αθανάσιος Διάκος (Άνω Μουσουνίτσα) – Καταφύγια (Πιτιμάλικο) – Κορυφή Κόρακας

Τα Βαρδούσια είναι ένας μεγάλος ορεινός όγκος, στο κέντρο της Στερεάς Ελλάδας και ένας από τους πιο όμορφους βουνίσιους τόπους της ελληνικής φύσης. Με ιδιαίτερα σκληρό ανάγλυφο και απότομες κορφές, γνωστές για την άγρια ομορφιά τους, τα Βαρδούσια θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ένα αλπικό βουνό σε μικρογραφία. Μορφολογικά, το βουνό μοιάζει με τα βουνά της κεντρικής Ευρώπης. Η ψηλότερη κορυφή του είναι ο Κόρακας στα 2.495 μέτρα.

Συνέχεια →

Οι χώρες και τα λουλούδια τους

kiminteniaΣχολιάστε

Χώρες που έχουν συνδεθεί με τα λουλούδια τους

Σε πολλές περιοχές του κόσμου η εικόνα του τοπίου συνδέεται άμεσα με συγκεκριμένα λουλούδια που ανθίζουν για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα. Οι ανθοφορίες αυτές δεν επηρεάζουν μόνο την όψη του τοπίου, αλλά διαμορφώνουν και τον τρόπο με τον οποίο βιώνεται κάθε εποχή. Σε ορισμένες περιπτώσεις, έχουν γίνει τόσο χαρακτηριστικές, ώστε προσελκύουν επισκέπτες που ταξιδεύουν με βασικό σκοπό να δουν από κοντά τα ανθισμένα τοπία.

Συνέχεια →

Το πρώτο αλμυρίκι του Κερατοκάμπου

kiminteniaΣχολιάστε

Κερατόκαμπος, δεκαετία του ’40. Άγονος τόπος, με ελάχιστους κατοίκους, που σιγά σιγά έπαιρναν τη γενναία απόφαση να κατηφορίσουν προς την παραλία, γοητευμένοι τόσο από την παρθένα ακρογιαλιά της περιοχής αλλά και από τις εμπορικές δυνατότητες που πρώτοι διέκριναν.

Συνέχεια →

Οι φωτιές ξυπνούν παλιές στάχτες

kiminteniaΣχολιάστε

Κάθε καλοκαίρι η Ελλάδα καίγεται. Δάση, σπίτια, χωριά, όνειρα. Καίγονται οι ρίζες, καίγονται οι μνήμες. Οι εικόνες μοιάζουν πάντα ίδιες: γη κατάμαυρη, ουρανός πνιγμένος στον καπνό, άνθρωποι που στέκονται βουβοί μπροστά στα αποκαΐδια.

Συνέχεια →

Κάθε καλοκαίρι η Ελλάδα καίγεται. Δάση, σπίτια, χωριά, όνειρα. Καίγονται οι ρίζες, καίγονται οι μνήμες. Οι εικόνες μοιάζουν πάντα ίδιες: γη κατάμαυρη, ουρανός πνιγμένος στον καπνό, άνθρωποι που στέκονται βουβοί μπροστά στα αποκαΐδια.

Συνέχεια →

Δέντρα

kimintenia1 σχόλιο

ΔΕΝΤΡΑ

Μέσα στον ξεπεσμένο, σοβαροφανή μας κόσμο…

«Αγάπησες ποτέ σου ένα δέντρο; Αν κάποτε αγάπησες ένα δάσος ή ένα δέντρο, ξέρεις πως υπάρχουν δέντρα που, ακόμη κι όταν έχουν σαπίσει ολότελα, τους ξεγελούν όλους και επιβιώνουν για να διδάξουν τη θεαματική επιστροφή στη ζωή…».

Συνέχεια →

Ο Παναγιώτης Κανελλάκης και η περιβαλλοντική δράση στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης

kiminteniaΣχολιάστε

«Το παράγωγο της τρομοκρατίας, το προϊόν της επιβολής του κράτους του τρόμου, είναι ο πανικός. Η αποτελεσματικότατα της τρομοκρατίας μετριέται από την ένταση του πανικού που παράγει. Και η τρομοκρατία στην ΕΣΑ, κεκλεισμένων των θυρών, ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματική. Είχε πετύχει το καθεστώς να κατασκευάσει ένα γκέτο, έναν χώρο στεγανό, όπου βασίλευε η αίσθηση του πανικού. Ο πανικός του κυνηγημένου ζώου, που ψάχνει μάταια κάτω από διαρκή καταδίωξη μια γωνιά να κρυφτεί, να αισθανθεί λίγη ασφάλεια. Έναν χώρο όπου δεν αναγνωριζόταν η ανθρώπινή σου υπόσταση, δεν ακουγόταν η φωνή σου. Ξεχνούσες αξίες, απόψεις, συναισθήματα, όλα εκείνα τα πράγματα που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για να συνεννοούνται και να συνδέονται μεταξύ τους.

Ζούσες μέσα σε μια αγριότητα ασταμάτητη, που διαπερνούσε ατόφια ακόμη κι εκείνους από τους συγκροτούμενους, που για κάποιους λόγους είχαν εξαιρεθεί από τη σωματική βία με τη στενή έννοια. Ο πανικός ήταν το αίσθημα με το οποίο έπρεπε να ζεις όλο το εικοσιτετράωρο. Να κοιμάσαι και να ξυπνάς μαζί του. Και σχεδόν πάντα να ξυπνάει αυτός πριν από σένα και να σε περιμένει.

Ο διαρκής πανικός σε παραμόρφωνε, σου διέλυε την προσωπικότητα, σε γερνούσε, σου αλλοίωνε τα χαρακτηριστικά. Την έκφραση του προσώπου σου έπαυες να την ορίζεις. Δεν υπήρχε μια στιγμή ιδιωτική, να βρεθείς λίγο μόνος με τον εαυτό σου, να πάρεις μιαν ανάσα. Δεν είχες κάπου ν’ ακουμπήσεις, να βρεις κουράγιο για να συνεχίσεις. Ήσουν αποκομμένος από κάθε τι το αληθινό ή το ανθρώπινο. Κι επιπλέον δεν είχες καμία πληροφορία. Δεν ήξερες τι συμβαίνει έξω ή δίπλα σου· τι γίνεται στην Αθήνα ή στο διπλανό κελί. Δεν είχες ποτέ καμία επαφή μ’ έναν κοινό, μ’ έναν κανονικό άνθρωπο.

Το βίωμα του πανικού δεν είναι απλά μια κατάσταση του ανθρώπινου ψυχισμού. Κυρίως είναι μια υπόθεση εσωτερικών εκκρίσεων. Μια υπόθεση ξεχωριστής λειτουργίας του ανθρώπινου οργανισμού. Έτσι αποτυπώθηκε στη δική μου συνείδηση. Ως μία ειδική μορφή “ζην”, που δεν αφορά μόνο το μυαλό ή το σώμα αλλά την ύπαρξη, την υπόσταση του ανθρώπου συνολικά.

Σήμερα, όλα αυτά αποτελούν μνήμες από μια ζωή μακρινή, μια ζωή ξένη αλλά ταυτόχρονα τόσο ζωντανή και οικεία, που ώρες ώρες, ξεφυλλίζοντας το ημερολόγιο, αναρωτιέμαι πώς ήταν εκείνος που τα ‘ζησε αυτά. Τι κοινό μπορεί να έχει με μένα σήμερα. Πόσο έχω αποξενωθεί από τη συνείδηση κι απ’ το πετσί εκείνου.

Η αναζήτηση απαντήσεων σε τέτοια ερωτήματα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Όμως υπάρχει το όνειρο. Αυτή η ελευθεριότητα του νου, που όχι σπάνια έρχεται τη νύχτα σαν καταλύτης να επιβεβαιώσει την υπαρξιακή συνέχεια. Εκεί στον ύπνο, κάπου παραμονεύει η συνείδηση ή το υποσυνείδητο του δεσμώτη. Παραμονεύουν εκείνο το κελί, εκείνες οι φάτσες, εκείνες οι φωνές. Καιροφυλακτεί η γνώριμη αυτή γεύση της παραλυσίας. Του φόβου πως τα βήματα που ακούγονται απ’ έξω, στην πόρτα του ονείρου, οδηγούν στο κελί μου, σε μένα. “Έρχονται για μένα πάλι”». (…)

Παναγιώτης Κανελλάκης
(1942 – 2009)

Κορυφαία μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα, συνήγορος υπεράσπισης των διωκομένων συναγωνιστών του, ιδρυτής της Ευρωπαϊκής Κίνησης Νέων (ΕΚΙΝ) που κατάφερε να συσπειρώσει μερικά από τα πιο ελεύθερα και δημοκρατικά πνεύματα στην Αθήνα της δικτατορίας, ιθύνων νους των φοιτητικών εξεγέρσεων, συγγραφέας της «Μαρτυρίας» του ημερολογίου – ντοκουμέντου του από την πολύμηνη κράτησή του στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, δικηγόρος σε πολιτικές δίκες διεθνούς εμβέλειας στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, πρώτος πρόεδρος του ελληνικού γραφείου της Greenpeace και του ΟΚΑΝΑ, νομικός, συγγραφέας, ταξιδευτής, αλλά και δεινός ξυλουργός και λάτρης της ταχύτητας, ο Παναγιώτης Κανελλάκης εξακολουθεί να μας εμπνέει με τη ζωή, το πολιτικό του ήθος, τη σκέψη και το έργο του…

Ανάμεσα στις πολύτιμες παρακαταθήκες που μας άφησε ξεχωριστή θέση κατέχει η «Μαρτυρία» του, το ματωμένο του Ημερολόγιο που κατάφερε να τηρεί τις ημέρες της κράτησής του στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και το οποίο είδε το φως της δημοσιότητας ήδη από τους πρώτους μήνες της μεταπολίτευσης αποτελώντας έκτοτε ένα μοναδικό και αδιάσειστο ντοκουμέντο για τα βασανιστήρια της Χούντας, αλλά και ένα συγκλονιστικό ψυχογράφημα για τον πόνο, τον φόβο, τον πανικό, την απόγνωση και τις κάθε είδους προσβολές που βίωσαν όσοι κρατήθηκαν και βασανίστηκαν κατά την επτάχρονη δικτατορία.

Η «Μαρτυρία» αναφέρεται σε όσα υπέστη ο Κανελλάκης μετά τη δεύτερη σύλληψή του, τον Μάρτη του 1973, μέχρι που αφέθηκε ελεύθερος μετά από 147 ημέρες βασανιστηρίων.

Μερικά χρόνια αργότερα θα δηλώσει θεμελιώνοντας τη δημιουργία των πρώτων περιβαλλοντικών κινημάτων στη χώρα μας και νοηματοδοτώντας τη δράση τους:

«Το περιβάλλον είναι ένας τομέας όπου μπορούμε να κάνουμε πολλά. Εκείνη την εποχή ένιωθες χρήσιμος πολεμώντας τη χούντα. Σήμερα μπορείς να νιώσεις χρήσιμος προωθώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα που συνδέονται με την ποιότητα ζωής. Αυτό είναι το Περιβάλλον».

Τενάγη Φιλίππων, το βαθύτερο κοίτασμα τύρφης παγκοσμίως

kiminteniaΣχολιάστε

Τα Τενάγη Φιλίππων βρίσκονται στην Ανατολική Μακεδονία και εκτείνονται σε τρεις νομούς: Καβάλας, Δράμας και Σερρών. Η ονομασία της περιοχής προέρχεται από τη λέξη «τενάγια», που σχετίζεται με βαλτώδεις ή λιμνάζουσες εκτάσεις, οι οποίες αποτελούσαν χαρακτηριστικό της πριν από την εκβιομηχάνιση και την αποξήρανση των ελών.

Συνέχεια →

Μονή Τιμίου Προδρόμου: Δρόμος μεταξύ ουρανού και γης

kiminteniaΣχολιάστε

Ο δρόμος μεταξύ ουρανού και γης για όσους τον επέλεξαν δεν είναι εύκολος. Όσο για μας, που πατάμε μόνο στη γη, ακατανόητος… Ο Πορφύριος Προδρομίτης τον επέλεξε από τα φοιτητικά του χρόνια και του αφιερώθηκε. Στο Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου, ο Πορφύριος, αρχαιολόγος, είναι εδώ και 18 χρόνια Ηγούμενος, με τη φήμη αυστηρού Γέροντα. Και αναρωτιέσαι πώς ταιριάζει ένα τόσο γλυκό τοπίο, όπως αυτό του φιδωτού Αλιάκμονα, που συμφιλιώνει τα Πιέρια με το Βέρμιο, η υποβλητική ατμόσφαιρα ενός από τα παλιότερα μοναστήρια, με την αυστηρότητα και το απρόσιτο ενός ιερωμένου; Δεν είναι, όμως, έτσι. Είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα!

Συνέχεια →

Βερτίσκος: το δάσος με τις αιωνόβιες βελανιδιές

kiminteniaΣχολιάστε

Με τη Θεσσαλονίκη σήμερα να γιορτάζει, αξίζει μία αναφορά στον κοντινό Βερτίσκο, το χωριό με τις καταπράσινες πλαγιές και τις αιωνόβιες βελανιδιές!

Συνέχεια →

Επιστροφή στην καθημερινότητα του 19ου αιώνα

kimintenia1 σχόλιο

Η Νορβηγική συνταγή για έναν πιο πράσινο και απλό τρόπο ζωής δείχνει τον δρόμο για την επιστροφή στην καθημερινότητα του 19ου αιώνα και στην προβιομηχανική εποχή και μπορεί να μας διδάξει βιώσιμες λύσεις για το περιβάλλον σήμερα

Συνέχεια →

Τα ιστορικά πέτρινα γεφύρια του Αχελώου

kiminteniaΣχολιάστε

Η κοιλάδα του Αχελώου είναι όμορφη όλες τις εποχές. Όποια μέρα του χρόνου και αν φτάσει εκεί ο επισκέπτης της θα ανακαλύψει τα χρώματά της. Είναι ένα όμορφο φυσικό τοπίο ανάμεσα στην Ήπειρο, τη Θεσσαλία και τη Δυτική Στερεά Ελλάδα. Οι ορεινοί όγκοι και το υδάτινο στοιχείο εναλλάσσονται, δημιουργώντας πληθώρα προορισμών με κομβικό σημείο τον Αχελώο, μια ξεχωριστή, εντυπωσιακή θέα! Από παντού ξεπηδούν πετρόχτιστα σπίτια και μοναστήρια με ιστορία. Η περιοχή δίνει στους εξερευνητές της την ευκαιρία να απολαύσουν τις διαδρομές στη φύση, τη ζεστή φιλοξενία και τα επώνυμα, ποιοτικά γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα. Μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς, σημεία αναφοράς στην κοιλάδα, αποτελούν τα ιστορικά πέτρινα γεφύρια του πoταμού:

Συνέχεια →