Η Αγία Παρασκευή του Μετσόβου

Ο ναός της αγίας Παρασκευής βρίσκεται στο κέντρο της παραδοσιακής πόλεως του Μετσόβου. Είναι ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής, τρισυπόστατος. Γραπτές μαρτυρίες για την αρχική κτίστη του ναού δεν υπάρχουν. Η ύπαρξη κελιών δείχνει ότι αρχικά η αγία Παρασκευή ήταν μοναστήρι.

Συνέχεια

Αγία Χριστίνα, το άφθαρτο ρόδο του Χριστιανισμού

24 Ιουλίου

Η Αγία μεγαλομάρτυς Χριστίνα καταγόταν από την Τύρο της Συρίας και ήταν κόρη του στρατηγού Ουρβανού (περί το 200 μ.Χ.).  Ο πατέρας της, της έχτισε έναν υψηλό πύργο και την έκλεισε μέσα. Μάλιστα, κατασκεύασε αγάλματα των ειδώλων και διέταξε την κόρη του να θυσιάσει σε αυτά. Εκείνη όμως τα έκανε όλα κομμάτια. Γι’ αυτές της τις πράξεις η Αγία Χριστίνα υπεβλήθη σε φοβερά βασανιστήρια από τον ίδιο τον πατέρα της και μετά φυλακίστηκε. Στη φυλακή την άφησαν νηστική για να πεθάνει από την πείνα. Όμως άγγελος Κυρίου της πήγαινε τροφή και της θεραπεύτηκαν όλες οι πληγές της.

Συνέχεια

Οι φόβοι του μεσημεριού – Αποχαιρετισμός στον Γιώργο Σταυριανό

Οι φόβοι του μεσημεριού

Οι γρίλιες μου φέρνουν την αντηλιά
από το απέναντι σοκάκι
Σιωπή… ακόμα και η βρύση σταμάτησε να στάζει,
όλα είναι λουσμένα στο μεσημέρι,
όλα είναι σιωπή και φόβος
Μόνο μια μύγα δεν κουράστηκε να φέρνει κύκλους
Μες το καυτό το απομεσήμερο, με μάτια ορθάνοιχτα
παρακολουθώ μηχανικά τους επίμονους περίπατους της.

Μες το δωμάτιο πλανιέται ακόμα η μυρουδιά του δεκαπενταύγουστου.
Η Μαρία ήρθε αμέσως μετά την εκκλησία ντυμένη στα κόκκινα
και φεύγοντας ξέχασε πάνω στην καρέκλα της
ένα ματσάκι βασιλικό και ριζμαρί
που συνήθιζε να βάζει μες στα σφιχτά της στήθη.
Τα μάτια μου έπεσαν στο ασυμμάζευτο ακόμα τραπέζι της Κυριακής,
Κανείς δεν είχε την δύναμη την ώρα τούτη
την περίεργη να το συμμαζέψει
Όλοι περιμέναμε να έρθει το απόγευμα
Όλοι περιμέναμε να σβήσει το μεσημέρι.

Οι φόβοι που με κυρίευαν
άρχιζαν πέρα από την κλεισμένη πόρτα του δωματίου
Πιο κει ήταν το δέος, η άγνοια, η ακατανόητη πίκρα
που σου άφηνε η ζωή στα άπλετο φως του καλοκαιριού.
Η σκιά του απογεύματος μεγάλωνε,
οι αυλές γεμίζανε δροσιά, οι πόρτες άνοιγαν.
Οι φόβοι του μεσημεριού ξεθώριαζαν
έτσι καθώς δινόμουνα σιγά σιγά στην αγκαλιά της νύχτας.

Ήσουνα πάντα με την παρέα του Γιάννη
και όταν σε έβλεπα από μακριά
μία χαρά πρωτόγνωρη γέμιζε την καρδιά μου.
Οι χτύποι της δυνάμωναν
και όταν πια συναντιόμασταν
τα μάτια σου γινόντουσαν πελώρια
και ένα παίξιμο στα χείλη σου πρόδιδε την αγάπη…
Ήταν η ώρα που η σκιά έφτανε μέχρι τις γέρικες ελιές του θείου Γιώργου.
Δε θυμούμαι πια πότε σταμάτησα να σε συναντώ.
Ξέχασα ακόμη και το όνομα σου!

Την ώρα τούτη που η βρύση σταμάτησε να στάζει
και που η μάνα δεν ονειρεύεται στο διπλανό κρεβάτι
Μόνο μια μύγα βουίζει επίμονα μέσα σε ένα δωμάτιο
Όπου πια δεν υπάρχει παρά το κενό…

Στίχοι: Γιώργος Σταυριανός, Απαγγελία: Κάτια Δανδουλάκη

Συνέχεια

Φωνή αύρας λεπτής…

«Θά βγεῖς αύριο», λέει ο Θεός στον προφήτη Ηλία,
«καί θά σταθεῖς ἐνώπιον Κυρίου στό βουνό.
Τότε θα περάσει ἀπό μπροστά σου ὁ Κύριος.
Θά σηκωθεῖ ἄνεμος δυνατός,
ἀλλά δέν θά εἶναι ἐκεῖ ὁ Κύριος.
Θά ἀκολουθήσει σεισμός, ὕστερα φωτιά,
ἀλλά οὔτε ἐκεῖ θά εἶναι.
Καί μετά τό πῦρ φωνή αὔρας λεπτῆς,
εκεί θα είναι ο Κύριος» (Γ’Βα 19,11-12)

Συνέχεια

Εγώ έζησα δύσκολα και δεν χάθηκα (Άγγελος Σικελιανός)

«Οι άνθρωποι της άμμου, του πηλού, του χώματος
ζήσαν εύκολα και χάθηκαν εύκολα.
Εγώ έζησα δύσκολα και δεν χάθηκα.
Έμεινα ένα με τα λιθάρια.
Τα λιθάρια φρουρός μου κι εγώ υπερασπιστής τους.
Εγώ ο άνθρωπος του λιθαριού, ο υμνητής της πέτρας,
ο απροσκύνητος, ριζωμένος στης λευτεριάς τη γη…»
(Άγγελος Σικελιανός)

Ο Άγγελος Σικελιανός έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα, στις 19 Ιουνίου 1951

Το Βουνό της Σιωπής (Κύπρος 20-23 Ιουλίου 1974)

Πενταδάκτυλος

Το «Βουνό της Σιωπής» είναι μια ταινία αφιερωμένη στην ηρωική θυσία του Αν/χη Στυλιανού Καλμπουρτζή και των ανδρών του στον Πενταδάκτυλο στις 20-23 Ιουλίου 1974, για εκείνους που πολέμησαν και χάθηκαν στη φοβερή ενέδρα της Ασιεντρούσας, στο βουνό που σηκώνει τη σημαία της ντροπής και της τουρκικής θηριωδίας και βαρβαρότητας. Είναι μια ταινία που αφιερώνεται σε εκείνους που μεταφέρθηκαν και κρατήθηκαν βάναυσα στις φυλακές της Τουρκίας καθώς και στους δεκάδες αγνοουμένους εκείνης της μάχης. Είναι ακόμα μια ταινία για εκείνους που κατάφεραν και διάβηκαν κυνηγημένοι και τραυματισμένοι τις κορυφές του βουνού, που επέστρεψαν στους δικούς τους και διηγήθηκαν όσα συνέβησαν. Τέλος, είναι μια ταινία για όλους εμάς, για την ιερή μνήμη των πεσόντων, των αγνοουμένων και όλων των θυμάτων της τουρκικής εισβολής και κατοχής στην Κύπρο, για τον λαό της που έγινε πρόσφυγας μέσα στην ίδια του την πατρίδα. Μια συγκλονιστική μαρτυρία των ίδιων των μαχητών που την έζησαν, για τη δικαιοσύνη, το χρέος και για την αλήθεια που καίει μισό και πλέον αιώνα μετά…

Συνέχεια

Το φοιτητικό κίνημα του 1-1-4

Ο άγνωστος 3ψήφιος αριθμός γίνεται σύμβολο
Δημοκρατίας και Ελευθερίας μιας ολόκληρης γενιάς

Συνέχεια

Αυλαία για μια μεγάλη κυρία

Πέθανε, σε ηλικία 92 ετών, η σπουδαία ηθοποιός Μάρω Κοντού, η οποία έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα και το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Άγιος Σάββας».

Η Μαριάνθη (Μάρω) Κοντού καταγόταν από τα Ψαρά και αποφοίτησε από το 3ο Γυμνάσιο Θηλέων Μακρυγιάννη. Παράλληλα σπούδασε χορό στην Κρατική Σχολή Χορού, εξασφαλίζοντας υποτροφία για τη σχολή HLADEK στη Γερμανία, ενώ ολοκλήρωσε και σπουδές στο Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ.

Η καλλιτεχνική της διαδρομή ξεκίνησε το 1954 στο Εθνικό Θέατρο, όταν συμμετείχε στον χορό αρχαίων τραγωδιών. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1959, έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο δίπλα στον Δημήτρη Χορν με το έργο «Ρομανσέρο» του Ζακ Ντεβάλ. Έκτοτε, πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 60 κινηματογραφικές ταινίες και 90 θεατρικά έργα, ερμηνεύοντας ρόλους που σημάδεψαν γενιές θεατών. Η Μάρω Κοντού συνδέθηκε με μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου: Από την ταινία «Αλίμονο στους νέους» και η «Γυνή να φοβήται τον άνδρα» έως το «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη», οι ερμηνείες της συνδύαζαν κομψότητα, χιούμορ και συγκίνηση.

Στα δεξιά στον χορό της παράστασης Ιππόλυτος στην Επίδαυρο 1954

Πέρα από την τέχνη, η Μάρω Κοντού υπηρέτησε τη δημόσια ζωή με συνέπεια. Υπήρξε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην Α’ Περιφέρεια Αθηνών, με θητεία από το 1999 έως το 2000 και εκ νέου από τον Ιανουάριο του 2007. Είχε προηγουμένως διατελέσει δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων (1994-2002), επί δημαρχίας Δημήτρη Αβραμόπουλου, και πρόεδρος του ραδιοφωνικού σταθμού Αθήνα 9,84. Η κοινωνική της δράση περιελάμβανε και τη θητεία της ως προέδρου του κέντρου βρεφών «ΜΗΤΕΡΑ» (2004-2006), επιβεβαιώνοντας το ενδιαφέρον της για θέματα πρόνοιας και κοινωνικής προσφοράς.

Η Μάρω Κοντού ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική, παρουσιάζοντας το 1993 έκθεση στη γκαλερί «Αντήνωρ», ενώ έργο της εκτίθεται στο Μουσείο Βορρέ. Στην τηλεόραση συμμετείχε σε πλήθος σειρών, από τη «Χαρούμενη Κυριακή» και το «Λούνα Παρκ» έως τη σύγχρονη παραγωγή «Η Γη της Ελιάς». Υπήρξε παντρεμένη με τον διευθυντή φωτογραφίας της Φίνος Φιλμ, Αριστείδη Καρύδη – Φουκς καθώς και με τον διαφημιστή Γιώργο Δόξα. Η ζωή και το έργο της Μάρως Κοντού αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της νεότερης ελληνικής πολιτιστικής ιστορίας. Η απώλειά της αφήνει πίσω ένα τεράστιο καλλιτεχνικό αποτύπωμα και μια παρακαταθήκη ήθους, ευαισθησίας και δημιουργικότητας που θα συνεχίσει να εμπνέει τις επόμενες γενιές.

Η Μάρω Κοντού είχε λάβει πληθώρα βραβεύσεων που επιβεβαιώνουν τη δημιουργικότητά της και τη συμβολή της στην τέχνη και τον πολιτισμό και αναγνωρίζουν όχι μόνο την υποκριτική της ικανότητα, αλλά και την καινοτόμο προσέγγισή της στη σκηνοθεσία και στην παραγωγή θεατρικών έργων. Το έργο της έχει αναγνωριστεί από έγκριτους φορείς της τέχνης, υποδεικνύοντας ότι η επιρροή της ξεπερνά τα σύνορα της Ελλάδας.

Με τον Μάνο Χατζιδάκι και τη Ρένα Βλαχοπούλου
το καλοκαίρι της «Οδού Ονείρων»

Ένα από τα πιο σημαντικά βραβεία που είχε κερδίσει είναι το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου, το οποίο αναγνώρισε τη συνεισφορά της στη θεατρική παραγωγή στην Ελλάδα. Αυτή η διάκριση αποτελεί σημαντική αναγνώριση για τους καλλιτέχνες που προάγουν την ποιότητα και την καινοτομία στο θέατρο. Η Μάρω Κοντού, μέσω αυτών των βραβεύσεων, είχε αναδείξει τον εαυτό της ως πρότυπο για τη νέα γενιά καλλιτεχνών.

Για τη Μάρω Κοντού, μεταξύ άλλων καλλιτεχνών, συγκινητική είναι η ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του Γιώργου Κωνσταντίνου, του παρτενέρ της στην αγαπημένη ταινία «Η γυνή να φοβείται τον άνδρα». Ο ηθοποιός, κοινοποιώντας μια φωτογραφία τους, έγραψε για την αγαπημένη φίλη, τη συμπρωταγωνίστριά του κυρία Κοκοβίκου: «Αντίο Ελενίτσα μου. Άλλα είχαμε συμφωνήσει. Μεγάλη παράκληση. Δεν είμαι σε θέση να απαντήσω σε όλα αυτά τα τηλεφωνήματα. Καταλαβαίνω απόλυτα τη δουλειά σας, αλλά παρακαλώ να καταλάβετε κι εμένα. Έφυγε μια σπουδαία φίλη. Μια σπουδαία κυρία. Όλα τα άλλα δεν έχουν κανένα νόημα. Ούτε οι βαρύγδουπες δηλώσεις ούτε τίποτα. Η Μάρω ήταν και θα είναι ένα αγαπημένο πρόσωπο».

Εμείς την αποχαιρετούμε με την αγαπημένη μας ταινία της: «Οικογένεια Χωραφά» του 1968, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Κώστα Ασημακόπουλου, με πρωταγωνιστές τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τη Μάρω Κοντού και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τις δυσκολίες μιας φτωχής, πολύτεκνης οικογένειας (13 παιδιά) που έρχεται σε δύσκολη θέση, όταν η μητέρα γεννάει τρίδυμα (σκηνοθεσία, σενάριο, παραγωγή: Κώστας Ασημακόπουλος. Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης. Πρωταγωνιστές: Αλέκος Αλεξανδράκης, Μάρω Κοντού, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Τάκης Μηλιάδης, Βίλμα Κύρου, Αλέκα Μακρή, Βασιλάκης Καΐλας).

Καλό Παράδεισο. Αιωνία η μνήμη.

Πηγή: naftemporiki.gr

Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Κύπρο

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε την 8η Ιουλίου 2026 το υπ’ αριθ. P10_TA(2026)0262 [2026/2617(RSP)] Ψήφισμά του σχετικά με τον αντίκτυπο της τουρκικής εισβολής του 1974 στις γυναίκες και τα κορίτσια της Κύπρου, τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τις τουρκικές δυνάμεις και τις συνέπειες για την ισότητα των φύλων. Το Ψήφισμα καταδικάζει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τη στρατιωτική εισβολή της Δημοκρατίας της Τουρκίας και τη συνεχιζόμενη παράνομη κατοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία διανύει πλέον το 52ο έτος της, ως σοβαρή παραβίαση του διεθνούς δικαίου και εμπόδιο στην ειρήνη, τη σταθερότητα και τις σχέσεις ΕΕ – Τουρκίας και επισημαίνει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία παραμένει το μόνο κράτος μέλος της ΕΕ, του οποίου το έδαφος τελεί εν μέρει υπό παράνομη στρατιωτική κατοχή από τρίτη χώρα. Καλεί την Τουρκία να αποσύρει τα στρατεύματά της από την Κύπρο, να απέχει από κάθε μονομερή ενέργεια που θα εδραίωνε τη μόνιμη κατοχή της νήσου, καθώς και από ενέργειες που αλλοιώνουν τη δημογραφική ισορροπία, να παράσχει πλήρη και απρόσκοπτη πρόσβαση σε όλα τα σχετικά επίσημα αρχεία που σχετίζονται με την εισβολή του 1974 και τις συνέπειές της, να συνεργαστεί πλήρως με τις διεθνείς αρχές και να παράσχει αποτελεσματική αποζημίωση στα θύματα και στις επιζώσες σεξουαλικής βίας στο πλαίσιο συγκρούσεων και άλλων σοβαρών παραβιάσεων που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια και μετά την εισβολή του 1974.

Συνέχεια

Η υπόσχεση της Παναγίας μας για το Άγιον Όρος

Η Κυρία Θεοτόκος, η Παναγία μας, όταν φανερώθηκε στον πρώτο ερημίτη του Άθωνα, τον Άγιο Πέτρο (655-681) και μετά από τέσσερις ως πέντε αιώνες στον ηγούμενο της Μεγίστης Λαύρας Νικόλαο και στον ένα και στον άλλο είπε:

Συνέχεια

Ο Άγιος Παΐσιος για το άγχος

Το άγχος είναι του διαβόλου. Όταν βλέπετε άγχος, να ξέρετε ότι εκεί έχει βάλει την ουρά του. Ο διάβολος δεν πηγαίνει κόντρα. Αν υπάρχει μια τάση, σπρώχνει και αυτός, για να ταλαιπωρήσει και να πλανήσει τον άνθρωπο.

Συνέχεια

Απάνω σε μιαν έρημη ακροθαλασσιά… Να ποιος είναι ο παράδεισος όπου ήρθα…

Μνήμη Φωτίου Κόντογλου (Αϊβαλί, 8 Νοεμβρίου 1895 – Αθήνα, 13 Ιουλίου 1965)

Ηλιοβασίλεμα Μαραθώνας, Αίγινα

Κ’ εγώ δεν κατάλαβα πώς βρέθηκα μακρυά από τη ζάλη της πολιτείας. Έβγαλα ένα «άχ!» από το στήθος μου, σαν τον άνθρωπο πού ξανάρχεται στη ζωή ύστερ’ από λιποθυμιά.

Συνέχεια

Η Bonnie Tyler και η ολική έκλειψη της αγάπης

Σύμφωνα με ανακοίνωση των οικείων της, η Μπόνι Τάιλερ έφυγε από τη ζωή «απρόσμενα», το βράδυ της Τετάρτης 8/7, σε νοσοκομείο της Πορτογαλίας, όπου είχε εισαχθεί «για θεραπεία προβλήματος υγείας που αντιμετώπιζε».

Συνέχεια

Στριφτάρια με σπανάκι

Συνέχεια

Νάνος Βαλαωρίτης: Η αρχαιότητα είν’ ένα όνειρο που γίνεται και εφιάλτης

Ο Νάνος Βαλαωρίτης, εμβληματική φυσιογνωμία των ελληνικών γραμμάτων, γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1921, στη Λωζάννη. Σπούδασε φιλολογία και νομικά στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Λονδίνου και Σορβόννης. Υπήρξε ο πρώτος που μετέφρασε Έλληνες ποιητές της γενιάς του ’30, ενώ εξέδωσε πληθώρα ποιητικών συλλογών, πεζογραφημάτων, δοκιμίων και κριτικών και επιμελήθηκε σημαντικά λογοτεχνικά περιοδικά και ανθολογίες

Ο Νάνος Βαλαωρίτης για τη σχέση της Ελλάδας με την Ευρώπη, την Αμερική, τη Δύση:

Ανήκουμε συγχρόνως σ’ έναν κόσμο ανατολικό και σ’ έναν δυτικό, που εμείς δημιουργήσαμε. Κι οι δυο τους μας πολεμούν και μας αρνούνται. Γιατί; Ίσως γιατί η οφειλή είναι μεγάλη, ώστε να την αναγνωρίζουν δίχως δυσαρέσκεια, αντιδράσεις, δυσανασχέτηση. Είναι η «μοίρα» μας εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια, όπως λέει ο ποιητής. Μας αγνοούν, μας αποσιωπούνε ή μας πατρονάρουνε. Το ίδιο όμως κι εμείς -αγνοούμε και λησμονούμε τους εαυτούς μας. Όπως λέει ο Χάιντεγκερ, το πιο λησμονημένο πράγμα είναι το πιο κοντινό, ο εαυτός μας.

Συνέχεια