Αυλαία για μια μεγάλη κυρία

Πέθανε, σε ηλικία 92 ετών, η σπουδαία ηθοποιός Μάρω Κοντού, η οποία έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα και το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Άγιος Σάββας».

Η Μαριάνθη (Μάρω) Κοντού καταγόταν από τα Ψαρά και αποφοίτησε από το 3ο Γυμνάσιο Θηλέων Μακρυγιάννη. Παράλληλα σπούδασε χορό στην Κρατική Σχολή Χορού, εξασφαλίζοντας υποτροφία για τη σχολή HLADEK στη Γερμανία, ενώ ολοκλήρωσε και σπουδές στο Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ.

Η καλλιτεχνική της διαδρομή ξεκίνησε το 1954 στο Εθνικό Θέατρο, όταν συμμετείχε στον χορό αρχαίων τραγωδιών. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1959, έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο δίπλα στον Δημήτρη Χορν με το έργο «Ρομανσέρο» του Ζακ Ντεβάλ. Έκτοτε, πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 60 κινηματογραφικές ταινίες και 90 θεατρικά έργα, ερμηνεύοντας ρόλους που σημάδεψαν γενιές θεατών. Η Μάρω Κοντού συνδέθηκε με μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου: Από την ταινία «Αλίμονο στους νέους» και η «Γυνή να φοβήται τον άνδρα» έως το «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη», οι ερμηνείες της συνδύαζαν κομψότητα, χιούμορ και συγκίνηση.

Στα δεξιά στον χορό της παράστασης Ιππόλυτος στην Επίδαυρο 1954

Πέρα από την τέχνη, η Μάρω Κοντού υπηρέτησε τη δημόσια ζωή με συνέπεια. Υπήρξε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην Α’ Περιφέρεια Αθηνών, με θητεία από το 1999 έως το 2000 και εκ νέου από τον Ιανουάριο του 2007. Είχε προηγουμένως διατελέσει δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων (1994-2002), επί δημαρχίας Δημήτρη Αβραμόπουλου, και πρόεδρος του ραδιοφωνικού σταθμού Αθήνα 9,84. Η κοινωνική της δράση περιελάμβανε και τη θητεία της ως προέδρου του κέντρου βρεφών «ΜΗΤΕΡΑ» (2004-2006), επιβεβαιώνοντας το ενδιαφέρον της για θέματα πρόνοιας και κοινωνικής προσφοράς.

Η Μάρω Κοντού ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική, παρουσιάζοντας το 1993 έκθεση στη γκαλερί «Αντήνωρ», ενώ έργο της εκτίθεται στο Μουσείο Βορρέ. Στην τηλεόραση συμμετείχε σε πλήθος σειρών, από τη «Χαρούμενη Κυριακή» και το «Λούνα Παρκ» έως τη σύγχρονη παραγωγή «Η Γη της Ελιάς». Υπήρξε παντρεμένη με τον διευθυντή φωτογραφίας της Φίνος Φιλμ, Αριστείδη Καρύδη – Φουκς καθώς και με τον διαφημιστή Γιώργο Δόξα. Η ζωή και το έργο της Μάρως Κοντού αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της νεότερης ελληνικής πολιτιστικής ιστορίας. Η απώλειά της αφήνει πίσω ένα τεράστιο καλλιτεχνικό αποτύπωμα και μια παρακαταθήκη ήθους, ευαισθησίας και δημιουργικότητας που θα συνεχίσει να εμπνέει τις επόμενες γενιές.

Η Μάρω Κοντού είχε λάβει πληθώρα βραβεύσεων που επιβεβαιώνουν τη δημιουργικότητά της και τη συμβολή της στην τέχνη και τον πολιτισμό και αναγνωρίζουν όχι μόνο την υποκριτική της ικανότητα, αλλά και την καινοτόμο προσέγγισή της στη σκηνοθεσία και στην παραγωγή θεατρικών έργων. Το έργο της έχει αναγνωριστεί από έγκριτους φορείς της τέχνης, υποδεικνύοντας ότι η επιρροή της ξεπερνά τα σύνορα της Ελλάδας.

Με τον Μάνο Χατζιδάκι και τη Ρένα Βλαχοπούλου
το καλοκαίρι της «Οδού Ονείρων»

Ένα από τα πιο σημαντικά βραβεία που είχε κερδίσει είναι το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου, το οποίο αναγνώρισε τη συνεισφορά της στη θεατρική παραγωγή στην Ελλάδα. Αυτή η διάκριση αποτελεί σημαντική αναγνώριση για τους καλλιτέχνες που προάγουν την ποιότητα και την καινοτομία στο θέατρο. Η Μάρω Κοντού, μέσω αυτών των βραβεύσεων, είχε αναδείξει τον εαυτό της ως πρότυπο για τη νέα γενιά καλλιτεχνών.

Για τη Μάρω Κοντού, μεταξύ άλλων καλλιτεχνών, συγκινητική είναι η ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του Γιώργου Κωνσταντίνου, του παρτενέρ της στην αγαπημένη ταινία «Η γυνή να φοβείται τον άνδρα». Ο ηθοποιός, κοινοποιώντας μια φωτογραφία τους, έγραψε για την αγαπημένη φίλη, τη συμπρωταγωνίστριά του κυρία Κοκοβίκου: «Αντίο Ελενίτσα μου. Άλλα είχαμε συμφωνήσει. Μεγάλη παράκληση. Δεν είμαι σε θέση να απαντήσω σε όλα αυτά τα τηλεφωνήματα. Καταλαβαίνω απόλυτα τη δουλειά σας, αλλά παρακαλώ να καταλάβετε κι εμένα. Έφυγε μια σπουδαία φίλη. Μια σπουδαία κυρία. Όλα τα άλλα δεν έχουν κανένα νόημα. Ούτε οι βαρύγδουπες δηλώσεις ούτε τίποτα. Η Μάρω ήταν και θα είναι ένα αγαπημένο πρόσωπο».

Εμείς την αποχαιρετούμε με την αγαπημένη μας ταινία της: «Οικογένεια Χωραφά» του 1968, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Κώστα Ασημακόπουλου, με πρωταγωνιστές τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τη Μάρω Κοντού και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τις δυσκολίες μιας φτωχής, πολύτεκνης οικογένειας (13 παιδιά) που έρχεται σε δύσκολη θέση, όταν η μητέρα γεννάει τρίδυμα (σκηνοθεσία, σενάριο, παραγωγή: Κώστας Ασημακόπουλος. Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης. Πρωταγωνιστές: Αλέκος Αλεξανδράκης, Μάρω Κοντού, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Τάκης Μηλιάδης, Βίλμα Κύρου, Αλέκα Μακρή, Βασιλάκης Καΐλας).

Καλό Παράδεισο. Αιωνία η μνήμη.

Πηγή: naftemporiki.gr

Χάρρυ Κλυνν: Ο τελευταίος μεγάλος σατιρικός

Υπάρχουν φωνές που δεν μένουν μόνο στη μνήμη. Μένουν στον τρόπο που μιλά μια χώρα. Στις ατάκες που επαναλαμβάνονται σε ταξί, σε καφενεία, σε οικογενειακά τραπέζια. Στο σαρκαστικό μειδίαμα που σχηματίζεται όταν ακούμε έναν πολιτικό να υπόσχεται «αλλαγή», λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα από τη δεκαετία του ’80. Ο Χάρρυ Κλυνν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Όχι απλώς ως κωμικός. Ως σύμπτωμα της Ελλάδας. Ήταν ο άνθρωπος που έκανε τη Μεταπολίτευση να γελά με τον ίδιο τον εαυτό της.

Συνέχεια

Πέθανε ο σπουδαίος θεατράνθρωπος Στέφανος Ληναίος

Συνέχεια

Γιάννης Βόγλης: Συγκλονιστική μαρτυρία για τις εκτελέσεις στην Καισαριανή

Συνέχεια

Με δόξα και τιμή: Η οικία Κοκοβίκου γίνεται μνημείο των Αθηνών

Στα τελευταία λεπτά της αγαπημένης ταινίας του Γιώργου Τζαβέλα «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», η Μάρω Κοντού (Ελένη) φεύγει αγκαλιασμένη με τον Γιώργο Κωνσταντίνου (Αντώνη) από το υπό κατεδάφιση σπίτι όπου κάποτε μοιράστηκαν οι δυο τους 10 ολόκληρα χρόνια κοινής ζωής. «Θλιβερό πράγμα το γκρέμισμα», αναφωνεί ο Αντωνάκης. «Ναι, πολύ θλιβερό…», συμφωνεί η Ελενίτσα. Στην πραγματική ζωή ωστόσο, το σπίτι της Ελένης και του Αντωνάκη δεν κατεδαφίστηκε ποτέ σε αντίθεση με το σενάριο της ταινίας…! Αντιθέτως διατηρείται έως και σήμερα και μάλιστα στην ίδια σχεδόν απαράλλαχτη μορφή, την οποία είχε όταν γυρίστηκε η ταινία, παρ’ ότι πέρασαν 60 χρόνια. Το Υπουργείο Πολιτισμού προχωράει στην προστασία και ανάδειξη των αρχαιοτήτων που αποκαλύφθηκαν στην «οικία Κοκοβίκου», όπως έμεινε στην ιστορία το διώροφο κτίσμα της οδού Τριπόδων 32 στην Πλάκα της Αθήνας, μετατρέποντας το κινηματογραφικό σύμβολο σε ζωντανό αρχαιολογικό χώρο.

Συνέχεια

Ο μεγάλος Βασίλης Λογοθετίδης

Τι ήταν ακριβώς αυτός ο Μεγάλος που κηδεύσαμε προχθές; Ποια ήταν η μεγαλωσύνη του, από πού αντλούσε αυτή την εκπληκτική δημοτικότητα που απεκάλυψε η προχθεσινή θανή του; Εκείνες οι εξήντα χιλιάδες Αθηναίοι που καταπλημμύρισαν τα πεζοδρόμια και στάθηκαν ορθοί, δυο ώρες ολόκληρες, για να χειροκροτήσουν τον νεκρό Λογοθετίδη, ποιον είχαν έρθει να τιμήσουν; Τον ηθοποιό ή τον κωμικό; Τον καλλιτέχνη της σκηνής ή τον βιρτουόζο του παλκοσένικου που τους έκανε σαράντα χρόνια να γελούνε; Με ένα λόγο: τι εκπροσωπούσε ο Βασίλης Λογοθετίδης γι’ αυτές τις έξη μυριάδες θεατές που παρακολούθησαν δακρυσμένοι τη θανή του, και πέρα απ’ αυτούς, για ολόκληρο τον ελληνικό λαό που συγκλονίσθηκε απ’ το χαμό του;

Συνέχεια

Τέσσερις δεκαετίες χωρίς τον Μάνο Κατράκη

Μάνος Κατράκης
(Καστέλι Κισσάμου, 14 Αυγ. 1908 – Αθήνα, 2 Σεπτ. 1984)

Συνέχεια

Οι Βάκχες του Ευριπίδη

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, τέλη δεκαετίας 1940

Συνέχεια

Επίδαυρος 1956 – Η παράσταση της Αντιγόνης που άφησε εποχή

(φωτ. Δημήτρης Χαρισιάδης
Φωτογραφικά Αρχεία μουσείου Μπενάκη)

Ο κόσμος ήταν τόσο πολύς που καθόταν στη γη ή έβλεπε την παράσταση κρεμασμένος σε δέντρα ή στις πλαγιές. Η φωτογραφία που δείχνει το θέατρο γεμάτο «μιλά» από μόνη της.

Συνέχεια

Αποχαιρετώντας τη θρυλική Μαντάμ Σουσού

Όταν η τηλεοπτική σειρά «Μαντάμ Σουσού» έβγαινε στον αέρα ήταν η εποχή που τα μοναδικά τηλεοπτικά κανάλια ήταν τα κρατικά. Με αυτόν τον τρόπο -και με αυτόν τον ρόλο- συστήθηκε η Άννα Παναγιωτοπούλου στο πανελλήνιο εκτός πρωτεύουσας, στο κοινό που δεν είχε την ευκαιρία να τη γνωρίζει ως τότε μέσω της θεατρικής της παρουσίας. Χρόνια αργότερα σε μια συνέντευξή της και αφού είχαν ήδη ακολουθήσει άλλες δύο τηλεοπτικές σειρές στις οποίες πρωταγωνίστησε και άφησαν το δικό τους, ξεχωριστό αποτύπωμα στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης, έλεγε ότι «η τηλεόραση δεν φτιάχνει σταρ, φτιάχνει “συγγενείς”. Ένα παιδάκι με ρώτησε κάποτε “με ξέρεις;” “Όχι” του απάντησα. “Τότε γιατί σε ξέρω εγώ”; Μπαίνουμε στα σπίτια απρόσκλητοι».

Συνέχεια

Ενσαρκώνοντας την ευγένεια – Αποχαιρετισμός στον Γιάννη Φέρτη

Όλοι θα θυμόμαστε παντοτινά τον Γιάννη Φέρτη για δεκάδες όμορφους λόγους: Οι περισσότεροι έχοντας την ανάμνηση της αξεπέραστης φωνής του από κάποιον ρόλο του στο σινεμά, στη μικρή οθόνη ή στο θέατρο, από κάποια δημόσια απαγγελία ή ακόμα και από ποιοτικές διαφημίσεις στις οποίες συνεργάστηκε. Άλλοι ως έναν από τους γοητευτικότερους ηθοποιούς στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Άλλοι για μια από τις πολλές αξέχαστες ερμηνείες του.

Συνέχεια

Αποχαιρετισμός στον κύριο με τα γκρι

Γιώργος Μιχαλακόπουλος
(1938-2023)

Συνέχεια

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος αποχαιρετά τη Μαίρη Χρονοπούλου

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ) εκφράζει τη βαθιά του θλίψη για τον θάνατο της σπουδαίας ηθοποιού Μαίρης Χρονοπούλου που γνώρισε μεγάλη επιτυχία κατά τη διάρκεια της χρυσής εποχής του κινηματογράφου, αγαπήθηκε και διακρίθηκε μέσα από σημαντικούς ρόλους και συνεργασίες ως μία από τις πιο δημοφιλείς και σημαντικές Ελληνίδες ηθοποιούς.

Συνέχεια

Αντίο αγαπημένη Νόνικα…

Από τη θεατρική παράσταση «Ο χορός του θανάτου»
του August Strindberg (Θέατρο Ιλίσια, 1996-97)

«Ηθοποιός σημαίνει φως …»
Μάνος Χατζιδάκις «Οδός Ονείρων», 1962

Θα τη θυμάμαι πάντα για την αξέχαστη ερμηνεία της ως Μπλανς Ντι Μπουά, στο «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τένεσσι Γουίλιαμς, στο «Θέατρο Ιλίσια», και μετά την παράσταση στο καμαρίνι της, που μας δέχτηκε… Εύθραυστη, λαμπερή, μοναδική, εκθαμβωτική, με την πληρότητα της συγκίνησης και της χαράς ακόμα μιας σπουδαίας παράστασης που είχε μόλις δοθεί στο κοινό της, σαν αστέρι που σκορπάει απλόχερα το φως του παντού… Διέθετε μία μοναδική ικανότητα να αναδεικνύει τη δύναμη της ευγένειας και της λεπτότητας που απέπνεε κάθε της λόγος και κάθε της κίνηση και να δίνει αξία και ομορφιά σε κάθε δευτερόλεπτο που περνούσες κοντά της.

Συνέχεια

Έλλη Λαμπέτη, τελευταία συνέντευξη…

Τέτοια γυναίκα!

«Το μυστικό είναι να μην κλαις», μου λέει με φωνή που βγαίνει σαν ψίθυρος. «Να μην κλαις. Γιατί έτσι και κλάψεις, κάηκες …». Τέτοια γυναίκα! Ακόμα και οι ξένοι επιστήμονες που δεν γνώρισαν την καλλιτεχνική ιδιοφυΐα της, που δεν δοκίμασαν την από σκηνής χημεία της, που δεν μυήθηκαν στη σαγήνη της, επιβεβαιώνονται για το ότι η Έλλη Λαμπέτη υπήρξε ένα πλάσμα μοναδικό…

Συνέχεια