«Έλα να σου δείξω τις τριανταφυλλιές, τα πράσινα, τα κόκκινα, τα σπίτια, τις αυλές…». Και τελικά το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι το «Πόσο σ’ αγαπώ», από το βάθος της καρδιάς μας, γιατί οι λέξεις είναι λίγες για να εκφράσουν τελικά αυτό που νιώθουμε στο σύνολό του…
Το τραγούδι σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου και με την αξέχαστη μουσική του Μάνου Λοΐζου, αποτέλεσε το μουσικό θέμα της ταινίας «Η Αλίκη δικτάτωρ», που γυρίστηκε το 1972, σε σκηνοθεσία Τάκη Βουγιουκλάκη και σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη, με πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη σε μία από τις ωραιότερες και πιο πηγαίες ερμηνείες της καριέρας της στον ελληνικό κινηματογράφο. Το φιλμ -αρκούντως αντιχουντικό- κακοπάθησε από τη λογοκρισία των Συνταγματαρχών και τελικά προβλήθηκε με σημαντικές περικοπές. Στην ταινία, η νεαρή Αλίκη, μετά τον θάνατο του πατέρα της, του κυρίου Νέστορα (Λαυρέντης Διανέλος), που ήταν αρχηγός σε ένα θεατρικό μπουλούκι, παίρνει τον δρόμο για την Αθήνα με μοναδική συντροφιά τον σκύλο της, τον Αράπη. Για να ζήσει δίνει παραστάσεις του δρόμου, παριστάνοντας τον Σαρλώ στον ρόλο του δικτάτορα από την ομώνυμη ταινία. Η γνωριμία της μ’ έναν τυφλό φοιτητή της Νομικής, τον Πέτρο που υποδύεται ο νεαρός τότε Νίκος Γαλανός και ο θάνατος του σκύλου της, του Αράπη, φέρνει τους δύο νέους πιο κοντά και ένας άδολος έρωτας ανθίζει ανάμεσά τους.
Είτε ως Πέτρο – φοιτητή της Νομικής στο «Σαρλώ δικτάτωρ», είτε ως Αλέκο – γιο εφοπλιστή στο «Ένα αστείο κορίτσι», είτε ως τον αξεπέραστο Χούλιο Μπάλμας – τον άσσο της μπάλας στην ταινία «Η Ρένα είναι οφ σάιντ», πάντα θα θυμόμαστε τον Νίκο Γαλανό για τους ρόλους του που ξεχώρισαν και ταυτίστηκαν για πάντα με το πρόσωπό του. Καλή Ανάπαυση… Αιωνία η μνήμη…
Το «Πόσο σ’ αγαπώ» είναι ένα υπέροχο και τρυφερό ερωτικό τραγούδι, γεμάτο βαθιά αγάπη. Η ζεστασιά και η ευαισθησία χαρακτηρίζουν κάθε του λέξη. Οι στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου ξεχειλίζουν από συναισθήματα και από αγάπη… είναι γεμάτοι εικόνες έρωτα και στοργής για το αγαπημένο πλάσμα. Εξ άλλου όταν είμαστε ερωτευμένοι και ζούμε με τον άνθρωπό μας, τα πάντα γύρω μας μάς φαίνονται πιο όμορφα, πιο έντονα, πιο δημιουργικά. Είναι σαν να μας δίνουν όλα αφορμές για να εξερευνήσουμε τον κόσμο, τη φύση μαζί με τον άλλο, σαν να πρόκειται ν’ ανακαλύψουμε εκ νέου ολόκληρο τον κόσμο μαζί, έστω και αν τελικά είναι κάτι τόσο γνωστό και οικείο. «Έλα να σου δείξω τις τριανταφυλλιές, τα πράσινα, τα κόκκινα, τα σπίτια, τις αυλές…». Και τελικά το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι το «Πόσο σ’ αγαπώ», από το βάθος της καρδιάς μας, γιατί οι λέξεις είναι λίγες για να εκφράσουν τελικά αυτό που νιώθουμε στο σύνολό του…
Συνέχεια
kimintenia 