Όσους τόπους κι αν δουν τα μάτια μου ποτέ δεν θα ξεχάσω το χρυσαφένιο φθινόπωρο που αντίκρισα στον Έβρο. Την ένωση δυο κόσμων μες στην απέραντη κοιλάδα.
Το διάφανο αγέρι της Ανατολής να μπολιάζει αθόρυβα όλον τον μέσα ορίζοντα της οριογραμμής με μυρωμένες πνοές αντικρινών πατρίδων.
Όσους τόπους κι αν δουν τα μάτια μου ποτέ δεν θα ξεχάσω το χρυσαφένιο φθινόπωρο που αντίκρισα στον Έβρο. Την ένωση δυο κόσμων μες στην απέραντη κοιλάδα.
Το διάφανο αγέρι της Ανατολής να μπολιάζει αθόρυβα όλον τον μέσα ορίζοντα της οριογραμμής με μυρωμένες πνοές αντικρινών πατρίδων.
Όσους τόπους κι αν δουν τα μάτια μου ποτέ δεν θα ξεχάσω το χρυσαφένιο φθινόπωρο που αντίκρισα στον Έβρο. Την ένωση δυο κόσμων μες στην απέραντη κοιλάδα.
Το διάφανο αγέρι της Ανατολής να μπολιάζει αθόρυβα όλον τον μέσα ορίζοντα της οριογραμμής με μυρωμένες πνοές αντικρινών πατρίδων.
Η γυναικεία ποδιά «παναούλα», αναπόσπαστο κομμάτι της παραδοσιακής φορεσιάς των Σαρακατσάνων της Θράκης, παρουσιάζεται σε νέα έκθεση του Λαογραφικού Μουσείου «Γνάφαλα» στο Σουφλί. Η έκθεση με τίτλο «Σαρακατσάνοι της Θράκης» Εγκαινιάστηκε την Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου και θα διαρκέσει έως τις 30 Νοεμβρίου 2024. Οι επισκέπτες θα μπορούν να την παρακολουθήσουν κάθε Σάββατο και Κυριακή από τις 10:00 έως τις 14:00.
Η γυναικεία ποδιά «παναούλα», αναπόσπαστο κομμάτι της παραδοσιακής φορεσιάς των Σαρακατσάνων της Θράκης, παρουσιάζεται σε νέα έκθεση του Λαογραφικού Μουσείου «Γνάφαλα» στο Σουφλί. Η έκθεση με τίτλο «Σαρακατσάνοι της Θράκης» Εγκαινιάστηκε την Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου και θα διαρκέσει έως τις 30 Νοεμβρίου 2024. Οι επισκέπτες θα μπορούν να την παρακολουθήσουν κάθε Σάββατο και Κυριακή από τις 10:00 έως τις 14:00.
Οι Άγιοι πέντε Νεομάρτυρες Μανουήλ Παλογούδας, Θεόδωρος Δημητρίου, Γεώργιος Κουρούνης και ο νεότερος Γεώργιος Καλακίκος κατάγονταν από τη Σαμοθράκη, ο δε Μιχαήλ από την Κύπρο, και μαρτύρησαν στη Μάκρη Αλεξανδρούπολης, τη Δευτέρα του Θωμά, 6 Απριλίου 1835. Η μνήμη τους τιμάται κάθε χρόνο την Κυριακή του Θωμά.
Ένα χωριό του Νέστου που πήρε το όνομά του από το φυτό του Πάσχα, την υπέροχη Πασχαλιά!
Η Πασχαλιά (ή αλλιώς Μπαϊραμλί, όπως λεγόταν επί Τουρκοκρατίας) είναι ένα από τα Νεστοχώρια του Νομού Ξάνθης στις όχθες του ποταμού Νέστου. Παλαιότερα, πριν κατασκευαστεί η γέφυρα, η μεταφορά των κατοίκων εκτός χωριού γινόταν αποκλειστικά με μια βάρκα και για τον λόγο αυτό υπήρχαν «διορισμένοι» βαρκάρηδες.
Και τώρα στον πνευματικό εκπρόσωπο της Θράκης, σ’ έναν από τους παλιούς πνευματικούς εκπροσώπους της, τον Γεώργιο Βιζυηνό, που άλλοτε, στη δική μου γενιά που την απορροφούσε με τα κάθε λογής δικά της ενδιαφέροντα η φιλολογία, μας είχε τραβήξει όλους πιο πολύ, με το έργο του και με τη ζωή του. Ακριβέστερα, με τη ζωή του και με το έργο του. Γιατί το παθολογικό διανοητικό του τέλος τον επρόβαλλε υποβλητικότερα. Όπως συνέβαινε και σ’ άλλες περιπτώσεις παραπλήσιες, εδώ του Μιχαήλ Μητσάκη και του Ρώμου Φιλύρα, έξω του Φρειδερίκου Νίτσε και του Γκυ ντε Μωπασσάν -για ν’ αναφέρω λίγα πρόχειρα ονόματα πνευματικών ανθρώπων που η τρέλλα τους κίνησε έντονα, ζωηρά, την προσοχή των συγχρόνων των. Όχι μόνο επειδή οι εγκεφαλικές διαταραχές έχουν κάτι το βαθύτατα δραματικό, καθώς αχρηστεύουν στο τέλος και τις πιο προικισμένες προσωπικότητες. Αλλά γιατί, επίσης, η τρέλλα με το ταλέντο εφαίνονταν τότε έννοιες συγγενείς, τόσο που να θεωρείται η κατάσταση η δημιουργούμενη από την πρώτη, μοίρα σχεδόν του θείου δώρου που αποτελούσε το δεύτερο.
Το «Ιννιά Μπαριώτ’» (εννιά Μπαριώτες) είναι παραδοσιακό τραγούδι και χορός από το χωριό Μπάρα της περιοχής του Τριγώνου στον βόρειο Έβρο. Το χωριό δεν κατοικείται σήμερα. Τα Πετρωτά, όμως, καθώς και κάποια άλλα κοντινά χωριά συνεχίζουν να τραγουδούν το συγκεκριμένο τραγούδι το οποίο λέγεται πως αναφέρεται σε ένα αληθινό γεγονός που συνέβη στο χωριό Μπάρα. Αφορά την ιστορία μιας κοπέλας, της Βασιλικούδας, την οποία αρραβώνιασαν οι γονείς της με κάποιον που δεν ήθελε και έτσι οδηγήθηκε στην απόφαση να παντρευτεί άλλον, από διπλανό χωριό, όπου και διέφυγε κρυφά από τους δικούς της. Αυτή η κίνησή της εξόργισε όμως τους συγγενείς της, με αποτέλεσμα εννιά από αυτούς, μαζί με την επίδοξη κουνιάδα της (ξούλα), να κινήσουν για να την φέρουν πίσω.
Η Αγία Βαρβάρα, που γιορτάζει μεθαύριο 4 Δεκεμβρίου, για μας τους Θρακιώτες είναι γιορτή γεμάτη παραδόσεις και οικογενειακές αναμνήσεις. Για να την «γλυκάνουν» ως προστάτιδα των παιδιών σε πολλά μέρη του τόπου μας της Θράκης την ημέρα της γιορτής της προσφέρουν μελόπιτες ή κολυβόζουμο, που λέγεται «ΒΑΡΒΑΡΑ». Το έθιμο πανάρχαιο, το οποίο έχουν και οι μουσουλμάνοι της περιοχής ως «Ασουρέ».
Διανομή άρτου σε καταυλισμό στα τρένα στην Αλεξανδρούπολη Οι εικονιζόμενοι είναι πρόσφυγες από τη Χηλή της Μαύρης Θάλασσας (πηγή: ΓΑΚ Έβρου)
Ερχόμενος στην Αλεξανδρούπολη ο Αυστραλός George Treloar θα διαπιστώσει το μεγάλο πρόβλημα: Έξω από το λιμάνι τα υπερφορτωμένα ατμόπλοια με τους πρόσφυγες περιμένουν αρκετές ημέρες. Δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες είναι διασκορπισμένοι στον σιδηροδρομικό σταθμό και στο λιμάνι. Η έλλειψη νερού και φαγητού είναι εμφανής. Πείνα, άθλιες συνθήκες και οι αρρώστιες θερίζουν.
Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ το 1922, στη φωτογραφία του διαβατηρίου του με το οποίο ταξίδεψε στη Θράκη (torontoist.com)
6 Απριλίου – Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Θρακικού Ελληνισμού
«Είναι οι τελευταίοι από τη δόξα που ήταν κάποτε η Ελλάδα. Αυτό είναι το τέλος της δεύτερής τους πολιορκίας της Τροίας. Ποιος θα θρέψη τόσο πληθυσμό; Μην ξεχνάτε τους Έλληνες!…». Οι ανταποκρίσεις του Έρνεστ Χέμινγουεϊ από την Ανατολική Θράκη, το 1922, έχουν μείνει ιστορικές. Ήρθε στην Κωνσταντινούπολη ως απεσταλμένος της εφημερίδας Toronto Star Weekly, που κάλυπτε τον ελληνοτουρκικό πόλεμο και, μέσω των ανταποκρίσεών του, το ευρύ κοινό της εποχής γνώρισε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Υπήρξε παρών στην ανταλλαγή των πληθυσμών στη Θράκη, που ακολούθησε τη Συνθήκη των Μουδανιών, μιας επιλογής που καθόρισε τη μοίρα και την ιστορία του νεότερου Ελληνισμού…
Η «Αρρωστούδα» ή αλλιώς «Κουρμπανούδι» είναι έθιμο της Γρατινής Νομού Ροδόπης που συντελείται παραδοσιακά, το τελευταίο Σάββατο πριν τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου, στην τοποθεσία «πιαδούδι» του χωριού. Ορισμένα από τα μέλη του Συλλόγου γυναικών αναλαμβάνουν να διεκπεραιώσουν κάθε χρόνο το έθιμο. Οι νοικοκυρές προσφέρουν ζωντανά κοτόπουλα, ρύζι και ζάχαρη.
Πλακόστρωτα σοκάκια, παραδοσιακά σπίτια, ιστορικά νεοκλασικά, παλιοί μαχαλάδες και μικροί κήποι σε ταξιδεύουν σε μιαν άλλη εποχή…
Η Παλιά Πόλη της Ξάνθης μοιάζει με ένα ζωντανό υπαίθριο μουσείο, μεταφέροντας τον ταξιδιώτη από το σήμερα στο χθες. Εκεί βρίσκεται και το σπίτι του σπουδαίου Μάνου Χατζιδάκι, το οποίο σήμερα είναι χαρακτηρισμένο ως έργο τέχνης και ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο αποτελώντας ένα επιπλέον στολίδι για την πόλη όπου γεννήθηκε.
Η κύρια οδός που διασχίζει τη συνοικία Ταμπακιά του Διδυμοτείχου ονομάζεται «Βρανά». Ποιος ήταν όμως ο Θεόδωρος Βρανάς που έζησε τον 12ο-13ο μ.Χ. αιώνα;
Το Διδυμότειχο είναι μία ιστορική Καστροπολιτεία, στην οποία άφησαν το αποτύπωμά τους πολλές και σημαντικές προσωπικότητες διαχρονικά. Ιδιαίτερη θέση στην ιστοριογραμμή της πόλης, κατέχουν μέλη της δυναστείας των Παλαιολόγων καθώς και άλλα πρόσωπα του συγγενικού ή του στρατιωτικοπολιτικού τους κύκλου.
Μ' αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ' τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια... [Νίκος Χουλιαράς]