Όσους τόπους κι αν δουν τα μάτια μου ποτέ δεν θα ξεχάσω το χρυσαφένιο φθινόπωρο που αντίκρισα στον Έβρο. Την ένωση δυο κόσμων μες στην απέραντη κοιλάδα.
Το διάφανο αγέρι της Ανατολής να μπολιάζει αθόρυβα όλον τον μέσα ορίζοντα της οριογραμμής με μυρωμένες πνοές αντικρινών πατρίδων.
Συνέχεια