Όσους τόπους κι αν δουν τα μάτια μου ποτέ δεν θα ξεχάσω το χρυσαφένιο φθινόπωρο που αντίκρισα στον Έβρο. Την ένωση δυο κόσμων μες στην απέραντη κοιλάδα.
Το διάφανο αγέρι της Ανατολής να μπολιάζει αθόρυβα όλον τον μέσα ορίζοντα της οριογραμμής με μυρωμένες πνοές αντικρινών πατρίδων.
Τα χάλκινα και κασσιτερωμένα φυλλώματα των δέντρων μέσα στο φλογισμένο ηλιοβασίλεμα, μόνιμους συντρόφους του ταξιδιού μου.
Στον Έβρο άλλωστε όλοι γινόμαστε ταξιδευτές: οι άνθρωποι, τα πουλιά, τα ποτάμια, οι μνήμες, τα όνειρα, οι εποχές, τα συναισθήματα…
(φωτ. Εβρίτικο τοπίο της φθινοπωρινής Ορεστιάδας)
Τ’ Αρμένου γιός πινέθηκε
Παραδοσιακό Καρωτής Έβρου
Τ’ Αρμένου γιός πινέθηκε,
γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
Σ’ ένα πασά κι αφέντη,
λάλει καλό μ’ αηδόνι.
Αφέντη μου τη θάλασσα,
γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
Πεζός θα την αδιάβω,
λάλει καλό μ’ αηδόνι.
Κι αν την αδιάβ’ς τη θάλασσα,
γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
Γαμπρό θε να σε κάνω,
λάλει καλό μ’ αηδόνι.
Θέλεις την αξαδέρφη μου;
γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
θέλεις την αδερφή μου;
λάλει καλό μ’ αηδόνι.
Θέλεις τη θυγατέρα μου;
γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
Που λάμπει σαν τον ήλιο,
λάλει καλό μ’ αηδόνι.
Όπου γεννήθ’κι σκοτεινά,
γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
Και φέξαν τα σοκάκια,
λάλει καλό μ’ αηδόνι.
Τ’ Αρμένου γιός σαν τ’ άκουσε,
γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
Ξεντύθ’κι. ξαρματώθ’κι,
λάλει καλό μ’ αηδόνι.
Ξεντύθ’κι, ξαρματώθ’κι,
γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
Μες τη θάλασσα ρίχτ’κι,
λάλει καλό μ’ αηδόνι.
Σαράντα μέρες έπλεγε,
γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
Γελώντας, τραγουδώντας,
λάλει καλό μ’ αηδόνι.
Κι απ’ τις σαράντα κι ύστερα,
γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
Κλαίει, μοιρολογάει,
λάλει καλό μ’ αηδόνι.
(Ερμηνεία, λαούτο: Βαγγέλης Δημούδης)
