Μήν εἴδατε τὴν ὀμορφιά ποὺ τὴν Κοιλάδα ἁγιάζει;
Διονύσιος Σολωμός
Βραδυνή γαλήνη στο νησί
Ελληνικό τοπίο
Τούτο το καλοκαιράκι (Παραδοσιακό Αρκαδίας)
Τούτο το- μαύρα γλαρά μου μάτια
τούτο το καλοκαιράκι, κυνηγούσα ένα πουλάκι
Κυνηγού- μαύρα γλαρά μου μάτια
Κυνηγούσα προσπαθούσα
να το πιάσω δεν μπορούσα.
Παίζοντας, ψηλέ λιγνέ μου κρίνε
Παίζοντας τον ταμπουρά μου
ήρθε μες την κάμαρα μου.
Σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ
Ὢ σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ γυμνὸ καμένο
Φαγωμένο ἀπὸ τὸ λάδι κι ἀπὸ τὸ ἀλάτι
Σῶμα τοῦ βράχου καὶ ῥῖγος τῆς καρδιᾶς
Μεγάλο ἀνέμισμα τῆς κόμης λυγαριᾶς
Γεμᾶτο ἀστράκια καὶ πευκοβελόνες
Σῶμα βαθὺ πλεούμενο τῆς μέρας!
Ὀδ. Ἐλύτης – Προσανατολισμοί
Καλοκαίρι (Κωστής Παλαμάς)
Σοφία Δατσέρη: Τα τοπία μου είναι «συναισθηματικοί τόποι»
Η ζωγράφος από την Κρήτη μιλάει για την τέχνη της
Σοφία Δατσέρη, Τοπίο
«Τα τοπία μου είναι «συναισθηματικοί τόποι». Δε με απασχολεί να αποδώσω ρεαλιστικά έναν τόπο, όσο το συναίσθημα που δημιουργεί», αναφέρει η καλλιτέχνις Σοφία Δατσέρη στη συνέντευξη που μας παραχώρησε. Με εμπνεύσεις που προέρχονται από το φως και την… ενέργεια της κρητική γης εξηγεί την επιρροή από τη λογοτεχνία και τη λαϊκή τέχνη και τα εφόδια που της δίνει, προκειμένου να εργαστεί πάνω στο τοπίο. Ζωγραφίζει χωρίς ποτέ να σκεφτεί, αν θα θεωρηθεί μοντέρνα. Μιλά ακόμα για την επίδραση της κρίσης στην ελληνική τέχνη θεωρώντας τη ευεργετική, την ανάκαμψή της και το ρόλο των social media στην αγορά της Τέχνης.
ΣυνέχειαΑνθρώπων έργα και τοπία
Η μεσαιωνική Παλαιοχώρα στην Αίγινα κι η Παναγία Κερά στη Νάξο. «Ο ίδιος πόθος ξαναϋφαίνεται..», καθώς θα έλεγε κι ο Ποιητής! ανθρώπων έργα ενταγμένα αρμονικά στα τοπία που τα γέννησαν και τα κρατούν στοργικά στα σπλάχνα τους μες στους αιώνες.
ΣυνέχειαΤο Πάσχα του Θεού!
«Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο
Αύριο, αύριο, αύριο: το Πάσχα του Θεού!»
Οδ. Ελύτης
Άνοιξη στο Αιγαίο (Στρατής Μυριβήλης)
Άνοιξη στο Αιγαίο
Στρατής Μυριβήλης
Στ’ ακρογιάλια του Αιγαίου η άνοιξη βγαίνει από τη θάλασσα. Ένα πρωί ο αγέρας φέγγει πιο γαλάζιος, τα κύματα ξεδιπλώνουν στον άμμο το νέο ρυθμό με κοντές αναπνοές. Το πέλαγο μυρίζει φρεσκάδα, παντού το κεντάνε σύντομες απανωτές αστραψιές. Τότες ανοίγουν πάνω στα τρεμουλιάρικα νερά κύκλοι ασημένιοι, μ’ ένα χρώμα σαν το στήθος του παγωνιού. Είναι αμέτρητοι, ο ένας μέσα στον άλλον, ο ένας κυνηγά τον άλλον. Έτσι ως τον ορίζοντα. Από τη μέση, από την καρδιά του ανθού της θάλασσας, βγαίνει η άνοιξη του Αιγαίου. Η Αναδυόμενη. Παντού πεταρίζουν άσπρες, γαλανές φτερούγες. Γιορτάζει ο αγέρας, η στεριά, τα λαφριά σύννεφα κι ο μεταξωτός ουρανός. Τα καράβια μέσα στο λιμάνι ισάρουν όλα τα πανιά να στεγνώσουν, κ’ είναι να κάθεσαι να τα βλέπεις. Στις ρηχοπατιές σειούνται, πιασμένα από τις μαλλιασμένες πέτρες του βυθού, λιγνά, μακριά τσουνιά από νερολούλουδα.
ΣυνέχειαΩ γλυκύ μου έαρ!
Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου
Οδυσσέας Ελύτης
«Βρήκα μια μικρή εκκλησία όλο τρεχούμενα νερά και την κρέμασα στον τοίχο.
Τα μανουάλια της είναι πήλινα και μοιάζουν με τα δάχτυλά μου όταν γράφω.
Από το πώς αστράφτουν τα τζάμια καταλαβαίνω αν πέρασε άγγελος.
Και συχνά κάθομαι τ’ απογέματα έξω στο πεζούλι
και κρατιέμαι στις κακοκαιρίες όπως το γεράνι»
Τώρα ειν’ αγιά Σαρακοστή!
Σαντορίνη 1955, Robert McCabe
Tώρα ειν’ αγιά Σαρακοστή
«Tώρα ειν’ αγιά Σαρακοστή, τώρα ειν’ άγιες μέρες
που λειτουργούν οι εκκλησιές και ψέλνουν οι παπάδες
και λένε τ’ άγιος ο Θεός και τ’ άγιο Ευαγγέλιο.
Όποιος το λέγει σώζεται κι όποιος τ’ ακούει αγιάζει
κι όποιος το καλοφουγκραστεί παράδεισο θα λάβει»
kimintenia 