Εγγραφείτε για να συνεχίσετε την ανάγνωση
Εγγραφείτε για να αποκτήσετε πρόσβαση στο υπόλοιπο αυτού του άρθρου και σε άλλο περιεχόμενο μόνο για συνδρομητές.
Ξημερώνει Κυριακή
Έλληνες τραγουδιστές
Δροσοσταλιά τ’ Απρίλη
Δροσοσταλιά τ’ Απρίλη
Ζουμπούλι μοσχομυριστό, δροσοσταλιά τ’ Απρίλη
κι αυγή λουσμένη στ’ άρωμα τα δυο γλυκά σου χείλη.
Την ομορφιά σου προσκυνώ, τα κάλλη σου δοξάζω
κι ένα σου βλέμμα με τση γης τα πλούτη δεν αλλάζω.
(Στίχοι: Γιώργης Καρατζής, Μουσική και ερμηνεία: Γιώργης Στιβακτάκης)
Χορός: Συρτός Χανιώτης
Πόσο σ’ αγαπώ
Το «Πόσο σ’ αγαπώ» είναι ένα υπέροχο και τρυφερό ερωτικό τραγούδι, γεμάτο βαθιά αγάπη. Η ζεστασιά και η ευαισθησία χαρακτηρίζουν κάθε του λέξη. Οι στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου ξεχειλίζουν από συναισθήματα και από αγάπη… είναι γεμάτοι εικόνες έρωτα και στοργής για το αγαπημένο πλάσμα. Εξ άλλου όταν είμαστε ερωτευμένοι και ζούμε με τον άνθρωπό μας, τα πάντα γύρω μας μάς φαίνονται πιο όμορφα, πιο έντονα, πιο δημιουργικά. Είναι σαν να μας δίνουν όλα αφορμές για να εξερευνήσουμε τον κόσμο, τη φύση μαζί με τον άλλο, σαν να πρόκειται ν’ ανακαλύψουμε εκ νέου ολόκληρο τον κόσμο μαζί, έστω και αν τελικά είναι κάτι τόσο γνωστό και οικείο. «Έλα να σου δείξω τις τριανταφυλλιές, τα πράσινα, τα κόκκινα, τα σπίτια, τις αυλές…». Και τελικά το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι το «Πόσο σ’ αγαπώ», από το βάθος της καρδιάς μας, γιατί οι λέξεις είναι λίγες για να εκφράσουν τελικά αυτό που νιώθουμε στο σύνολό του…
ΣυνέχειαΚαι πού σοκάκι να τραγουδήσεις…
Είναι η μέρα, είναι οι απώλειες, είναι η περιρρέουσα οξύμωρη φτώχεια μέσα στην τόση ευμάρεια και τον «πολιτισμό», είναι κι αυτή η αγιάτρευτη, επίμονη εθνική μας μοναξιά …που φέρνουν και πάλι σήμερα στον νου τούτο το παλιό, χιλιοειπωμένο τραγούδι με την αγαπημένη, μοναδική φωνή του Γιώργου Νταλάρα. Σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς που ό,τι κατακτούσε ήταν καρπός συλλογικότητας, ξεσηκωμού και μαζικών κινητοποιήσεων, αλλά και γεμάτο παράπονο για όλα εκείνα που μας λείπουν και που πάντα είναι τόσο κοντά μας αλλά και τόσο ξένα από μας. Μπλέκεται με την αξέχαστη μελωδία και τους στίχους του Κουγιουμτζή ξανά στα χείλη και στην καρδιά μας μαζί με την ανάμνηση κείνης της μαγικής εποχής της μεταπολίτευσης που το γέννησε, της τόσα πολλά υποσχόμενης και τόσο προδομένης…
ΣυνέχειαΣτη χώρα μας, οι καλλιτέχνες είναι σαν μην υπάρχουμε… (Στέλιος Σαλβαδόρ)
Τα «Μωρά στη Φωτιά», μετά το ιδιαίτερα επιτυχημένο live τους τον περασμένο Νοέμβρη στο «Κύτταρο» επιστρέφουν για ένα ακόμη, την Παρασκευή 17 Μαρτίου. Η σχέση του γκρουπ και του κόσμου πάντα ήταν και παραμένει άμεση. Σαν τα χέρια που σηκώνουν τον Στέλιο Σαλβαδόρ στον αέρα, όταν σολάρει στο κόκκινο μπάσο του και η «Αδρεναλίνη» γίνεται τραγούδι και ζωντανή εμπειρία μαζί… Συναντήσαμε τον τραγουδιστή στις πρόβες για το live στο «Κύτταρο» και μας μίλησε για τη διαδρομή τους, τη ροκ μουσική, τις καλλιτεχνικές συναντήσεις τους από το ’80 έως σήμερα, αλλά και το πώς αντιμετωπίζει η πολιτεία τους καλλιτέχνες…
ΣυνέχειαΑνοιξιάτικη βροχούλα…
Ανοιξιάτικη βροχούλα
Με τις τσέπες αδειανές κι έναν φόβο στην καρδιά
απ’ του κόσμου τις φωνές μες στη γιορτινή βραδιά
Σε περίμενα κι απόψε σαν το μάννα τ’ ουρανού
μα ξημέρωσα μονάχος με το φως του αυγερινού.
Ανοιξιάτικη βροχούλα
Με τις τσέπες αδειανές κι έναν φόβο στην καρδιά
απ’ του κόσμου τις φωνές μες στη γιορτινή βραδιά
Σε περίμενα κι απόψε σαν το μάννα τ’ ουρανού
μα ξημέρωσα μονάχος με το φως του αυγερινού.
Ανοιξιάτικη βροχούλα
Με τις τσέπες αδειανές κι έναν φόβο στην καρδιά
απ’ του κόσμου τις φωνές μες στη γιορτινή βραδιά
Σε περίμενα κι απόψε σαν το μάννα τ’ ουρανού
μα ξημέρωσα μονάχος με το φως του αυγερινού.
