Ανάμεσα στους εκατοντάδες ιερούς ναούς και γραφικά ξωκλήσια που εορτάζουν σήμερα 6 Αυγούστου, ξεχωριστή θέση έχει η εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην πλατεία του χωριού Αθανάσιος Διάκος (Άνω Μουσουνίτσα) στην ορεινή Φωκίδα. Κάτω από τον ίσκιο και τη δροσιά των υπεραιωνόβιων πλατάνων, που καλύπτουν ολόκληρη την όμορφη πλατεία του ιστορικού χωριού, δεσπόζει η μεγάλη λιθόκτιστη εκκλησιά, ανεγερθείσα το 1872 σύμφωνα με την επιγραφή της εισόδου της και αντίκρυ της η προτομή του ήρωα – πρωτομάρτυρα της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 Αθανασίου Διάκου, που δόξασε με τη θυσία του την Ελλάδα, αλλά και την όμορφη -όπως και ο ίδιος- γενέτειρά του.
Από αιώνες, κάθε χρόνο, την παραμονή της Μεταμορφώσεως, αρκετοί μοναχοί αναχωρούν από την Μεγίστη Λαύρα με ζώα φορτωμένα με τρόφιμα, σκεπάσματα και λειτουργικά σκεύη και ανεβαίνουν προς την «Αγίαν κορυφήν» του Άθωνας, σε ύψος 2.033 μέτρων, επάνω από τα σύννεφα, όπου βρίσκεται ένα μικρό παρεκκλήσι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Εκεί, την άλλη μέρα το βράδυ, θα κάνουν την ολονύχτιον αγρυπνίαν με τρόπο παρόμοιο προς όλα τα μοναστήρια του Αγίου Όρους.
Ανεβαίνοντας σιγά – σιγά, όπως τότε, οι Απόστολοι ανέβαιναν με τον Ιησούν «εις όρος υψηλόν» (Ματθ. 17, 1), ψάλλουν τους προεόρτιους ύμνους στο ρυθμό των κωδωνίσκων των μουλαριών: «Δεύτε συνανέλθωμεν τω Ιησού αναβαίνοντι εις το όρος το άγιον …».Στον δρόμο, μοναχοί από διάφορα μέρη του Όρους και προσκυνηταί ποικίλων εθνοτήτων, συνάπτονται μαζί τους, και αυτή η πομπή που συναποτελείται ομοιάζει τότε με τους Εβραίους που συγκεντρώνονταν από όλα τα μέρη της Παλαιστίνης μαζί με τους προσήλυτους για να εορτάσουν εις τον οίκον Κυρίου εις την Σιών (βλ. Β’ Παραλ, 30,25).
«Εκεί γαρ ανέβησαν αι ψυλαί, φυλαί Κυρίου, μαρτυρίου τω Ισραήλ, του εξομολογήσασθαι τω ονόματι Κυρίου» (Ψ’ 121,4). Αυτή η «αγία Κορυφή», η οποία τακτικά ενδύεται με λαμπρό χιόνι, που άλλοτε αντανακλά τις ακτίνες του ηλίου και άλλοτε κρύβεται υπό την νεφέλη, ήταν προορισμένη να γίνη «Όρος του φωτός»· διότι η αρχαία λέξις «αίθων» σημαίνει: πυρώδης, αναλαμπών, αστράπτων… Η κορυφή κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά των αγιορειτών. Βλέπουν αυτό το όρος σαν τον άξονα του κόσμου, που ενώνει τον ουρανό και την γη, σαν τον στύλον διά του οποίου οι προσευχές τους αναβαίνουν προς τον Θεόν, σαν το υποπόδιον του Θεού, σαν την εκλεκτήν κατοικίαν της Παντανάσσης, της «Μητρός του Φωτός».
Αναρίθμητες εικόνες ή χαλκογραφίες δείχνουν την Παναγίαν στον ουρανό, πάνω από την χιονισμένη κορυφή του Άθωνος, που εξαπλώνει στον κόσμο το Μαφορίον της, την «αγίαν Σκέπην» της προσευχής της. Εκεί επίσης, κατά μια αρχαία και αδιάρρηκτη παράδοση, οι μοναχοί αναβαίνουν μερικές φορές για ένα προσωπικό προσκύνημα, για να προσευχηθούν πλησιέστερα προς τον ουρανό και για να λάβουν από τον θεόν μια πληροφορία για τις αποφασιστικές στιγμές της ζωής τους.
Εκεί, στον δέκατο αιώνα, εν ημέρα Μεταμορφώσεως, ο κτίτωρ της μονής των Ιβήρων, όσιος Ευθύμιος, είδε το φως του Θεού να εξαστράπτει ως πυρ φλέγων ενώ λειτουργούσε: «Αίφνης φως αμέτρητον περιήστραψεν άπαντας και σεισμός εγένετο και όλοι έπεσαν πρυνείς κατά γης. Μόνος δε ο μακάριος Ευθύμιος ίστατο, φαινόμενος ως στύλος πυρός και μένων ακίνητος προ του ιερού θυσιαστηρίου».Τέσσερεις αιώνες αργότερα, η Παναγία εμφανίστηκε στον άγιον Μάξιμον τον Καυσοκαλυβίτην μέσα σε άφθονο θείο φως και αρώματα, κρατώντας στην αγκαλιά της τον Κύριον, που ευλόγησε τον άγιον και τον γέμισε με θείαν αγαλλίασιν.
Εκεί ακόμα, υστέρα από αιώνες τέτοιων γεγονότων που έμειναν κρυφά, ο Γέρων Ιωσήφ († 1959), ο μέγας ησυχαστής και πραγματικός πατήρ της σημερινής αναγεννήσεως της παραδόσεως της νοερός προσευχής στο Άγιον Όρος, συνάντησε τον συνασκητή του, τον Γέροντα Αρσένιον († 1983) και άρχισε την ζωή σκληρού αγώνος και περιπλανήσεως στις κλιτύς του Άθωνος. Και από την κορυφήν αυτήν, μία μέρα, που είχε φθάσει στην απελπισία, μια λαμπρή ακτίνα φωτός εξήστραψε και μπήκε στην καρδιά του. Και από τότε, όπως σ’ ένα Θαβώρ, ο νους του δεν σταμάτησε να μένει διαρκώς με τον Ιησούν ενωμένο μέσα στην καρδία του.
Υπάρχει επίσης η διήγησις ότι επτά ασκηταί ζουν σ’ αυτά τα ύψη γυμνοί και άγνωστοι και διατηρούν διά μέσου των αιώνων, από γενεά σε γενεά, την μυστική παράδοση της ασκήσεως και της θεωρίας. Μύθος ή αλήθεια ή διήγησις αυτή δείχνει ακριβώς πόσο κεντρική είναι η θέσις της «Αγίας Κορυφής» στην συνείδηση και στην ζωή των αγιορειτών.
Γι’ αυτό το μικρό παρεκκλήσι της Μεταμορφώσεως και δίπλα του ο πελώριος σιδερένιος σταυρός, που στέκονται σ’ αυτόν τον στενό βράχο, έχουν μια ιδιαίτερη συμβολική αξία και δείχνουν, σαν δυό σημεία, στον ουρανό και στον κάτω κόσμο, τα δύο χαρακτηριστικά της μοναστικής πολιτείας, η οποία είναι βίωσις του σταυρού, εκουσία και αδιάλειπτη συμμετοχή στο πάθος του Κυρίου, και είναι ταυτόχρονα η οδός της θεώσεως, μια ζωή μέσα στο φως της εσχατολογικής δόξης, που απεκάλυψε ο Χριστός, για μια στιγμή, στους Αποστόλους του, πάνω στο όρος Θαβώρ. Όπως ο Κύριος ανέβηκε στο όρος «κατ’ ιδίαν» με τους εκλεκτούς Μαθητές για να προσευχηθεί (Λουκ. 9, 28), έτσι και οι μοναχοί, απαρνούμενοι τον κόσμο, ζουν στον Άθωνα «εν ησυχία και προσευχή», ζουν εδώ και τώρα, μέσα στο φως της Μεταμορφώσεως. Ο Άθως είναι για αυτούς Θαβώρ, προτύπωσις της βασιλείας των ουρανών.
Στην δύση του Βυζαντίου, όταν ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο αγιορείτης και μέγας διδάσκαλος του θείου φωτός, αγωνίστηκε εναντίον των ουμανιστών για την υπεράσπιση των ησυχαστών και την υποστήριξη της ορθοδόξου διδασκαλίας περί της θεώσεως του ανθρώπου -δηλαδή της πραγματικής συμμετοχής του στην ζωή του Θεού διά μέσου της ακτίστου χάριτος- το θέμα της Μεταμορφώσεως και της φύσεως του Θαβωρίου φωτός βρισκόταν στο κέντρο της διαμάχης. Σ’ όλα τα έργα τους, ο άγιος Γρηγόριος και οι ομόφρονές του, κάνουν αναρίθμητες αναφορές σ’ αυτό το θείο γεγονός και δείχνουν ότι η Μεταμόρφωσις του Κυρίου, ως πρότυπον της δικής μας θεώσεως, είναι κατ’ εξοχήν η εορτή του μοναχισμού, η πανήγυρις του Αγίου Όρους.
Για χρόνια ο άγιος Γρηγόριος είχε ζήσει στους πρόποδες του Άθω, στην Μ. Λαύρα, και ως ησυχαστής στο υψηλότερα ευρισκόμενο κελλίον του αγίου Σάββα. Γι’ αυτόν όπως και για κάθε σύγχρονο αγιορείτη, ο Άθως ταυτίζεται με το Θαβώρ και με κάθε «όρος του Θεού»,όπου ο Θεός αποκαλύφτηκε στους ανθρώπους. Για αυτούς είναι και Όρος Σιών και όρος Σινά, όρος Κάρμελ, όρος των Ελαιών και όρος του Γολγοθά.
Είναι επίσης παρόμοιο με όλα τα «άγια όρη» όπου ο Κύριος κατοίκησε «εν τοις αγίοις αυτού» (Ψ’ 150,1) «εν συναγωγή θεών» (Ψ’ 81,1), όμοιο με το όρος του Ολύμπου της Βιθυνίας, από το οποίο προήλθαν οι πρώτοι αγιορείτες, με το όρος του Λάτρου, με το όρος του Γάνου, με το βουνό του Αγίου Αυξεντίου και με όλα τα ένδοξα μοναστικά Κέντρα της Μικράς Ασίας με τα άγια όρη της Ελλάδος, και παραλληλίζεται τέλος με το όρος του Ολύμπου -της αρχαίας κατοικίας του δωδεκαθέου.
Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
Συγγενεύει με τους ιερούς βράχους των Μετεώρων, όπου στον πιο ψηλό βράχο βρίσκεται κτισμένο μοναστήρι της Μεταμορφώσεως, με τα όρη της Πελοποννήσου, της Μακεδονίας, των Καρπαθίων, της Σερβίας, της Αρμενίας με το σεβαστό Αραράτ, τα Καυκάσια όρη· με τα όρη της Ρωσσίας και με το μικρό «Άγιον όρος» του αγίου Σεραφείμ στο δάσος του Σαρώφ· με το Μοnte Cassino του αγίου Βενεδίκου, με το όρος του Μερκουρίου -φρούριο των βυζαντινών ασκητών στην Καλαβρία, και με όλα τα άγια όρη της ορθοδόξου Δύσεως.
Ο Άθως ταυτίζεται λοιπόν με όλ’ αυτά τα όρη που έγιναν Θαβώρ, για τους μοναχούς όλων των αιώνων, και που «μεταναστεύουν εκεί ως στρουθία» (Ψ’ 10,11). Σ’ αυτήν την νύχτα, μέσα στο στενό παρεκκλήσι, όπου μόνον λίγα πρόσωπα μπορούν να χωρέσουν, ενώ οι άλλοι προσπαθούν να ζεσταθούν λιγάκι δίπλα στη μεγάλη φωτιά που καίγεται απ’ έξω, οι φωνές των ψαλτών γίνονται σάλπιγγες της Εκκλησίας, που ανακηρύττουν στον κόσμο το μήνυμα του αϊδίου φωτός.
* Από το βιβλίο «Η βίωσις της Μεταμορφώσεως στη ζωή του αγιορείτου μοναχού», απόσπασμα από τον Τόμο «Μεταμόρφωση», εκδ. Ακρίτας, σ. 121-125.
Στην κορυφή του Άθω για την αγρυπνία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος:
Τα φιδάκια της Παναγιάς βγήκαν και φέτος, πρώτα στα Αργίνια και μετά στο Μαρκόπουλο της όμορφης Κεφαλονιάς. Ο ναός της Παναγίας της Λαγκουβάρδας ή Φιδούσας στο Μαρκόπουλο Κεφαλονιάς είναι χτισμένος στο σημείο όπου υπήρχε πριν από πολλά χρόνια ένα γυναικείο μοναστήρι. Το μοναστήρι είχε χτιστεί εκεί, όπου βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας, μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά στο δάσος της περιοχής.
Ρουμελιώτικη απόδραση σήμερα στην Αράχωβα, στους Καταρράκτες της Πέτρας Βοιωτίας και στους Κήπους Αλιάρτου. Μέρη που αποτελούν χειμερινούς κυρίως προορισμούς αλλά που με τις καταπράσινες διαδρομές τους και τα ορεινά τοπία τους χαρίζουν και μοναδικές καλοκαιρινές αποδράσεις σε σχετικά προσιτές αποστάσεις από την Αθήνα.
Συνήθιζε να μένει μόνος, απάνεμα από ψέμα και πλάνη περιόριζε επιθυμίες, ανάγκες κολοσσιαία σχέδια, ένα ποτάμι αδάμαστο, γνώριζε την αξία της συγκίνησης που έχει η ανατολή σε μια άγρια, απάτητη κορφή, ένα θεριεμένο κύμα στ’ ανοιχτά, στο σεληνόφωτο, κέρδιζε, σε ελευθερία, χωρίς ποτέ να ζητά μήτε να καταδέχεται τα ψίχουλα, που του πετούσε εκείνη, η αστή, η μη μου άπτου, η δήθεν καλλιεργημένη, έμενε όπως πάντα, αδιάφορη, μακριά από τα γεγονότα να υπολογίζει συμφέροντα να ονειρεύεται τιμές να κρύβει τα άπρεπα του βίου της να κρύβεται σε ψεύτικα χαμόγελα, να μετράει λάφυρα και τρόπαια κοροϊδεύοντας τον αλλιώτικο κόσμο του αυτόν που πάσκιζε να δημιουργήσει, τον εντελώς καινούργιο.
Η αγάπη, ο σεβασμός και η τιμή των πιστών για το πρόσωπο της Θεοτόκου Μαρίας εκδηλώθηκαν από πολύ νωρίς, από την αρχή της σωτηρίου οικονομίας, όπως λέγουν οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας, και είναι τόσο μεγάλη, ώστε αδυνατεί ο ανθρώπινος λόγος να περιγράψει τα αισθήματα αυτά επαρκώς. Από αυτήν την αγάπη, την τιμή και την ελπίδα στην μεσιτεία της προς τον Σωτήρα Χριστό και Υιό της, κατά το ανθρώπινον η Εκκλησία καθιέρωσε να τελείται κατά την περίοδο της νηστείας του Δεκαπενταύγουστου, η ιερά Ακολουθία του Μικρού και του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνος εναλλάξ, εκτός των εορτών της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Μια αγάπη για το καλοκαίρι θα ‘μαι κι εγώ Να σου κρατώ δροσιά στο χέρι να σε φιλώ Θα μ’ αγαπάς σαν καλοκαίρι και σαν παιδί Μα θα μου φύγεις με τ’ αγέρι και τη βροχή.
Οι περισσότερες παραδοσιακές συνταγές για κολοκυθοκορφάδες (κολοκυθανθούς) βασίζονται σε γέμιση από ρύζι. Εξαιρετική είναι ωστόσο και η επιλογή της γέμισης από πλιγούρι που αποδίδει έναν ευωδιαστό, πεντανόστιμο και ελαφρύ μεζέ για τα καλοκαιρινά σας γεύματα, που θα αγαπήσετε ξεχωριστά! Η συνταγή είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην ανατολική Κρήτη αλλά και στα περισσότερα Κυκλαδονήσια, όπου στη γέμιση των πατροπαράδοτων κολοκυθοκορφάδων συχνά το ρύζι αντικαθίσταται από το πλιγούρι ή ακόμα και από τον ξινό τραχανά, με προσμίξεις φρέσκων, δροσερών μυρωδικών και λαχανικών που δίνουν μοναδικά, γευστικά πιάτα. Το φαγητό αυτό, που αποτελείται εξ ολοκλήρου από υλικά της γης, προσφέρεται την περίοδο αυτή και για τη νηστεία του Δεκαπενταύγουστου.
1η Αυγούστου σήμερα και ξεκινά η νηστεία του Δεκαπενταύγουστου. 14 ημέρες νηστείας για να υποδεχτούμε το Πάσχα του καλοκαιριού… την Κοίμηση της Πηγής της Ζωής. Ένα από τα στιχηρά της εκκλησίας, για την Κοίμηση της Θεοτόκου, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ω, του παραδόξου θαύματος. Η πηγή της ζωής εν μνημείω τίθεται και κλίμαξ προς ουρανόν ο τάφος γίνεται».
Οι μεγάλοι κουβαλούν πάντα μέσα τους το παιδί που υπήρξαν στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο το κορίτσι που δεν πρόφτασαν να φιλήσουν έναν αγιάτρευτο καημό λαχανίδας. Το πρώτο χνούδι στο πανωχείλι τους τους Βαρβάρους του Καβάφη και μια παλιά φυματίωση. Τις μέρες τους καταχωρισμένες σε δελτία τροφίμων. Ένα καρφί στον τοίχο μπορούσε να σημαδέψει μια εποχή τα καλοκαίρια ξυριζόντουσαν με τον καθρέφτη κρεμασμένο στο παράθυρο. Όνειρα συνοικιακά σα μια μοτοσυκλέτα με καρότσα για πολυμελείς οικογένειες. Εμείς κουβαλάμε, απλούστατα, μέσα μας τους μεγάλους.
Οι μεγάλοι κουβαλούν πάντα μέσα τους το παιδί που υπήρξαν στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο το κορίτσι που δεν πρόφτασαν να φιλήσουν έναν αγιάτρευτο καημό λαχανίδας. Το πρώτο χνούδι στο πανωχείλι τους τους Βαρβάρους του Καβάφη και μια παλιά φυματίωση. Τις μέρες τους καταχωρισμένες σε δελτία τροφίμων. Ένα καρφί στον τοίχο μπορούσε να σημαδέψει μια εποχή τα καλοκαίρια ξυριζόντουσαν με τον καθρέφτη κρεμασμένο στο παράθυρο. Όνειρα συνοικιακά σα μια μοτοσυκλέτα με καρότσα για πολυμελείς οικογένειες. Εμείς κουβαλάμε, απλούστατα, μέσα μας τους μεγάλους.
Η Αγία Ελέσα καταγόταν από την Πελοπόννησο και ήταν κόρη ενός πλούσιου Έλληνα, που ονομαζόταν Ελλάδιος. Η μητέρα της, Ευγενία, ήταν στείρα, αλλά πολύ θεοσεβής χριστιανή. Έτσι με πολλή προσευχή απέκτησε θαυματουργικά την Ελέσα, την οποία ανέθρεψε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου και κάτω από τις δυσκολίες του ειδωλολάτρη συζύγου της. Σε ηλικία 14 χρονών η Ελέσα έμεινε ορφανή από μητέρα. Έμεινε εκείνη κυρία του πλούσιου σπιτιού του πατέρα της. Αμέτρητες ήταν τότε οι ευεργεσίες και οι ελεημοσύνες που έκανε στους στερημένους και πάσχοντες συνανθρώπους της.
Το μικρό κίτρινο λουλούδι Sempreviva πήρε το όνομά του από την ιταλική λέξη «sempre» που σημαίνει «πάντοτε» και τη μετοχή του ρήματος «vivere» που σημαίνει «ζω». Δηλαδή, σε ελεύθερη μετάφραση, σημαίνει το λουλούδι που «ζει παντοτινά»… Οι Βενετσιάνοι κατακτητές χάρισαν αυτό το όνομα στο μικρό, αμάραντο λουλούδι που μοιάζει αποξηραμένο και διατηρεί το χρώμα του για πολλά χρόνια χωρίς καθόλου νερό! Στην πραγματικότητα, αυτό που διατηρείται για πάντα δεν είναι το μικροσκοπικό άνθος, το οποίο μαραίνεται, αλλά τα μικρά, κίτρινα αχυρώδη φύλλα, που το περιβάλλουν.
Ευτυχής όποιος γλύτωσε από τη φουρτούνα της θάλασσας και σ’ ένα λιμάνι απάνεμο άραξε. Ευτυχής κι όποιος όλους τους μόχθους τους ξεπέρασε. Με άλλο τρόπο ο ένας ξεπερνάει τον άλλο σε ευτυχία και δύναμη. Αναρίθμητες ελπίδες υπάρχουν για θνητούς αναρίθμητους… Ευριπίδη, «Βάκχαι», Χορικό Η’ (απόσπασμα)
Από τη Χώρα Σφακίων, στο Λουτρό και στο Φαράγγι της Ίμβρου
Ο νότος των Χανίων προσφέρει πανέμορφες παραλίες, καταπράσινα φαράγγια, γραφικά χωριά, ιστορικά μνημεία, υπέροχο φαγητό και διαδρομές για εξερεύνηση. Εδώ που η Ελλάδα συναντά την αύρα του Λιβυκού, εδώ που η αυθεντική φύση του Νότου δημιουργεί τις δικές της ισορροπίες. Βρισκόμαστε στη νότια Κρήτη, στο νομό Χανίων και απολαμβάνουμε τις πιο όμορφες παραλίες, τα καταπράσινα φαράγγια, τις διαδρομές, τα μονοπάτια, τους φιλόξενους ανθρώπους. Κατεβαίνοντας τον φιδωτό δρόμο, φτάνουμε στη Χώρα Σφακίων, έναν οικισμό που συμπυκνώνει όλη τη μαγεία του Νότου και ταυτόχρονα δίνει επιλογές και λειτουργεί ως ορμητήριο για την γύρω περιοχή, για πανέμορφες παραλίες, για το Λουτρό, αλλά και τη Γαύδο.
Η Χώρα Σφακίων, τα Σφακιά όπως επίσης τα αναφέρουμε, βρίσκονται στο φαράγγι του Ίμπρου, εκεί που τα Λευκά Όρη, συναντούν τη θάλασσα. Το τοπίο είναι άγριο αλλά ταυτόχρονα και μυστηριωδώς δίνει την αίσθηση της φιλοξενίας, και θες να εξερευνήσεις κάθε γωνιά του. Στην παραλία που βρίσκεται στα δυτικά, θα απολαύσετε τα υπέροχα νερά με τις πρασινογαλάζιες αποχρώσεις, ενώ αξίζει να αφιερώσετε χρόνο στα όμορφα μαγαζιά, καφέ και ταβέρνες, που λειτουργούν στον οικισμό με νόστιμο φαγητό με παραδοσιακές τοπικές συνταγές. Και δεν θα μείνετε μόνο στο παραθαλάσσιο τμήμα, αλλά αν πάτε στην πάνω γειτονιά, θα έχετε την ευκαιρία να δείτε τα ερείπια του ενετικού κάστρου, αλλά και μία υπέροχη θέα.
Λουτρό Σφακίων
Στο Φραγκοκάστελο
Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό ενετικό κάστρο το οποίο βρίσκεται πάνω από την παραλία των Σφακίων και χτίστηκε το 1371. Εδώ έγινε η ιστορική μάχη το Μάιο του 1866 ανάμεσα στους στρατιώτες του Μουσταφά πασά και 338 επαναστατών του Ηπειρώτη αρχηγού Χατζημιχάλη Νταλιάνη. Αυτή η μάχη, οδήγησε στην ισοπέδωσή του.
Στο γειτονικό Λουτρό
Με αφετηρία τη Χώρα Σφακίων, φτάνουμε με το καραβάκι στο γειτονικό Λουτρό, ένα πανέμορφο μικρό ήρεμο φυσικό λιμανάκι. Είναι χτισμένο αμφιθεατρικά, με τα μικρά διακριτικά σπιτάκια και την απλή καθημερινότητα, να αποτελούν κυρίαρχη παράμετρο για χαλάρωση και ηρεμία.
Στην ενδοχώρα
Ξεκινώντας από τη Χώρα Σφακίων μέχρι την Ανώπολη, τα μάτια δεν ξεκολλάνε από την καταπληκτική θέα στο Λιβυκό. Δοκιμάζουμε τα πεντανόστιμα σφακιανά παξιμάδια με γλυκάνισο, και φροντίζουμε να αγοράσουμε και μερικά για να πάρουμε μαζί μας στην επιστροφή. Στην Ανώπολη, επισκεπτόμαστε την Αγία Αικατερίνη και τα απομεινάρια των κυκλώπειων τειχών που περιέβαλαν την πόλη. Στεκόμαστε εδώ και θαυμάζουμε την πανοραμική θέα προς το Λουτρό. Η γέφυρα της Αράδαινας ενώνει τις δύο πλευρές του φαραγγιού, με ύψος που φτάνει τα 138 μ.
Φαράγγι Ίμπρου
Στα μονοπάτια
Εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μονοπάτια της Νότιας Κρήτης και ξεκινάει από τη Χώρα Σφακίων φτάνοντας μέχρι το Λουτρό και στη συνέχεια, την Αγία Ρουμέλη. Αποτελεί τμήμα του Ε4 και έχει μήκος 20 χλμ. Ανάλογα με τη φυσική σας κατάσταση μπορείτε να το περπατήσετε ολόκληρο ή ένα τμήμα του.
Φαράγγι της Ίμβρου
Ένα εμβληματικό σημείο της περιοχής, αποτελεί το φαράγγι της Ίμβρου (ή Ίμπρου) το οποίο αποτελεί μία μοναδική εμπειρία για όσους λατρεύουν την πεζοπορία. Τα τοιχώματα του φαραγγιού σε κάποια σημεία έρχονται πολύ κοντά μεταξύ τους κάνοντας το περπάτημα μέσα στο φαράγγι μία μοναδική εμπειρία.
Κάταστρο γιασεμί και μυ- και μυ- και μυστικέ μου Αποσπερίτη Πάρτε με πάρτε με στην Κρήτη και μη και μη, και μη ρωτάτε το γιατί… Ελύτης
Μ' αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ' τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια... [Νίκος Χουλιαράς]
kimintenia 