kimintenia

Με τόνους νερό και τις μάνικες να δουλεύουν στο φουλ, τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης Νοέμβρη 1973 η Χούντα των συνταγματαρχών επιχειρούσε άρον-άρον να σβήσει τα ίχνη της εισβολής του τανκ στον χώρο του Πολυτεχνείου και να διαγράψει τα εγκλήματά της από τη συλλογική μνήμη ενός ολόκληρου λαού. 51 χρόνια μετά, σε καιρό «κατ’ επίφασιν δημοκρατίας» μέσα από μίαν άνευ προηγουμένου μεθοδική επιχείρηση συγκάλυψης της κυβερνητικής ευθύνης και αντίστοιχης αποσιώπησης και διαστρέβλωσης της αλήθειας, σβήνονται τα ίχνη της τραγωδίας των Τεμπών που συγκλονίζει ολόκληρη τη χώρα με 57 αθώα, κυρίως νεαρά θύματα, που χάθηκαν υπό φρικτές συνθήκες τις οποίες μια ολόκληρη κοινωνία ακόμα αναζητά. Το δυστύχημα στα Τέμπη είναι μια απτή όσο και τραγική απόδειξη ότι όλα τα κυρίαρχα συνθήματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου για δημοκρατία, ελευθερία, δικαιοσύνη, ανεξαρτησία, ενότητα, λαϊκή κυριαρχία, στήριξη της παιδείας και των ιδεωδών του λαού μας, παραμένουν προδομένα όσο ποτέ.

Μέσα στην ατέλειωτη τραγωδία αυτής της χώρας, η μοίρα μας άφησε μια χαραμάδα φως. Το φως που πάντα έδινε στους Έλληνες η αναμέτρηση με την ουσία της ιστορίας τους. Το μόνο πράγμα που ξεπερνά τον Έλληνα, που μπορεί με την ίδια την ομορφιά του να τον καθηλώσει και παρά την περιρρέουσα συμφορά του να μαγνητίσει και πάλι τη σκέψη του στην αιώνια αναζήτηση του αρχετυπικά ωραίου, του αγαθού και του αληθινού, είναι το ίδιο το θαύμα της ιστορίας και της συνέχειας που κουβαλάει μέσα στους αιώνες και η προσωπική συνειδητοποίηση της θέσης του σε σχέση με αυτήν στο σήμερα και στο «τώρα» που βιώνει. Και νομίζω όλες οι γενιές Ελλήνων που πέτυχαν κάτι σημαντικό και άλλαξαν, κατά πώς λένε, τον «ρου της ιστορίας», είναι εκείνες που πρωταρχικά αναμετρήθηκαν μαζί της και εμπνεύστηκαν από αυτήν.

«Το βράδυ θά ‘ρθουνε ξανά, ένας μπροστά, ένας μπροστά και οι άλλοι πίσω ακολουθούν. Μετά σιωπή και ακολουθεί το ίδιο τροπάρι το γνωστό. Βαράνε δυο, βαράνε τρεις, βαράνε χίλιοι δεκατρείς. Πονάς εσύ, πονάω εγώ, μα ποιος πονάει πιο πολύ, θά ‘ρθει καιρός να μας το πει. Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς. Καβάλα πάμε στον καιρό. Με τον καιρό με την βροχή, το αίμα πήζει στην πληγή κι ο πόνος γίνεται καρφί…».

«58 Καρφιά» το Μνημείο στα Τέμπη. Από ένα καρφί για τα 57 θύματα
και το 58ο για τους αγνοουμένους και τους συγγενείς των θυμάτων
που βιώνουν τον δικό τους Γολγοθά…

Το Πολυτεχνείο ζει!

kimintenia.com

Σχετ. Τέμπη: Απίστευτο – Έδωσαν λάθος βίντεο στον ανακριτή από τη φόρτωση της εμπορικής αμαξοστοιχίας, thetoc.gr