3 Δεκεμβρίου

Ο άγιος καταγόταν από το Άργος της Πελοποννήσου και ζούσε στο Κουσάντασι (Έφεσο) της Μικράς Ασίας. Εργαζόταν ως πρακτικός γιατρός. Ήταν άνθρωπος ήσυχος, ευλαβής, φιλακόλουθος και ελεήμων.

29 Νοεμβρίου

Ο Άγιος Φιλούμενος, κατά κόσμον Σοφοκλής Χασάπης, γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 15 Οκτωβρίου 1913. Γονείς του ήταν οι ευσεβείς χριστιανοί Γεώργιος και Μαγδαληνή. Ήταν δίδυμος αδελφός με τον π. Ελπίδιο, κατά κόσμον Αλέξανδρο, και από μικροί ξεχώριχαν για την αγάπη που είχαν προς τον Θεό και γι’ αυτό από πολύ νωρίς άναψε μέσα τους η επιθυμία για τη μοναχική ζωή. Το 1927, σε ηλικία μόλις 14 ετών αναχώρησαν και οι δυο για την Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, αφού πήραν την ευχή του πνευματικού τους, αλλά και των ευλαβών γονέων τους. Εκεί έμειναν 6 περίπου χρόνια, όταν ο Έξαρχος του Παναγίου Τάφου τους πήρε για να φοιτήσουν στο Γυμνάσιο του Πατριαρχείου στα Ιεροσόλυμα, όπου βρέθηκαν το 1934, μαθητές στη Σχολή της Αγίας Σιών.

26 Νοεμβρίου 1807

Τοιχογραφία του Αγίου Γεωργίου του Χιοπολίτου στον Ι.Ν. Αγ. Νικολάου
Κάτω Πατησίων (οδού Αχαρνών) Αθηνών – Έργο του αγιογράφου
Φωτίου Κόντογλου του Κυδωνιέως

Μαρτυρήσας εν Κυδωνίαις εν έτει αωζ’, μηνός Νοεμβρίου κς’
Συνεγράφη παρά Φωτίου Νικ. Κόντογλου, Κυδωνιέως, αγιογράφου

26 Νοεμβρίου

Ο άγιος γεννήθηκε στο χωριό Πιθυός (ή Πυτιός) της Χίου το έτος 1785. Όταν ήταν εννέα μηνών ορφάνεψε από μητέρα και ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε. Έτσι το παιδί γνώρισε την μητριά του για μητέρα. Σε ηλικία κάτω των δέκα ετών τον έβαλε ο πατέρας του κοντά σε ένα ξυλογλύπτη για να μάθει την τέχνη του. Ενώ το συνάφι βρισκόταν στα γειτονικά Ψαρά και δούλευε το τέμπλο του Αγίου Νικολάου, εξ αιτίας της απότομης συμπεριφοράς του πρωτομάστορα και της παιδικής αφέλειας, ο μικρός Γεώργιος μπήκε παρέα με κάποιους γνωστούς σε ένα καράβι και βγήκε στην Καβάλα. Εκεί, μια ημέρα, παρακινημένος από άλλα παιδιά, μπήκαν σε ένα μποστάνι για να κλέψουν καρπούζια. Ο αγροφύλακας πρόφθασε να συλλάβει μόνο τον μικρό Γεώργιο και τον πήγε στον δικαστή. Τότε το παιδί από φόβο αρνήθηκε την αγία πίστη του. Ένας από τους Αγαρηνούς τον πήρε σπίτι του και μετά καιρό τον έδωσε σε άλλον και κατόπιν ανεχώρησε στον Τσεσμέ. Οι συγγενείς του παιδιού δεν ήξεραν τίποτε από αυτά.

18 Νοεμβρίου

Ο Άγιος οδηγήθηκε ενώπιον των αρχών όταν απέτρεψε μια ομάδα Οθωμανών να κακοποιήσουν την αδερφή του με ψευδείς κατηγορίες ότι τους επιτέθηκε χωρίς εκείνοι διόλου να τον προκαλέσουν. Ο πασάς θεώρησε το γεγονός αφορμή να πιέσει τον μάρτυρα ν’ αλλάξει την πίστη του και να γίνει μουσουλμάνος, όταν όμως τελείωσε τα ταξίματα και ο άγιος με θάρρος αρνήθηκε, τον παρέδωσε να αποκεφαλισθεί, μετά από πολύμηνη φυλάκιση με φριχτούς βασανισμούς, την 18η Νοεμβρίου του έτους 1850.

14 Νοεμβρίου

Ο δι’ απαγχονισμού μαρτυρικώς τελειωθείς στη Ρόδο λαμπρός γόνος της Ύδρας

Ανάμεσα στους πολύφωτους αστέρες που κοσμούν το πνευματικό στερέωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και έλαμψαν με τη σθεναρή ομολογία και τη μαρτυρική τελείωσή τους για την αγάπη του Ιησού Χριστού, κατά τη διάρκεια της ζοφερής περιόδου της Τουρκοκρατίας, συγκαταλέγεται και ο δι’ απαγχονισμού μαρτυρήσας στη Ρόδο, στις 14 Νοεμβρίου 1800, ένδοξος νεομάρτυς του Χριστού Άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος, ο λαμπρός αυτός γόνος της αγιοτόκου και αγιοσκεπάστου νήσου των Υδραίων, ο οποίος αναδείχθηκε το κλέος και το καύχημα των νεομαρτύρων, αλλά και το θείο εγκαλλώπισμα των νήσων της Ύδρας και της Ρόδου.

12 Νοεμβρίου

Οι άγιοι Νεομάρτυρες οι μετά την Άλωση μαρτυρήσαντες

Nικάς τον εχθρόν τη αθλήσει σου μάκαρ,
Ω Nικόλαε και βραβεία λαμβάνεις.

Για τον Άγιο νεομάρτυρα Νικόλαο εν Κωνσταντινουπόλει δεν διαθέτουμε δυστυχώς πολλές πληροφορίες. Γνωρίζουμε μονάχα ότι ο ένδοξος αυτός Νεομάρτυρας της χριστιανικής πίστεως μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη για την ευσέβειά του, το έτος 1732 μ.Χ. και ότι καταγόταν από τη συνοικία των Έξι Μαρμάρων της Κωνσταντινουπόλεως. Η μνήμη του καθιερώθηκε να τιμάται στις 12 Νοεμβρίου.

3 Νοεμβρίου

Ἱερό θησαύρισμα, ἅγια πατρογονική κληρονομιά, φυλαγμένη μέ περισσή εὐλάβεια στην Ιερά Μητρόπολη Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας και συγκεκριμένα στον Ιερό Ναό του Αγίου Ευσταθίου Νεαπόλεως, τό θαυματουργό λείψανο τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρα Γεωργίου τοῦ Νεαπολίτη.

31 Οκτωβρίου

Μια από τις πλέον πρόσφορες μεθόδους εξισλαμισμού, στα μαύρα χρόνια της δουλείας, που χρησιμοποιούσαν οι Τούρκοι, ήταν η συκοφαντία. Συκοφαντούσαν κάποιον Χριστιανό ότι δήθεν ασπάστηκε το Ισλάμ και κατόπιν τον κατέδιναν ως «αποστάτη», που, αν δεν γινόταν μουσουλμάνος, τον σκότωναν! Ένας από αυτούς υπήρξε και ο Νεομάρτυρας Άγιος Νικόλαος από τη Χίο.

21 Οκτωβρίου

Στίς ὑπηρεσίες τοῦ ἀλλόθρησκου ἀφεντικοῦ του ὁ Ἰωάννης φανερώνει τό ἀκμαῖο φρόνημα καί τήν ἀμετάπειστη εὐλάβειά του στόν ἀληθινό Θεό. Τά βασανιστήρια κράτησαν δυό μῆνες και την 21η Ὀκτωβρίου 1773 ἄφησε τήν τελευταία πνοή του, τήν πίστη του ὅμως δέν τήν ἄφησε ποτέ. Ἡ συγκλονιστική καί σύντομη ζωή τοῦ μικροῦ Ἰωάννη, ποῦ ἦταν ἕνα ἥσυχο παιδί καί κατέληξε νά γίνει ἕνας μεγάλος νεομάρτυρας.

16 Οκτωβρίου

«Στον αδελφό μου πρότειναν ν’ αλλάξει την πίστη του. Του δείχνουν τον σκοτωμένο πατέρα του και του λέγουν κάθησε να σε κάνουμε Τούρκο. Τότε το παιδί κάνει το σταυρό του και τους απαντά: θα πάω κι εγώ εκεί που πάει ο πατέρας μου. Του ξαναλέγουν· γίνε Τούρκος. Το παιδί όμως ξανακάνει το σταυρό του. Έγινε από το αίμα του σταυρός…».
Νικηταράς

13 Οκτωβρίου

Αγία Χρυσή (19ος αι., Αλμωπία)

Η αγία νεομάρτυς Χρυσή μαρτύρησε στις 13 Οκτωβρίου 1795. Καταγόταν από τα μέρη της κεντρικής Μακεδονίας, από το χωριό Σλάτινο της Επαρχίας Αλμωπίας του νομού Πέλλης, που σήμερα ονομάζεται πια προς τιμήν της Αγίας «Χρυσή». Οι γονείς της ήταν Χριστιανοί, φτωχοί και άσημοι άνθρωποι και είχαν τέσσερες κόρες.

27 Σεπτεμβρίου

Η Αγία Νεομάρτυς Ακυλίνα μαρτύρησε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και επέλεξε η ίδια να μείνει κρυμμένο το σκήνωμά της και να ευρεθεί στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, προς ενίσχυση των πιστών. Παραθέτουμε την αφήγηση του ενυπνίου ευσεβούς γυναίκας σχετικά με τον τόπο ταφής της και την περιγραφή του φρικτού μαρτυρίου της από την ίδια την μάρτυρα. Η καταγραφή προέρχεται από το βιβλίο «Χρονικόν της ευρέσεως των ιερών λειψάνων της Αγίας ενδόξου νεομάρτυρος Ακυλίνης – Αγγελίνης της εκ Ζαγκλιβερίου καταγομένης», υπό του Μητροπολίτου Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης Ιωάννου, που εξεδόθη από τον ιερό ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Όσσας – Λαγκαδά το έτος 2012:

23 Σεπτεμβρίου

Ὁ Νικόλαος γεννήθηκε στὸ Καρπενήσι ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς, ποὺ φρόντισαν καὶ γιὰ τὴ δική του εὐσέβεια καὶ μόρφωση. Σὲ ἡλικία 15 χρονῶν βρίσκεται στὴν Κωνσταντινούπολη, ὑπηρετώντας στὸ παντοπωλεῖο τοῦ πατέρα του, στὸ Ταχτὰ Καλέ. Κάποιος κουρέας Τοῦρκος ὅμως, ποὺ τοῦ μάθαινε τὴν Τούρκικη γλώσσα, τοῦ ἔδωσε νὰ διαβάσει τὴν Τούρκικη ὁμολογία πίστης, μπροστὰ σὲ μάρτυρες, χωρὶς ὁ Νικόλαος νὰ γνωρίζει τίποτα.

23 Σεπτεμβρίου

Ιερά Μητρόπολις Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης

Ἀριθ. Πρωτ. 777
Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 16ῃ Σεπτεμβρίου 2020

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 230ή
Θέμα: «Τὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου, ἄλλη μιὰ δόξα τῆς Ἐκκλησίας»

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

Εἴκοσι αἰῶνες -δυὸ χιλιάδες χρόνια- ἔχουν περάσει ἀπὸ τότε ποὺ ἱδρὺθηκε ἡ Ἐκκλησία καὶ θεμελιώθηκε πάνω στὸ τίμιο αἷμα τοῦ Ἀρχηγοῦ Της, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Κι’ ἀπὸ κείνη τὴν ὥρα, πόσοι οἱ ἐχθροί, πόσος ὁ πόλεμος, πόσοι οἱ διωγμοὶ καὶ τὰ βασανιστήρια τῶν χριστιανῶν… Μόνο στὰ πρῶτα τριακόσια (300) χρόνια, μαρτύρησαν γύρω στὰ 12-13.000.000 ἀπὸ ὅλες τὶς ἡλικίες. Ὕστερα, ἀμέτρητα πλήθη ἔγιναν μάρτυρες ἀπὸ τοὺς ποικιλώνυμους αἱρετικούς, διὰ μέσου τῶν αἰώνων, μονοφυσίτες, εἰκονομάχους, παπικούς…

Ὅταν, ὅμως, ὁ μουσουλμανισμὸς κατέλυσε τὸ 1453 τὴν Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία, τὸ σκοτάδι τοῦ φανατισμοῦ καὶ τῆς μισαλλοδοξίας σκέπασε ὅλη τὴν «καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή». Τότε ἦταν, ποὺ βρῆκαν μαρτυρικὸ θάνατο δέκα (10) Πατριάρχες, ἑκατὸ (100) Ἀρχιερεῖς, δέκα χιλιάδες (10.000) Ἱερεῖς καὶ Μοναχοί, καθὼς καὶ ἀναρίθμητοι λαϊκοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, μέχρι τὸ 1922, μὲ τὴν Γενοκτονία τοῦ Πόντου καὶ τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή.

Άν οἱ Τοῦρκοι μισοῦσαν, γενικῶς, τοὺς χριστιανούς, μὲ κανένα τρόπο δὲν μποροῦσαν ν’ ἀνεχθοῦν ἕνας μουσουλμάνος νὰ γίνῃ χριστιανός. Αὐτὸ τὸ θεωροῦσαν μεγάλη προδοσία, μεγάλη ντροπὴ γιὰ τὴν θρησκεία (τὴν ψεύτικη) τοῦ Μωάμεθ, ποὺ μόνο ὁ θάνατος, καὶ μάλιστα ὁ μαρτυρικὸς θάνατος, μποροῦσε νὰ ξεπλύνῃ. Βέβαια, ἐκεῖνοι ποὺ ἀπὸ μουσουλμάνοι γίνονταν χριστιανοί, δὲν ἦσαν πολλοί -τοὐλάχιστον ὅσους γνωρίζουμε ἀπὸ τὰ μαρτυρικὰ Συναξάριά τους. Ἦταν, ὅμως, γενναῖοι, μὲ φρόνημα ἡρωϊκό, καὶ ἀποδείχθηκαν ἀντάξιοι συνεχιστὲς τῶν μαρτύρων τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Ἕνας τέτοιος γενναῖος ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ ἦταν καὶ ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Ἰωάννης ὁ ἐκ Κονίτσης. Μέχρι τὰ εἴκοσι (20) χρόνια του, περίπου, εἶχε ζήσει -σὰν τοῦρκος καὶ μωαμεθανὸς ποὺ ἦταν ὁ Χασάν- μέσα στὴν ἄνεση, στὸν πλοῦτο καὶ στὴν χλιδή. Καὶ μετά, ὅταν ἔγινε -ἄγνωστο πῶς μίλησε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μέσα του- Χριστιανός, βρέθηκε νὰ ζῇ στὴν φτώχεια καὶ στὴν βιοπάλη, ἐνῷ δὲν ἔπαυσε νὰ ὑπάρχῃ ὁ κίνδυνος ἀπὸ τοὺς πρώην μουσουλμάνους ὁμοθρήσκους του. Κι’ ἡ ὥρα ἦλθε. Ἡ ὥρα τῆς ὁμολογίας καὶ τοῦ μαρτυρίου. Δὲν ἀρνεῖται τὸν Χριστό. Καὶ δέχεται μὲ χαρὰ τὰ μαρτύρια καὶ τὸν ἀποκεφαλισμό του. Ἦταν 23 Σεπτεμβρίου 1814. Ἄλλη μιὰ δόξα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Γιατί, ποῡ εἶναι καὶ ποιός γνωρίζει τοὺς δημίους τοῦ Νεομάρτυρος Ἰωάννου; Κανείς. Ἐνῷ τὸν Ἰωάννη; Τὸν γνωρίζουν οἱ χριστιανοὶ στὴν Κόνιτσα (τόπο τῆς καταγωγῆς του) καὶ στὸ Ἀγρίνιο (τόπο τοῦ μαρτυρίου) καὶ τὸν τιμοῦν «ἐν ὕμνοις καὶ ᾦδαῖς πνευματικαῖς».

Ἔτσι καὶ μεῖς, στὴν ἀκριτική μας Ἐπαρχία, θὰ τιμήσουμε, σὺν Θεῷ, καὶ φέτος τὴν ἱερὴ μνήμη του στὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ὅπου φυλάσσεται τεμάχιο τοῦ ἱεροῦ του λειψάνου, ὡς ἑξῆς: α) Τὴν Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2020, ὥρα 7 μ.μ., θὰ ψαλῇ ὁ Μέγας Ἑσπερινός. β) Τὴν Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2020 (ἡμέρα τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου), θὰ τελεσθῇ ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία.

Σὲ καιρούς, ποὺ οἱ ἐξ Ἀνατολῶν γείτονες χτυπᾶνε ἐναντίον μας τὰ τύμπανα τοῦ πολέμου, ἄς σπεύσουμε νὰ πάρουμε χάρη καὶ δύναμη καὶ εὐλογία ἀπὸ τὸν Ἅγιό μας. Μὴν ἀμελήσουμε. Μᾶς περιμένει…

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης
Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Πηγή: impantokratoros.gr

Σχετικά άρθρα:

Ο Άγιος νεομάρτυς Γεώργιος Διβόλης εξ Αλικιανού Κρήτης

Ο Άγιος Ζαχαρίας ο νεομάρτυς εξ Άρτης

Άγιος Νεομάρτυς Αχμέτ ο Κάλφας, ο Τούρκος που μαρτύρησε για τον Χριστό

20 Σεπτεμβρίου

Ο Άγιος Ιλαρίων καταγόταν από το Ηράκλειο της Κρήτης και το κοσμικό του όνομα ήταν Ιωάννης. Είχε άλλα τέσσερα αδέλφια, οι δε γονείς του, Φραντζέσκος και Αικατερίνη, τον είχαν αναθρέψει με επιμέλεια και είχε μάθει τα ιερά γράμματα. Ο Ιωάννης είχε ένα θείο γιατρό ο οποίος φεύγοντας για την Κωνσταντινούπολη τον πήρε κοντά. Μολονότι ο Ιωάννης έμεινε από μικρός μαζί του για δέκα χρόνια ούτε ιατρική τον έμαθε ο θείος ούτε ενδιαφερόταν καν για τον ανιψιό του. Γι’ αυτό ο Ιωάννης αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι του θείου του και προσελήφθη ως υπάλληλος σ’ ένα έμπορο, Χιώτη στην καταγωγή, ο οποίος απασχολούσε ήδη και κάποιο άλλο υπάλληλο. Κάποτε ο έμπορος αναγκάστηκε να λείψει από το κατάστημά του πηγαίνοντας στην ιδιαίτερή του πατρίδα τη Χίο. Όταν επέστρεψε, οι δύο υπάλληλοι απέδωσαν λογαριασμό στο αφεντικό τους για το χρονικό διάστημα που απουσίαζε. Ο έμπορος θεώρησε ότι τα χρήματα που είχαν εισπραχθεί δεν ανταποκρίνονταν στην αξία των εμπορευμάτων που είχαν πουληθεί και ότι έλειπαν τριάντα γρόσια, μολονότι δεν είχαν κάνει απογραφή των εμπορευμάτων πριν φύγει. Οι υποψίες και οι απειλές του εμπόρου στρέφονταν κατά του Ιωάννη. Απελπισμένος ο Ιωάννης ζήτησε βοήθεια από τον θείο του, ο οποίος όμως δεν τον δέχθηκε.

Μέσα στην απελπισία του πήγε στο ανάκτορο του σουλτάνου για να συναντήσει τη Βαλιδέ σουλτάνα, τη βασιλομήτορα. Πρώτα παρουσιάστηκε στον επιτετραμμένο αγά, τον Αιθίοπα Μερτζάν Αγά, που τον γνώριζε, του ανέφερε την υπόθεση και αυτός ο κάκιστος σύμβουλος άρπαξε την ευκαιρία και τον συμβούλεψε να αλλαξοπιστήσει και θα έχει πολλά πλούτη και αξιώματα. Μέσα στη στεναχώρια του ο Ιωάννης και με συνεργία του διαβόλου δέχθηκε. Τότε περιχαρής ο αγάς τον παρουσίασε στη μητέρα του σουλτάνου και αυτή με τη σειρά της στον σουλτάνο. Αμέσως του έκαναν περιτομή, τον έντυσαν με λαμπρά ενδύματα και τον παρέδωσαν σε κάποιον χότζα να τον διδάσκει. Μετά τρεις ημέρες όμως ήρθε ο νέος στον εαυτό του και μετανόησε από την καρδιά του. Ζητούσε ευκαιρία να φύγει.

Πράγματι κατόρθωσε και έφυγε για την Κριμαία. Έμεινε εκεί δέκα μήνες αλλά δεν μπορούσε να βρει ανάπαυση από το μεγάλο σφάλμα της άρνησης. Έτσι αποφάσισε να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη με σκοπό να ομολογήσει τον Χριστό. Κάποιοι πνευματικοί όμως τον συμβούλευσαν να πάει στο Άγιον Όρος. Πήγε στο Άγιον Όρος, πρώτα στην Ιβήρων και έπειτα στη σκήτη της Αγίας Άννης, κοντά σε κάποιο ιερομόναχο Βησσαρίωνα, ο οποίος υπήρξε αλείπτης και του νεομάρτυρος Λουκά. Ο Γέροντας τον δέχθηκε και του όρισε κανόνα με αυστηρή άσκηση και νηστεία. Σε λίγο καιρό τον έκειρε μοναχό με το όνομα Ιλαρίων. Ένα πρωί ο Ιλαρίων είπε στον Γέροντά του ότι νιώθει έτοιμος να ομολογήσει τον Χριστό που είχε αρνηθεί. Ο Γέροντας συγκατένευσε στον καλό λογισμό και αναχώρησαν μαζί για την Κωνσταντινούπολη. Εκεί πρώτα κοινώνησε από τον Γέροντά του τα Άχραντα Μυστήρια και μετά παρουσιάστηκε στον αγά.

Αμέσως μόλις έγινα μουσουλμάνος, του είπε, μετάνιωσα πικρά και αμέσως άφησα το σκοτάδι της πλάνης και επανήλθα στο φως της αλήθειας, γι’ αυτό αναθεματίζω την ομολογία και την πίστη σας. Χριστιανός ήμουν και είμαι και αναθεματίζω το σαλαβάτι σας. Και ρίχνοντας κάτω στη γη το σαρίκι φόρεσε τον μαύρο σκούφο που είχε κρυμμένο στο στήθος του. Βλέποντας ο αγάς την αμετάθετη απόφασή του διέταξε να τον συλλάβουν και να τον βασανίσουν αλύπητα. Τόσο πολύ τον βασάνισαν που εξαρθρώθηκαν όλα του τα οστά. Τελικά τον αποκεφάλισαν και έλαβε δύο στεφάνια, της ασκήσεως και του μαρτυρίου. Η μνήμη του τιμάται στις 20 Σεπτεμβρίου. Μέρος των Ιερών Λειψάνων του Αγίου βρίσκονται στη Μονή Κύκκου Κύπρου.

Κάποτε που είχαν καλέσει τον Γέροντα Βησσαρίωνα σ’ ένα χριστιανικό σπίτι και του έφεραν τα παιδιά να τα ευλογήσει, ένα από αυτά, κοριτσάκι περίπου οκτώ ετών, που είχε κρυφό δαιμόνιο, μαύρισε, έκανε άτακτες κινήσεις και τελικά έπεσε κάτω σα νεκρό. Ο Γέροντας είχε μαζί του λίγο αίμα του Αγίου αλλά, πριν ακόμα προλάβει να σφραγίσει με αυτό το κορίτσι, βγήκε το δαιμόνιο από μέσα του και σηκώθηκε γερό το παιδί.

Ἀπολυτίκιον (Ἦχος πλ. α’ – Τὸν συνάναρχον Λόγον)
Τὸν σταυρόν σου ἐπ᾿ ὤμων ἄρας ἀοίδιμε, ὁλοψύχως Κυρίῳ κατηκολούθησας, Ἱλαρίων ἀθλητὰ γενναιότατε• καὶ νῦν οἰκεῖς τοὺς οὐρανούς, μετὰ πάντων ἀθλητῶν, τὸν κτίστην καθιλαρύνων, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἐν πίστει, ἐπιτελούντων σου τὸ μνημόσυνον.

Πηγή: orthodoxia.online