Ελληνικό καλοκαίρι
Ήβη της Μέρας
Στη συλλογή του Οδυσσέα Ελύτη «Προσανατολισμοί» συναντάμε οι «Αιθρίες», ένα ποίημα γεμάτο ηλιόλουστες μέρες, θάλασσα και έρωτα:
ΣυνέχειαΦεγγάρι και γιασεμί στο Cine Ακρογιάλι στην Αίγινα…!
Το «Ακρογιάλι» είναι ο παλαιότερος θερινός κινηματογράφος της Αίγινας. Από τη δεκαετία του ’50, οπότε και ξεκίνησε η λειτουργία του, γενιές ολόκληρες θυμούνται νοσταλγικά και εξακολουθούν ν’ απολαμβάνουν τις όμορφες βραδιές, με το φεγγάρι να καθρεφτίζεται στα νερά του Σαρωνικού και τις αγαπημένες ταινίες να μας κρατούν συντροφιά στον φιλόξενο χώρο του.
ΣυνέχειαΤο Ελληνικό Καλοκαίρι (Jacques Lacarrière)
(φωτ. Δ. Διανελλής, «Στην αγκαλιά του Παγασητικού», 1980, Η Μαγνησία Στο Πέρασμα Του Χρόνου/fb)
«Στην Ελλάδα η ομορφιά δεν μαθαίνεται ποτέ, είναι αυθόρμητη, αυτόχθονη όπως τ’ άσπρα κεντίδια των κυμάτων πάνω στην άμμο, όπως η μελετημένη συμμετρία των κυπαρισσιών σε όλο το μήκος των δρόμων, σαν μία πανδαισία χρωμάτων σε πόρτες και παράθυρα, ή σαν το πολύχρωμο έμβλημα των ελληνικών ενδυμάτων και κοσμημάτων. Διότι η ομορφιά είναι μία μάχη, είναι η νίκη του φωτός πάνω στη σκιά».
ΣυνέχειαΤούτο το καλοκαιράκι (Παραδοσιακό Αρκαδίας)
Τούτο το- μαύρα γλαρά μου μάτια
τούτο το καλοκαιράκι, κυνηγούσα ένα πουλάκι
Κυνηγού- μαύρα γλαρά μου μάτια
Κυνηγούσα προσπαθούσα
να το πιάσω δεν μπορούσα.
Παίζοντας, ψηλέ λιγνέ μου κρίνε
Παίζοντας τον ταμπουρά μου
ήρθε μες την κάμαρα μου.
Σώμα του Καλοκαιριού (Οδυσσέας Ελύτης)
Νικόλαος Λύτρας, Το ψάθινο καπέλο
Σώμα του Καλοκαιριού
Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή
Πάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρες
Τώρα ο ουρανός καίει απέραντος
Τα φρούτα βάφουνε το στόμα τους
Της γης οι πόροι ανοίγουνται σιγά σιγά
Και πλάι απ’ το νερό που στάζει συλλαβίζοντας
Ένα πελώριο φυτό κοιτάει κατάματα τον ήλιο.
Ποιος είναι αυτός που κείτεται στις πάνω αμμουδιές
Ανάσκελα φουμέρνοντας ασημοκαπνισμένα ελιόφυλλα
Τα τζιτζίκια ζεσταίνονται στ’ αυτιά του
Τα μυρμήγκια δουλεύουνε στο στήθος του
Σαύρες γλιστρούν στη χλόη της μασχάλης
Κι από τα φύκια των ποδιών του αλαφροπερνά ένα κύμα
Σταλμένο απ’ τη μικρή σειρήνα που τραγούδησε:
Ωδή στη Σαντορίνη (Οδυσσέας Ελύτης)
Βούλα Παπαϊωάννου, Οία Σαντορίνης 1950-1955
Φωτογραφικά Αρχεία Μουσείου Μπενάκη
Η «Ωδή στη Σαντορίνη» είναι το πρώτο κατά σειρά ποίημα της Ενότητας «Η θητεία του καλοκαιριού» από τη Συλλογή «Προσανατολισμοί». Πρόκειται για ένα αριστουργηματικό ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη, στο οποίο ο κορυφαίος μας ποιητής εξυμνεί με τον δικό του, μοναδικό τρόπο τη Σαντορίνη, αυτό το ξεχωριστό αιγαιοπελαγίτικο νησί.
ΣυνέχειαΕγώ κι εσύ τραβάμε για το νησί..
Μυρωμένο μαϊστράλι και χρυσαφένιες αμμουδιές κι έν’ απαλό κυματάκι που αφήνει τη δαντελένια του πατημασιά -παντοτινή συντροφιά σε αμέριμνες βόλτες…. Πού είναι τώρα κείνη η απλή, μα τόσο ποθητή ομορφιά σου που τόσο αναπολούμε; Μικρή πατρίδα Αίγινα, σιμώνουν οι μέρες να ξαναδούμε τα ροδαλά χρώματα της αυγούλας πάνω από τα αντικρινά βουνά, στα ολόφωτα πρωινά σου… Λεπτή παρηγοριά το γλυκό, νοσταλγικό τραγουδάκι από την αξέχαστη ταινία… Μιας εποχής αθώας και γαλανής που χάθηκε…
ΣυνέχειαΤο Νανούρισμα του Πεύκου
Πεύκα ως το κύμα σε ένα τοπίο της Κεφαλονιάς
Κοιμήσου, πεύκο αγαπημένο,
μες στης νύχτας τη σιγαλιά.
Στην καταπράσινη αγκαλιά σου
χιλιάδες κούρνιασαν πουλιά.
Μικρή φωλίτσα παραδείσου,
πεύκο πανέμορφο κοιμήσου…
Αποχαιρετώντας το καλοκαίρι στο νησί
Γιάννης Μόραλης, «Κορίτσι που δένει το σανδάλι του», 1973
Το κείμενο αυτό γράφτηκε τον Αύγουστο του 2015 και δημοσιεύτηκε στο τεύχος 27/2017 του περιοδικού «Αιγιναία», στο πλαίσιο αφιερώματος για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ζωγράφου μας Γιάννη Μόραλη, που έζησε και δημιούργησε στην Αίγινα.
ΣυνέχειαΤ’ όνειρο καπνός
Ένα πανέμορφο τραγούδι και μια ταινία από έναν κόσμο αγαπημένο και ονειρικό
Η Έλλη Λαμπέτη έφυγε στις 3 Σεπτέμβρη 1983
ΣυνέχειαΉλιε μου πόσο είσαι πάνω!
Αποχαιρετισμός στην Αστυπάλαια
François Le Diascorn, Χαιρετισμός στην Αστυπάλαια, δεκ. ’80
Μὲ τὴν πρώτη σταγόνα τῆς βροχῆς σκοτώθηκε τὸ καλοκαίρι
Μουσκέψανε τὰ λόγια που εἴχανε γεννήσει ἀστροφεγγιές
Ὅλα τὰ λόγια που εἴχανε μοναδικό τους προορισμόν Ἐσένα!
Κατὰ ποῦ θ’ ἁπλώσουμε τὰ χέρια μας τώρα ποὺ δέ μᾶς λογαριάζει πιὰ ὁ καιρὸς
Κατὰ ποῦ θ’ ἀφήσουμε τὰ μάτια μας τώρα ποὺ οἱ μακρινές γραμμές ναυάγησαν στὰ σύννεφα
Τώρα ποὺ κλείσανε τὰ βλέφαρά σου ἀπάνω στὰ τοπία μας
Κι εἴμαστε -σὰ νὰ πέρασε μέσα μας ἡ ὁμίχλη-
Μόνοι ὁλομόναχοι τριγυρισμένοι ἀπ’ τὶς νεκρές εἰκόνες σου.
Γλυκό με ζελέ φράουλα και γιαούρτι
Μια ολόδροση απόλαυση κι ένα εύκολο, ιδανικό κέρασμα
του καλοκαιριού, που θα αγαπήσουν μικροί και μεγάλοι!
Άη Γιάννης ο Σχίνος στην Άνδρο
Σε αυτό το κάτασπρο ερημοκκλήσι, τον «Άη Γιάννη το Σχίνο», όπως το αποκαλούν οι Ανδριώτες, εορτάζεται σήμερα στην Άνδρο η μνήμη της αποτομής της κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Το εκκλησάκι βρίσκεται στα ανατολικά της Βουρκωτής, στον δρόμο προς τα Άχλα, και ανήκει στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Άνδρου. Μονάχο του στέκει αγέρωχο και απέριττο στην ερημιά, όπως έζησε και ο μεγάλος άγιός του, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής, που το σκέπει από τα αγριοκαίρια και τ’ αγιάζι.
ΣυνέχειαΆγιος Φανούριος ο Μεγαλομάρτυς και θαυματουργός
27 Αυγούστου
Ο Άγιος Φανούριος είναι ένας από τους πλέον αγαπητούς αγίους της Πίστεώς μας. Μια νεανική, μαρτυρική μορφή που ξεχωρίζει με τον δικό του τρόπο ανάμεσα στο πλήθος των Αγίων της χριστιανοσύνης και που δεν τιμάται σε μια μόνον ημερομηνία αλλά, μέσω του ευρύτατα διαδεδομένου εθίμου της «Φανουρόπιτας», σε πολλές ακόμα περιστάσεις του βίου των πιστών που ευλαβούνται την χάρη Του, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.
Συνέχεια
kimintenia 