kimintenia

Την εποχή που περιγράφει το άρθρο, τέλη της δεκαετίας του 1970, είχαμε κι εμείς ένα εξοχικό σπίτι στην Κινέττα. Ένα μεγάλο δωμάτιο με μια δροσερή βεράντα που κοιτούσε τη θάλασσα και στο βάθος ένα κιτρινωπό κουζινάκι και το λουτρό. Στο σπίτι εκείνο, όπως και στα εξοχικά φίλων και συγγενών, ανάμεσα σε ένα πλήθος από ξαδέρφια, θείες, θείους, παππούδες και γιαγιάδες, κουμπάρους, συμπεθέρους, βαφτιστήρια, γείτονες και συγχωριανούς, περάσαμε με την αδερφή μου πολλά από τα παιδικά μας καλοκαίρια, Πασχαλινές διακοπές, Σαββατοκύριακα και τις περισσότερες αργίες του χρόνου.

Κάθε αργία και κάθε εορταστικό τριήμερο ήταν ένα κάλεσμα για γενική σύναξη της οικογένειας υπό ευρεία έννοια! Θυμάμαι το μεγάλο τραπέζι από όπου περνούσαν όλοι και παρατεταγμένα τα λαχταριστά ταψιά με τα φαγητά φτιαγμένα με αγάπη από τα χέρια της κάθε μαμάς. Την αξέχαστη σπανακόπιτα της γιαγιάς και τους μεζέδες που ετοίμαζαν με υπομονή και καλό κρασάκι οι άντρες, συναγμένοι γύρω από μια αυτοσχέδια ψησταριά. Το γέλιο που αντηχούσε από παντού, τα αστεία, τα μασκαρέματα, τα πολιτικά, τα κουτσομπολιά, τις διηγήσεις, τις αναμνήσεις και τις συγκινήσεις. Πως ανταμώναμε με λαχτάρα και χαιρετιόμασταν με περισσή χαρά, γεμάτοι από την παρουσία των άλλων.

Για τα σημερινά δεδομένα, αποτελεί ένα θαύμα πώς με μόνο τον μισθό ενός ιδιωτικού υπαλλήλου που ήταν τότε ο πατέρας μου, οι γονείς μου κατάφερναν να συντηρούν σπίτι στην πόλη, εξοχικό, αυτοκίνητο, δύο μικρά παιδιά, βοηθώντας και τους γέροντες γονείς, χωρίς ποτέ να μας λείψει τίποτα και το κυριότερο: χωρίς άγχος, απολαμβάνοντας την καθημερινότητά τους και μια ζωή που τους επέτρεπε να είναι δημιουργικοί αλλά και να βρίσκονται κοντά στην οικογένειά τους και να απολαμβάνουν κάθε τόσο τη χαρά της εξοχής!

Στη φωτογραφία με τη Νάντια, στο κτήμα του εξοχικού σπιτιού της νονάς μου στην Τράπεζα Αιγιαλείας, το Πάσχα του 1978. Τα χρόνια που όλη η οικογένεια θεωρούσε δεδομένο ότι θ’ ανταμώσει και θα μοιραστεί χαρές και λύπες, χωρίς ιδιαίτερες προσκλήσεις, χωρίς καθόλου ανέσεις, χωρίς καν πολλά λεφτά, μόνο και μόνο για εκείνο το γλυκό κι ευλογημένο μεταξύ μας «μοίρασμα» που τα έκανε όλα τόσο υπέροχα και μαγικά… Μετά χαθήκαμε ψάχνοντας όλοι για «ποιότητα ζωής»…