Έφυγε από τη ζωή η Λιζέτα Νικολάου

Την τελευταία της πνοή άφησε σήμερα το πρωί η σπουδαία ερμηνεύτρια Λιζέτα Νικολάου μετά από σοβαρό ατύχημα που είχε δυο ημέρες πριν, όταν χτύπησε στο κεφάλι από πτώση σε σκάλες καταστήματος. Την είδηση του θανάτου της δημοσιοποίησε συντετριμμένη η συνάδελφος και φίλη της Ελένη Δήμου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Με τον Γιάννη Μαρκόπουλο του οποίου τα τραγούδια ερμήνευσε ξεχωριστά

Η Λιζέτα γεννήθηκε στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης το 1951 και ήταν το πέμπτο και τελευταίο παιδί της οικογένειας Κατικαρίδου. Από μικρή της άρεσε η μουσική και το τραγούδι. Μαθήτρια ακόμα, κέρδιζε τα πρώτα της χρήματα -150 δραχμές- τραγουδώντας κάθε Σαββατοκύριακο σε κλαμπ της Θεσσαλονίκης.

Με τον Λάκη Χαλκιά, τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τη Βίκυ Μοσχολιού,
τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη, δεκ. ‘70

Το 1973 ξεκίνησε το ταξίδι της στο πεντάγραμμο με δυο τραγούδια του Τάκη Σούκα και ακολούθησαν συνεργασίες με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τον Δήμο Μούτση, τον Γιάννη Σπανό, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Στράτο Διονυσίου. Μετά από μια σειρά επιτυχημένων εμφανίσεων σε κέντρα και συναυλίες, ήρθε ο πρώτος της προσωπικός δίσκος, με τίτλο «Το χαμόγελο της Λιζέτας».

Στο τραγούδι «Της Γερακίνας γιος» η φωνή που ακούγεται,
μαζί με του Βασίλη Τσιτσάνη, είναι της Λιζέτας Νικολάου

Τα ποντιακά τραγούδια υπήρξαν ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην καριέρα της Λιζέτας λόγω και της Ποντιακής καταγωγής της οικογένειάς της. Εκτός από τους δύο ποντιακούς δίσκους, συμμετείχε στο τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ για τον Ποντιακό Ελληνισμό με τίτλο «Το μεγάλο χρέος», ενώ έχει τραγουδήσει σε άπειρες εκδηλώσεις για τον Πόντο. Εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε εβδομαδιαίο περιοδικό που να μην κοσμούσε το εξώφυλλό του το πρόσωπο της Λιζέτας!

Γιώργος Νταλάρας, Λιζέτα Νικολάου, Χάρις Αλεξίου, Άννα Βίσση,
Χαράλαμπος Γαργανουράκης, Μπουάτ «Διαγώνιος», Αθήνα 1977

Ο γάμος της με τον Γιώργο Λιάνη ήταν το γεγονός της χρονιάς στην Καλαμαριά. Η Λιζέτα ήταν ήδη γνωστή και πολυαγαπημένη τραγουδίστρια με αποτέλεσμα, 7.500 άνθρωποι να παραβρεθούν στον γάμο τους! Χαρακτηριστική φωτογραφία με το νιόπαντρο ζευγάρι και το πλήθος κόσμου έξω από την εκκλησία.

Την ημέρα του γάμου της με τον Γιώργο Λιάνη

Με τον νεογέννητο μοναχογιό της Αλέξανδρο

Μετά τον χωρισμό της από τον Γιώργο Λιάνη, η Λιζέτα αφοσιώθηκε στην ανατροφή του γιου της και στο τραγούδι. Δεν έκανε εκπτώσεις στη δουλειά της, είπε πολλά «όχι» σε συνεργασίες που δεν την αφορούσαν και υπηρέτησε μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής της το καλό λαϊκό τραγούδι. Δεν έμεινε ποτέ στο παρελθόν αλλά ήξερε να ζει και να χαίρεται το «τώρα». Άλλωστε το είχε προφητικά τραγουδήσει πρώτη με τους στίχους του Γιώργου Κανελλόπουλου σε μουσική Δήμου Μούτση: «Μη ζητάς τα περασμένα, πάνε μια φορά κι έναν καιρό. Τώρα γι’ άλλα τραγουδάμε, γι’ άλλα πολεμάμε, γι’ άλλονε σκοπό…».

Στο σπίτι της, το 2018

Ενδεικτική δισκογραφία: Σκοπευτήριο, 1975 / Αφιέρωμα, 1975 / Το Χαμόγελο της Λιζέττας, 1977 / Σ’ Αγάπησα, Μ’ Αγάπησες, 1980 / Βενετιά και Φανάρι, 1982 / Ποντιακά τραγούδια με τη Λιζέττα Νικολάου, 1985 / Τα Κέφια της Λιζέττας, 1985 / Έτσι χάνονται οι αγάπες, 1986 / Θέλω ν’ αντισταθώ, 1989 / Νυχτερινοί έρωτες, 1990 / Τέρεν μάνα πως χορεύω, 1992 / Τα τραγούδια του πατέρα μου, 1995 / Ποντιακή ραψωδία, 1997.

Πηγές: cosmopoliti.com, ogdoo.gr, ethnos.gr

Ο Ανήλιαγος κι η Αφέγγαρη

Μια φορά κι έναν καιρό, τα παλιά τα χρόνια, ζούσαν ένας νέος και μια νέα. Η νέα έμενε στον πύργο της Ανατολής, ο νέος στον πύργο της Δύσης. Τον νέο τον έλεγαν Ανήλιαγο, γιατί ήταν γραφτό του να μην τον δει ποτέ ο ήλιος. Τη νέα τη λέγανε Αφέγγαρη, γιατί δεν θα την έβλεπε ποτέ το φεγγάρι. Ο νέος θα μπορούσε να γυρίζει μόνο τη νύχτα, η νέα μόνο τη μέρα. Όταν έκανε τον περίπατό του ο Ανήλιαγος τη νύχτα, έβλεπε πίσω από το παράθυρο του πύργου την Αφέγγαρη κι εκείνη πάλι, όταν έβγαινε τη μέρα έβλεπε τον Ανήλιαγο πίσω απ’ τα παράθυρα του δικού του πύργου. Έτσι γινόταν και δεν μπόρεσαν ποτέ ν’ ανταμώσουν, αν και το ‘θελαν τόσο πολύ!

Συνέχεια

Geronimo: We shall remain

Συνέχεια

Άγιος Τριαντάφυλλος Ζαγοράς ο νεομάρτυρας

8 Αυγούστου

Ο ένδοξος νεομάρτυρας Τριαντάφυλλος γεννήθηκε στην Ζαγορά της Μαγνησίας το 1663 μ.Χ. Από μικρός εργαζόταν ως ναύτης σε ένα από τα πιο περίφημα ζαγοριανά καράβια. Το καλοκαίρι του 1680 μ.Χ. το πλοίο του έδεσε στο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης. Εκεί ο Τριαντάφυλλος επισκέφτηκε τις εκκλησίες και τα αγιάσματα της Πόλης. Για κάποιο άγνωστο σε μας λόγο, ήρθε σε φιλονικία με κάποιους Τούρκους, οι οποίοι τον συκοφάντησαν ότι δήθεν ήθελε να γίνει Μωαμεθανός.

Συνέχεια

Η εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στη Μουσουνίτσα

Ανάμεσα στους εκατοντάδες ιερούς ναούς και γραφικά ξωκλήσια που εορτάζουν σήμερα 6 Αυγούστου, ξεχωριστή θέση έχει η εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην πλατεία του χωριού Αθανάσιος Διάκος (Άνω Μουσουνίτσα) στην ορεινή Φωκίδα. Κάτω από τον ίσκιο και τη δροσιά των υπεραιωνόβιων πλατάνων, που καλύπτουν ολόκληρη την όμορφη πλατεία του ιστορικού χωριού, δεσπόζει η μεγάλη λιθόκτιστη εκκλησιά, ανεγερθείσα το 1872 σύμφωνα με την επιγραφή της εισόδου της και αντίκρυ της η προτομή του ήρωα – πρωτομάρτυρα της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 Αθανασίου Διάκου, που δόξασε με τη θυσία του την Ελλάδα, αλλά και την όμορφη -όπως και ο ίδιος- γενέτειρά του.

Συνέχεια

H Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού

6 Αυγούστου

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος – Λεπτομέρεια από τοιχογραφία
του Θεοφάνους του Έλληνος, 1408 (Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα)

«Θαβὼρ ὑπὲρ πᾶν γῆς ἐδοξάσθη μέρος,
Ἰδὸν Θεοῦ λάμψασαν ἐν δόξῃ φύσιν
Μορφὴν ἀνδρουμένην κατὰ ἕκτην Χριστὸς ἀμεῖψε»

Κατά τη διήγηση των Ευαγγελιστών, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός πήρε από τους μαθητές τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο και ανέβηκε στο όρος Θαβώρ για να προσευχηθεί. Όπως σημειώνει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Eπήρε δε τρεις μόνους Aποστόλους, ως προκρίτους και υπερέχοντας. O μεν γαρ Πέτρος επροκρίθη, επειδή ηγάπα πολλά τον Xριστόν. O δε Iωάννης, επειδή ηγαπάτο από τον Xριστόν. O δε Iάκωβος, επειδή εδύνετο να πίη το ποτήριον του θανάτου, το οποίον και ο Kύριος έπιεν».

Συνέχεια

Εγώ κι εσύ τραβάμε για το νησί…

Μυρωμένο μαϊστράλι και χρυσαφένιες αμμουδιές κι έν’ απαλό κυματάκι που αφήνει τη δαντελένια του πατημασιά -παντοτινή συντροφιά σε αμέριμνες βόλτες…. Πού είναι τώρα κείνη η απλή, μα τόσο ποθητή ομορφιά σου που τόσο αναπολούμε; Μικρή πατρίδα Αίγινα, σιμώνουν οι μέρες να ξαναδούμε τα ροδαλά χρώματα της αυγούλας πάνω από τα αντικρινά βουνά, στα ολόφωτα πρωινά σου… Λεπτή παρηγοριά το γλυκό, νοσταλγικό τραγουδάκι από την αξέχαστη ταινία… Μιας εποχής αθώας και γαλανής που χάθηκε…

Συνέχεια

Οι φόβοι του Μεσημεριού

Οι φόβοι του Μεσημεριού

Οι γρίλιες μου φέρνουν την αντηλιά
από το απέναντι σοκάκι
Σιωπή… ακόμα και η βρύση σταμάτησε να στάζει,
όλα είναι λουσμένα στο μεσημέρι,
όλα είναι σιωπή και φόβος
Μόνο μια μύγα δεν κουράστηκε να φέρνει κύκλους
Μες το καυτό το απομεσήμερο, με μάτια ορθάνοιχτα
παρακολουθώ μηχανικά τους επίμονους περίπατους της.

Μες το δωμάτιο πλανιέται ακόμα η μυρουδιά του δεκαπενταύγουστου.
Η Μαρία ήρθε αμέσως μετά την εκκλησία ντυμένη στα κόκκινα
και φεύγοντας ξέχασε πάνω στην καρέκλα της
ένα ματσάκι βασιλικό και ριζμαρί
που συνήθιζε να βάζει μες στα σφιχτά της στήθη.
Τα μάτια μου έπεσαν στο ασυμμάζευτο ακόμα τραπέζι της Κυριακής,
Κανείς δεν είχε την δύναμη την ώρα τούτη
την περίεργη να το συμμαζέψει
Όλοι περιμέναμε να έρθει το απόγευμα
Όλοι περιμέναμε να σβήσει το μεσημέρι.

Οι φόβοι που με κυρίευαν
άρχιζαν πέρα από την κλεισμένη πόρτα του δωματίου
Πιο κει ήταν το δέος, η άγνοια, η ακατανόητη πίκρα
που σου άφηνε η ζωή στα άπλετο φως του καλοκαιριού.
Η σκιά του απογεύματος μεγάλωνε,
οι αυλές γεμίζανε δροσιά, οι πόρτες άνοιγαν.
Οι φόβοι του μεσημεριού ξεθώριαζαν
έτσι καθώς δινόμουνα σιγά σιγά στην αγκαλιά της νύχτας.

Ήσουνα πάντα με την παρέα του Γιάννη
και όταν σε έβλεπα από μακριά
μία χαρά πρωτόγνωρη γέμιζε την καρδιά μου.
Οι χτύποι της δυνάμωναν
και όταν πια συναντιόμασταν
τα μάτια σου γινόντουσαν πελώρια
και ένα παίξιμο στα χείλη σου πρόδιδε την αγάπη…
Ήταν η ώρα που η σκιά έφτανε μέχρι τις γέρικες ελιές του θείου Γιώργου.
Δε θυμούμαι πια πότε σταμάτησα να σε συναντώ.
Ξέχασα ακόμη και το όνομα σου!

Την ώρα τούτη που η βρύση σταμάτησε να στάζει
και που η μάνα δεν ονειρεύεται στο διπλανό κρεβάτι
Μόνο μια μύγα βουίζει επίμονα μέσα σε ένα δωμάτιο
Όπου πια δεν υπάρχει παρά το κενό…

Στίχοι: Γιώργος Σταυριανός, Απαγγελία: Κάτια Δανδουλάκη

Χαλέπιος πεύκη, ένα εμβληματικό δέντρο της Μεσογείου

Τα δάση χαλεπίου πεύκης (Pinus halepensis) αποτελούν «οικοτόπους ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος» και προστατεύονται στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 92/43. Πρόκειται για τον οικότοπο με κωδικό 9540: «Μεσογειακά πευκοδάση με ενδημικά είδη πεύκων της Μεσογείου», που αφορά τα θερμόφιλα πευκοδάση, τα οποία στις περιοχές εξάπλωσής τους απειλούνται από επαναλαμβανόμενες δασικές πυρκαγιές ανθρωπογενούς προέλευσης και από καταπατήσεις με σκοπό την οικιστική ή τουριστική εκμετάλλευσή τους.

Συνέχεια

Τα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου (Οδυσσέας Ελύτης)

Ἔλα λοιπὸν ἀπ’ τὴν ἀρχή νὰ ζήσουμε τὰ χρώματα
Ν’ ἀνακαλύψουμε τὰ δῶρα τοῦ γυμνοῦ νησιοῦ
Ρόδινοι καὶ γαλάζιοι τροῦλλοι θ’ ἀναστήσουν τὸ αἴσθημα
Γενναῖο σὰ στῆθος τὸ αἴσθημα ἕτοιμο νὰ ξαναπετάξῃ
Ἔλα λοιπὸν νὰ στρώσουμε τὸ φῶς
Νὰ κοιμηθοῦμε τὸ γαλάζιο φῶς στὰ πέτρινα σκαλιὰ τοῦ Αὐγούστου

Συνέχεια

Η ιστορία των Παρακλήσεων στην Υπεραγία Θεοτόκο

Παναγία Μηλεσιώτισσα, Ωρωπός

Η αγάπη, ο σεβασμός και η τιμή των πιστών για το πρόσωπο της Θεοτόκου Μαρίας εκδηλώθηκαν από πολύ νωρίς, από την αρχή της σωτηρίου οικονομίας, όπως λέγουν οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας, και είναι τόσο μεγάλη, ώστε αδυνατεί ο ανθρώπινος λόγος να περιγράψει τα αισθήματα αυτά επαρκώς. Από αυτήν την αγάπη, την τιμή και την ελπίδα στην μεσιτεία της προς τον Σωτήρα Χριστό και Υιό της, κατά το ανθρώπινον η Εκκλησία καθιέρωσε να τελείται κατά την περίοδο της νηστείας του Δεκαπενταύγουστου, η ιερά Ακολουθία του Μικρού και του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνος εναλλάξ, εκτός των εορτών της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Συνέχεια

Το θέρος (Γιώργος Δροσίνης)

Γιώργος Δροσίνης

Στις καλαμιές, απόγυρτες απ’ τα βαριά τα στάχυα,
νεράιδες ασπρομάντιλες διαβαίνουν οι θερίστρες.
Τ’ ανάλαφρα ασπρομάντιλα, σφιγμένα με τα δόντια,
φυλαχτικά απ’ το λιόκαμα τις όψες αποκρύβουν
και δείχνουν τα ματόφρυδα, κοράκια μες στο χιόνι.

Συνέχεια

Η Αγία Ελέσα των Κυθήρων

1η Αυγούστου

Η Αγία Ελέσα καταγόταν από την Πελοπόννησο και ήταν κόρη ενός πλούσιου Έλληνα, που ονομαζόταν Ελλάδιος. Η μητέρα της, Ευγενία, ήταν στείρα, αλλά πολύ θεοσεβής χριστιανή. Έτσι με πολλή προσευχή απέκτησε θαυματουργικά την Ελέσα, την οποία ανέθρεψε σύμφωνα με  τις  επιταγές του Ευαγγελίου και κάτω από τις δυσκολίες του ειδωλολάτρη συζύγου της. Σε ηλικία 14 χρονών η Ελέσα έμεινε ορφανή από μητέρα. Έμεινε εκείνη κυρία του πλούσιου σπιτιού του πατέρα της. Αμέτρητες ήταν τότε οι ευεργεσίες και οι ελεημοσύνες που έκανε στους στερημένους και πάσχοντες συνανθρώπους της.

Συνέχεια

Ο Όσιος Ευδόκιμος ο δίκαιος

Ο Όσιος Ευδόκιμος γεννήθηκε στην Καππαδοκία και έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Θεόφιλου (829-842 μ.Χ.). Οι γονείς του Βασίλειος και Ευδοκία ήταν άνθρωποι πλούσιοι και ευσεβείς. Η ορθόδοξη οικογένειά του τον ανέθρεψε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου και γρήγορα ο Ευδόκιμος διακρίθηκε για το ήθος και τις αρετές του. Ο ηθικός βίος του και η φιλάνθρωπη δράση του εκτιμήθηκαν από τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, ο οποίος τον διόρισε στρατοπεδάρχη της Καππαδοκίας και αργότερα όλης της αυτοκρατορίας. Κατά την τέλεση των καθηκόντων του ο Ευδόκιμος ήταν πάντα δίκαιος και ταπεινόφρων, ενώ δεν σταμάτησε στιγμή να επιδίδεται στο φιλάνθρωπο έργο του.

Συνέχεια

Παγωμένο τσάι

Το παγωμένο τσάι είναι από τα ροφήματα που έχουν την τιμητική τους την περίοδο των διακοπών. Στο εμπόριο μπορείτε ένα βρείτε ice tea σε διάφορες γεύσεις, σίγουρα όμως κάθε τι σπιτικό είναι πιο υγιεινό. Μια εύκολη συνταγή για παγωμένο τσάι με υπέροχη γεύση και άρωμα φρούτων για τις ζεστές ημέρες του καλοκαιριού!

Συνέχεια

Ερωτικό κάλεσμα (Μενέλαος Λουντέμης)

Συνέχεια