kimintenia

Ένας από τους πλέον διακεκριμένους θεολόγους των ημερών μας, μια μορφή πνευματική, ασκητική, βαθιά θεολογική και συνάμα παρηγορητική, ήταν ο μακαριστός και φωτισμένος γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Από μικρό παιδί διακρίθηκε για την ευλάβειά του, την αγάπη του για τον Χριστό και την Εκκλησία, συνάμα δε και για την υψηλή οξυδέρκειά του. Διακόνησε ως άμισθος Κληρικός την Εκκλησία με πολύ ζήλο, αυταπάρνηση και ακριβή τήρηση των Ιερών Κανόνων. Ως διακριτικός και σοφός Πνευματικός οδήγησε πλήθος πιστών στην οδό της σωτηρίας. Επίσης ίδρυσε μία από τις καλύτερες Κοινοβιακές Μονές εν Ελλάδι. Το συγγραφικό του έργο είναι όντως μνημειώδες. Τα κείμενά του αποπνέουν Ορθόδοξο Πατερικό άρωμα και τον αναδεικνύουν ως έναν γνήσιο συνεχιστή της Ιεράς Παράδοσης. Αξίζει να τα μελετήσουμε με πνεύμα μαθητείας αιτούμενοι τις όσιες ευχές του.

Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1930 στο Βουρνάζι (σημερινή Καλοβρύση), ένα μικρό χωριό της Μεσσηνίας. Ήταν το πρώτο από τα έξι παιδιά της οικογενείας του Ιωάννου και της Γεωργίας Θεοδωροπούλου και έλαβε το όνομα Ετεοκλής. Οι γονείς του ήταν άνθρωποι ευλαβείς. Τελείωσε το Δημοτικό και το Γυμνάσιο στην Καλαμάτα και το έτος 1949 έδωσε εξετάσεις και εισήχθη από τους πρώτους στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Η Θεολογία ήταν το όραμα και ο σκοπός του. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1956 και πρεσβύτερος το 1961. Πολλές φορές του προτάθηκε να γίνει Επίσκοπος, όμως στάθηκε ανένδοτος. Έλεγε: «Θέλω να πεθάνω πρεσβύτερος! Μου είναι πολύ που είμαι και πρεσβύτερος!».

Διακόνησε κυρίως ως πνευματικός επί 30 σχεδόν έτη στον ορθόδοξο θρησκευτικό σύλλογο «Τρεις Ιεράρχαι» στο κέντρο της Αθήνας. Ασχολήθηκε επίσης με τη συγγραφή βιβλίων τα οποία αναφέρονται στα προβλήματα και τις πνευματικές ανάγκες της Εκκλησίας και, κατά τη γνώμη πολλών, είναι πρότυπα και αποτελούν πραγματική συμβολή στην ορθόδοξη Θεολογία, ιδίως στο Κανονικό Δίκαιο στο οποίο είχε καταστεί αυθεντία. Παράλληλα, είχε άριστη εγκυκλοπαιδική συγκρότηση και ήταν τέλειος χειριστής και υπέρμαχος της ελληνικής γλώσσας.

Ο π. Επιφάνιος είχε πλήρη συνείδηση ότι η αληθής προσευχή είναι η κορυφαία έκφραση της διά μέσου της ασκήσεως, εγκράτειας, ταπεινώσεως και αγάπης αναφοράς και ανατάσεως ολόκληρης της ύπαρξής μας σε ύμνο, δοξολογία και ευχαριστία προς τον Θεό. Είχε πλήρη συνείδηση ότι η προσευχή αυτή, που τελειούται στη Θεία Ευχαριστία, αποτελεί το υπέρτατο προνόμιο που παραχώρησε ο Θεός στον άνθρωπο και συγχρόνως το υπέρτατο κριτήριο της ουσιαστικής και αληθινής κοινωνίας με τον Θεό. Και είναι γεγονός ότι για τον π. Επιφάνιο, η προσευχή ήταν στάση και τρόπος ζωής -ήταν η ίδια η ζωή του. Μια ζωή που, σε κάθε έκφανση και έκφρασή της, ήταν προσευχόμενη διακονία για τη δόξα του Χριστού, την αγάπη για τους αδελφούς του και την προάσπιση της Ορθοδοξίας.

Εκτός από τις ελάχιστες ώρες ύπνου (περίπου 2-4 το 24ωρο), ο υπόλοιπος χρόνος της ζωής του ήταν μια συνεχής προσφορά αγάπης και θυσίας, ένα διαρκές βίωμα όλων των αρετών, μια συνεχής δοξολογία με έργα και λόγια. Η υπερβάλλουσα πνευματικότητα του π. Επιφανίου είχε διαδοθεί ευρέως, παρά την αφάνεια που τόσο επεδίωκε, και εκτιμάτο όλως ιδιαιτέρως σε περιοχές που κατ’ εξοχήν διακρίνονται για την επίδοσή τους στην πνευματικότητα, όπως το Άγιον Όρος.

Μετά από πολλούς κόπους, ασκήσεις και αγώνες, αλλά και με βαριές δοκιμασίες, ο π. Επιφάνιος ταξίδεψε προς τον Κύριο, που τόσο αγάπησε και κήρυξε όχι μόνο με τα σπουδαία συγγράμματά του και τις φωτισμένες συμβουλές του αλλά με την άγια ζωή του, στις 10 Νοεμβρίου 1989. Η εξόδιος ακολουθία του ήταν μια εξόδιος ακολουθία ενός αγίου. Χιλιάδες πενθούντος λαού κατέκλυσαν τον ιερό ναό Παναγίας Χρυσοσπηλιώτισσας στην Αθήνα, για να συμμετάσχουν στη νεκρώσιμη ακολουθία και να κατευοδώσουν προς τη Βασιλεία του Θεού τον πεφιλημένο και πολυσέβαστο πνευματικό τους Πατέρα. Το θλιβερό άγγελμα της εκδημίας του μακαριστού π. Επιφανίου είχε πανορθόδοξη απήχηση δεδομένου, ότι η φήμη του είχε υπερβεί, ενώ ακόμα ζούσε, τα εθνικά μας σύνορα.

Πηγή: simeiakairwn.wordpress.com, pemptousia.gr, impantokratoros.gr