Ακόμα μια φορά μέσα στις κερασιές

«Ακόμα μια φορά μέσα στις κερασιές τα δυσεύρετα χείλη σου.
Ακόμα μια φορά μέσα στις φυτικές αιώρες τ’ αρχαία σου όνειρα.
Μια φορά μέσα στ’ αρχαία σου όνειρα τα τραγούδια που ανάβουν και χάνονται.
Μέσα σ’ αυτά που ανάβουν και χάνονται τα ζεστά μυστικά του κόσμου
Τα μυστικά του κόσμου»

Οδυσσέας Ελύτης, «Η συναυλία των Γυακίνθων» (Προσανατολισμοί)

Τα κεράσια, οι καρποί του δένδρου της κερασιάς (Prunus subg. Cerasus) (προύνος των πτηνών), είναι από τα πλέον γευστικά και αγαπημένα φρούτα που φέρνει μαζί του το καλοκαίρι! Η κερασιά ζει περίπου 60 χρόνια και η καρποφορία της αρχίζει από τον 4ο χρόνο της ζωής της, ενώ μεγάλες αποδόσεις έχει μετά τον 20ό χρόνο. Ανθίζει σχετικά νωρίς και έτσι είναι δυνατόν να υποστεί ζημιές στους ανθούς της από παγετό ή δυνατό ψύχος. Ευδοκιμεί σε διαφόρους τύπους εδαφών, αλλά προτιμά κυρίως αυτά που δεν περιέχουν ασβέστιο. Οι ανθισμένες κερασιές δημιουργούν μία υπέροχη ανοιξιάτικη εικόνα. Τα μικρά άνθη τους μετατρέπονται σε ζευγάρια από κατακόκκινους καρπούς, τα πεντανόστιμα κεράσια, τα οποία βρίσκουμε από τις αρχές Μαΐου μέχρι και τις αρχές Αυγούστου. Τα κεράσια, μαζί με τα συγγενικά βύσσινα, προσφέρονται για μερικές από τις πιο απολαυστικές δημιουργίες στη ζαχαροπλαστική, την ποτοποιία, την αρωματοποιία κ.ά. Η ομορφιά, το χρώμα και η νοστιμιά τους ενέπνευσαν πολλούς δημιουργούς και ποιητές:

«Χωρὶς χρῶμα, χωρὶς σῶμα
τούτη ἡ ἀγάπη ποὺ πηγαίνει
σκορπισμένη, μαζεμένη,
σκορπισμένη πάλι-πάλι,
κι ὅμως σφύζει κι ὅμως πάλλει
στὴ δαγκωματιὰ τοῦ μήλου
στὴ χαραγματιὰ τοῦ σύκου
σ᾿ ἕνα βυσσινὶ κεράσι»

Γιώργος Σεφέρης, «Περιστατικά Γ’»

«Έτσι κοιμάται ολόγυμνη μέσα στις άσπρες κερασιές μια τρυφερή μου αγάπη
Ένα κορίτσι αμάραντο σα μυγδαλιάς κλωνάρι»

Νίκος Γκάτσος, «Αμοργός»

Το Μάη έχ’ η άνοιξη, τα χελιδόνια ο Μάρτης,
ο Απρίλης τα τριαντάφυλλα, κι ο Μάης τα κεράσια.
Κεράσια, καλώς ήρθατε βαθιά βαθιά λουσμένα,
σαν τιμημένες παρθενιές, μες στης ντροπής το χρώμα.

Εσάς και τα τριαντάφυλλα, σα δίδυμ’ αδερφάκια,
με μια πνοή του ο Θεός σας έριξ’ εδώ κάτου,
σας έχει δώσει και των δυο την άνοιξη πατρίδα,
κεράσια, τη γλυκάδα του, την ευωδιά του, ρόδα,
και τη ζωή σας λιγοστή, σαν κάθε ωραίου δω κάτου!

Όταν σας βλέπω το πρωί στο δέντρο σας απάνου,
της γης κοράλλια ολόγλυκα, μικρούλια μου κεράσια,
πότε μου φαίνεσθε δροσιάς σταλαγματιές βαμμένες
μες στην πορφύρα της Αυγής,
και πότε χείλ’ ηδονικά κι αμέτρητα χειλάκια
που στέκεσθε σιωπηλά, με γέλιο, σα να θέτε
να μου ειπείτε κατιτί, κι εγώ να το γνωρίζω
πως είναι γλυκοφίλημα αυτό το μυστικό σας…

Σας καρτερούνε με καημό παιδάκια και κορίτσια,
και σας θωρούνε αχόρταγα στα καλαθάκια μέσα,
και τώρα εκεί τριγύρω σας, γυρνούν σαν πεταλούδες,
και τώρα πάλι σταματούν, κι απάνου σας ξεχνιούνται,
όπως ξεχνιούνται στη γωνιά τα βράδια του χειμώνα,
όταν τους λέγ’ η μάνα τους ωραία παραμύθια.

Σας καρτερεί τριαντάφυλλο αντάμα και κεράσι,
κι η γελαστή αδελφούλα μου, η καστανή μου αγάπη,
την άσπρη την ποδίτσα της μ’ εσάς να τη γεμίσει,
να σας κρεμάσει μια χαρά στ’ αφτιά της ταίρι ταίρι,
σκουλαρικάκια ατίμητα που τόσο θα της στέκουν,
να ’ρθεί μπροστά μου να σταθεί και να μ’ αποτρελάνει!

Κωστής Παλαμάς, «Κεράσια» (1882)

Έδεσσα, κερασιές

«Οι κερασιές θ’ ανθίσουνε και φέτος στην αυλή
και θα γεμίσουνε με άνθη το παρτέρι.
Πικρή που είν’ η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι,
πικρή που ‘ν’ η ζωή!»,

Χρίστος Λάσκαρης, «Διαβάζοντας ένα ποίημα»

«Διάβαζα ένα ποίημα για την άνοιξη
όταν την είδα να έρχεται από μακριά:
μισή γυναίκα,
μισή όνειρο.
Κατέβαινε το μονοπάτι κάτω
στεφανωμένη
με άνθη κερασιάς.
Τότε κατάλαβα
τι δύναμη έχουν τα ποιήματα»

Μενέλαος Λουντέμης, «Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος» (απόσπασμα)

Κάμπος Βέροιας, κερασιές

«Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο
άλλο καλοκαίρι,
Για ν’ αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
Ή για να πας καβάλα στο μαΐστρο
Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο.
Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας
Θ’ αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου»

Οδυσσέας Ελύτης, «Η Μαρίνα των βράχων» (Προσανατολισμοί)

Στο τραγούδι «Ναύτης βγήκε στη στεριά», ο Μάνος Ελευθερίου, που έγραψε τους στίχους, βάζει τον ναύτη να θέλει να κεράσει «μια βανίλια παγωτό και γλυκό κεράσι». Κεράσι θα σας κεράσω στο κεφάλαιο αυτό, επισημαίνοντας πρώτα-πρώτα ότι η ομοιότητα του κερασιού με το ρήμα «κερνάω» είναι εντελώς συμπτωματική:

«Ναύτης βγήκε στη στεριά και μπροστά μου βγαίνει
Κύριε των δυνάμεων, τι χρωστώ η καημένη;
Μου ‘πε δυο γλυκόλογα, θέλει να κεράσει
μια βανίλια παγωτό και γλυκό κεράσι»

Η λέξη κεράσι έχει αρχαία ελληνική προέλευση, από το ελληνιστικό «κεράσιον», υποκοριστικό του «κέρασος», που σήμαινε την κερασιά. Το δέντρο φαίνεται πως ήρθε από τη Μικρασία, αν σκεφτούμε και το τοπωνύμιο «Κερασούς», οπότε η ελληνική λέξη θα είναι δάνειο από κάποια μικρασιατική γλώσσα, πανάρχαιο μάλιστα. Στη Ρώμη, την καλλιεργούμενη κερασιά την έφερε από τον Πόντο ο Λούκουλλος και ονομάστηκε «cerasus». Ο καρπός της κερασιάς, το κεράσι, ονομάστηκε «cerasium», στα μεταγενέστερα λατινικά «ceresium» και στα λαϊκά λατινικά ο τύπος του πληθυντικού «ceresia» θεωρήθηκε εσφαλμένα ως ενικός θηλυκού γένους. Από αυτόν παράγεται το γαλλικό «cerise» και το αγγλονορμανδικό «cherise» και επειδή η κατάληξη θεωρήθηκε κατά λάθος ότι δηλώνει πληθυντικό, στα αγγλικά το τελικό –s εξέπεσε κι έχουμε το μεσαιωνικό αγγλικό chery, σημερινό cherry, που σημαίνει «κεράσι». Μέσω των λατινικών πέρασε η λέξη στις πιο πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες (ή και όχι μέσω των λατινικών, π.χ. κιράζ στα τούρκικα) και από τα αγγλικά επανήλθε ως αντιδάνειο το τσέρι, που είναι σύντμηση του cherry brandy. Να σημειωθεί ότι το σέρι (sherry) είναι και αυτό αγγλικής προελεύσεως και ηδύποτο, αλλά ετυμολογικά δεν έχει καμιά σχέση με το τσέρι, αφού πήρε την ονομασία του από την ισπανική πόλη Xeres απ’ όπου το προμηθεύονταν οι Άγγλοι. Αντιδάνειο και από κεράσια, αλλά λιγότερο διαδομένο είναι το γερμανικό «Kirsch» (κιρς)».

Η Κερασούντα του Πόντου στις αρχές του περασμένου αιώνα

Είπαμε ότι το κεράσι γεννήθηκε στη Μικρασία, αλλά και σήμερα η πρώτη κερασοπαραγωγός χώρα είναι η Τουρκία. Πάντως και η Ελλάδα έχει μεγάλη παραγωγή, ιδίως η βόρεια ή στα βουνά γιατί το κεράσι είναι φρούτο που ευδοκιμεί σε ημιορεινές περιοχές. Φημισμένα είναι τα κεράσια Βοδενών. Τα Βοδενά είναι σλάβικη ονομασία της Έδεσσας επειδή έχει πολλά νερά, αφού «voda» ονομάζεται το νερό). Ξεχωριστή ποικιλία είναι τα πετροκέρασα, που αξιώθηκαν και τραγούδι: «χειλάκι πετροκέρασο και μάγουλο βερίκοκο». Σε πολλά ορεινά χωριά καλλιεργούσαν την κερασιά, που είναι συχνότατη σε τοπωνύμια. Πέρα από την Κερασούντα του Πόντου που σήμερα λέγεται Giresun, υπάρχουν στον ελλαδικό χώρο πολλά μικρά χωριά που δανείζονται το όνομά τους από το κεράσι, όπως «Κερασιά» ή «Κερασέα», ενώ «Κερασίτσα» είναι το χωριό του Γρηγόρη Λαμπράκη στην Αρκαδία, αλλά πολύ κοντά υπάρχει και η «Βλαχοκερασιά».

Νεαρή γυναίκα με φορεσιά της Κερασούντας

Η γνωστότερη παροιμία με τα κεράσια είναι «όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι». Άλλη γνωστή φράση με το κεράσι είναι το «κερασάκι στην τούρτα», που τη λέμε για μια λεπτομέρεια που έρχεται σαν επιστέγασμα μιας κατάστασης. Η φράση έχει την ανάλογό της στα γαλλικά (le cerise sur le gâteau) αλλά και στα αγγλικά (cherry on the cake). Υπάρχει και η φράση «βαστάει απ’ τα κουκιά ως τα κεράσια» που τη λένε σε μερικά μέρη για κάτι που διαρκεί λίγο ή για ρούχα μικρής αντοχής.

Στη γαλλική βρίσκουμε πολλές εκφράσεις με τα κεράσια, όπως «κόκκινος σαν κεράσι» (rouge comme une cerise, εμείς λέμε «σαν παντζάρι» ή «σαν αστακός») ή avoir la cerise (που σημαίνει «έχω γκίνια/ατυχία»). Στα αγγλικά, «cherry» ονομάζεται και η παρθενιά.

Στην Ελλάδα παρομοιάζονται ευρύτατα τα χείλη με τα κεράσια: «χειλάκι πετροκέρασο και μάγουλο βερύκοκο», «πώς μοιάζουν τα χειλάκια σου γλυκό γλυκό κεράσι» (Nαπ. Λαπαθιώτης), «στόματα κεράσια» (Κ. Παλαμάς). «Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος» είναι τίτλος μυθιστορήματος του Μεν. Λουντέμη. Το κεράσι είναι επίσης συχνό στη δημοτική ποίηση, όπου επίσης συμβολίζει τα κόκκινα χείλη, για παράδειγμα στο θρακιώτικο:

«Άσπρη σταπίδα ραζακιά και κόκκινο κεράσι,
τ’ αντρόγυνο που στέριωσε ν’ ασπρίσει, να γεράσει»

Κεράσια στ’ αφτί

«Τ’ αγόρι μου είναι πλάσμα αξιοζήλευτο
το βλέμμα του, το γέλιο του ροσόλι,
μπροστά του δεν αξίζουν ούτε δίλεπτο,
δεν πιάνουν χαρτοσιά οι άντρες όλοι.
Χειλάκι πετροκέρασο και μάγουλο βερίκοκο,
ρίκο ρίκο ρίκοκο, ρίκοκο ρίκοκο,
ρίκο ρίκο ρίκοκο, ρίκο ρίκοκο»

Και μια και μιλάμε για κόκκινα χειλάκια, ας θυμηθούμε και το παραδοσιακό κρητικό τραγούδι που λέει γι’ αυτά και για το κόκκινο χρώμα τους σαν του κερασιού:

Κόκκιν’ αχείλι εφίλησα

«Κόκκιν’ αχείλι εφίλησα
κι έβαψε το δικό μου
Και στο μαντίλι το ‘συρα
κι έβαψε το μαντίλι

Και στο ποτάμι το ‘πλυνα
κι έβαψε το ποτάμι
Κι έβαψε η άκρη του γιαλού
κι η μέση του πελάγου

Κατέβη αϊτός να πιει νερό
κι έβαψαν τα φτερά του
Κι έβαψε ο ήλιος ο μισός
τ’ ολόγιομο φεγγάρι

Κόκκιν’ αχείλι εφίλησα
κι έβαψε το δικό μου».

Άνοιξη στη Λέσβο με ανθισμένες κερασιές

Στην Κρήτη, όπου η ζήτηση για γαμήλιες μαντινάδες είναι πάντοτε μεγάλη, ακούγεται πολύ συχνά το εισαγωγικό δίστιχο «ένα τραγούδι θε να πω απάνω στο κεράσι», που κάποτε παρετυμολογείται με το κέρασμα -και που έχει οδηγήσει στο να λέγονται μαντινάδες και με άλλα φρούτα αντί για το κεράσι, π.χ. απάνω στο λεμόνι.

Το ξύλο της κερασιάς είναι πολύ σκληρό και παλιότερα το χρησιμοποιούσαν για να φτιάχνουν μπαστούνια ή μαγκούρες, που κάποτε ήταν απαραίτητο εξάρτημα της αμφίεσης του καλοντυμένου Αθηναίου, αλλά και βολικό όπλο για τον τραμπούκο. Στα δύσκολα χρόνια του διχασμού του 1915-17, συχνά ακουγόταν απειλητικά η φράση «θα δουλέψει κερασέα», εννοώντας το ξυλοφόρτωμα με μαγκούρες από ξύλο κερασιάς.

Παλαιότερα, τα κεράσια σε ζευγάρι με το κοτσάνι τους τα κρεμούσαν στ’ αυτιά. «Με δυο κεράσια ιππαστί στ’ αυτιά / Τελάλης του έαρος να συνεγείρω τ’ αντανακλαστικά», έχει γράψει ο Ελύτης.

Το κεράσι έχει ξαδερφάκι του το βύσσινο, που συνήθως το χρησιμοποιούμε σε γλυκά και μόνο κάτι φανατικοί σαν κι εμένα το τρώνε ωμό. Ετυμολογείται από το βύσσινος δηλ. φτιαγμένος από βύσσο κι έτσι λέγονταν τα ενδύματα των βασιλιάδων που ήταν φτιαγμένα από εκλεκτό λινό. Κι επειδή αυτά ήταν πορφυρά, η λέξη βύσσινος πήρε τη σημασία πορφυρός και μετά χρησιμοποιήθηκε και για το πορφυρό αυτό φρούτο. Σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες, το βύσσινο ονοματίζεται σαν παραλλαγή του κερασιού.

Σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες, το βύσσινο ονοματίζεται ως παραλλαγή του κερασιού, π.χ. στα αγγλικά «sour cherry», ξινό κεράσι. Η ελληνική λέξη έχει περάσει και στα τουρκικά, στις βαλκανικές γλώσσες -στα ρουμάνικα, visinata είναι ένα αλκοολικό ποτό από βύσσινα, όχι η δικιά μας βυσσινάδα- αλλά και στις σλάβικες. Θυμόμαστε και τον «Βυσσινόκηπο» του Άντον Τσέχοφ. Και ας μην ξεχνάμε τη δική μας αγαπημένη βυσσινάδα.

Στη Ρωσία το βύσσινο έχει την πρωτοκαθεδρία απέναντι στο κεράσι. Παλαιότερα έβλεπες να πουλιούνται παντού βύσσινα, σε χωνιά από χαρτί, στον δρόμο, σε σταθμούς τρένου (κατέβαινε ο επιβάτης στα γρήγορα ή το έπαιρνε από το παράθυρο -κόβουν και τη δίψα, ξινά όπως είναι). Τα βύσσινα ωριμάζουν λίγο αργότερα από τα κεράσια. Τη διαφορά την επισήμανε και την οριοθέτησε ο ποιητής Γ. Σεφέρης, που έγραψε για το διάστημα «Ανάμεσα στις μέρες του κερασιού και τις μέρες του βύσσινου / όταν αρχίζουν τα βερίκοκα να γίνουνται / και δεν ακούς να πέφτουνε τα μήλα».

Πολύ διαδεδομένη είναι η παροιμιακή φράση «να λείπει το βύσσινο», που τη λέει κάποιος όταν αρνείται πρόταση ή προσφορά που του έγινε, επειδή συνοδεύεται από υποχρεώσεις που δεν θέλει να δεχθεί ή επειδή τη βρίσκει ασύμφορη ή επικίνδυνη. Σύμφωνα με το ανέκδοτο, η φράση γεννήθηκε όταν ένας ψηφοφόρος παράγγειλε γλυκό βύσσινο στο καφενείο για τον κομματάρχη του, ζητώντας του παράλληλα ένα ρουσφέτι. Ο κομματάρχης, που δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να το ικανοποιήσει, είπε τη φράση αυτή στον σερβιτόρο. Ή ίσως την είπε ο ψηφοφόρος όταν είδε πως το ρουσφέτι ναυάγησε. Πικρό βύσσινο.

Οι κερασιές του Edward Thomas

Το ποίημα «Οι κερασιές» του Edward Thomas (Έντουαρντ Τόμας) είναι μικρό με διάθεση ρομαντική και μελαγχολική ταυτόχρονα. Είναι ένα πολύ γλυκό και θλιβερό ποίημα για τον θάνατο, τη μοναξιά και τη σιωπή, καταστάσεις που εμφανίζονται σε συνεχόμενη βάση μέσα στην ποίηση του Έντουαρντ Τόμας. Θεωρείται ότι είναι ένας ποιητής ο οποίος με τους στίχους του αποδίδει ρεαλιστικά τη φρίκη του πολέμου, αφού λιτά και συγκεντρωτικά παρουσιάζει την οικουμενικότητά του. Βρίσκεται περισσότερο κοντά στις προσωπικές και κοινωνικές επιπτώσεις και στη γενική εμπειρία της ανθρώπινης θνητότητας, παρά στις παράπλευρες υλικές καταστροφές του πολέμου. Οι κερασιές είναι, όπως άλλωστε και σε πολλούς άλλους ποιητές, σύμβολο της ζωής και η πτώση των φύλλων της αντιπροσωπεύει την προσφορά, τη φθινοπωρινή αποσύνθεση, ένα πέρασμα προς τον θάνατο:

Οι κερασιές

Οι κερασιές γέρνουν και ρίχνουν τα φύλλα τους
Στον παλιό δρόμο απ’ όπου όσοι πέρασαν είναι πεθαμένοι,
Τα πέταλά τους, πασπαλίζουν το χορτάρι σαν σε γάμο
Αυτή την αυγή του Μάη, όπου κανένας δεν πρόκειται να παντρευτεί.

The Cherry Trees

The cherry trees bend over and are shedding
On the old road where all that passed are dead,
Their petals, strewing the grass as for a wedding
This early May morn when there is none to wed.

Ed. Thomas

Ένα μικρό ποίημα με βαθιά νοήματα για τα πεσμένα άνθη της κερασιάς σε έναν δρόμο, με αποτέλεσμα την έναρξη διαλογισμού που συνδέει τα λουλούδια, με την αγάπη και την απώλεια. Το ποίημα αυτό μπορεί να είναι μια απάντηση στο επίσης σύντομο ποίημα του A.E. Housman, «Loveliest of trees, the cherry now» (1896), με τη διαφορά ότι εκείνο είναι πλημμυρισμένο από χιούμορ και υπόσχεση, ενώ στο «Οι κερασιές» του Έντουαρντ Τόμας, κυριαρχεί η τραγωδία και η απώλεια. Στα δέντρα δίνονται ανθρώπινες ιδιότητες, τα φύλλα τους «πέφτουν» εδώ, φυλλορροούν, όπως και οι ηλικιωμένοι άνδρες ή γυναίκες, ή ίσως ακόμα και κάποιοι στρατιώτες. Η πτώση αυτή εμφανίζεται λίγες μόλις εβδομάδες μετά την ανθοφορία, και είναι σύμβολο αφθονίας και όμορφης ζωής, αλλ’ επίσης και υπενθύμιση ότι η ζωή είναι απελπιστικά εφήμερη. Ένα ποίημα του Έντουαρντ Τόμας που αντιμετωπίζει τον πόνο της απώλειας και της απουσίας.

Cheri Cheri Lady

«Cheri Cheri Lady
Goin’ through emotion
Love is where you find it
Listen to your heart
Cheri Cheri Lady
Livin’ in devotion
Always like the first time
Let me take a part»

Κερασόπιτα και γλυκό κεράσι από την Κερασούντα του Πόντου

Κατά τους αρχαίους Έλληνες τα κεράσια προήλθαν από την Κερασούντα
και Κερασινόν ονόμαζαν οι Πόντιοι τον Ιούνιο (το μήνα των κερασιών)

Υλικά

Κερασόπιτα

500 γρ. κεράσια χωρίς κουκούτσι
200 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2 κουταλάκια του γλυκού μπέικιν πάουντερ
2 αυγά
150 γρ. ζάχαρη
½ φλιτζάνι μαργαρίνη σε θερμοκρασία δωματίου
(η αυθεντική συνταγή είναι με βούτυρο γάλακτος)
100 ml τάν’
3 κουταλιές του γλυκού λικέρ κεράσι ή κονιάκ
Ξύσμα λεμονιού

Γλυκό κεράσι

1 κιλό κεράσια χωρίς κουκούτσι
1 κιλό ζάχαρη
2 κουταλιές της σούπας χυμός λεμονιού
Φλούδα ενός λεμονιού
1 ξυλάκι κανέλλα
1 φλιτζανάκι του καφέ νερό

Διαδικασία

Κερασόπιτα

Αφαιρούμε τα κουκούτσια από τα κεράσια με ειδικό εργαλείο ή φουρκέτα. Χτυπάμε τη μαργαρίνη (ή το βούτυρο) με τη ζάχαρη να αφρατέψουν και προσθέτουμε τα αυγά και το λικέρ. Ρίχνουμε το τάν’ και χτυπάμε όλα τα υλικά για 3 λεπτά. Βουτυρώνουμε ένα ταψί διαμέτρου 25 εκ. και αδειάζουμε το μίγμα. Από πάνω στρώνουμε τα κεράσια. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο μία ώρα στους 180 βαθμούς. Βγάζουμε το γλυκό από το φούρνο και όταν κρυώσει κόβουμε σε κομμάτια.

Γλυκό κεράσι

Πλένουμε τα κεράσια, τα βάζουμε σε κατσαρόλα με τη ζάχαρη και τα αφήνουμε μισή ώρα. Προσθέτουμε το νερό και ανάβουμε το μάτι της κουζίνας σε χαμηλή φωτιά. Σιγά – σιγά δυναμώνουμε τη φωτιά αλλά όχι στη μεγαλύτερη βαθμίδα και καθώς βράζουν τα κεράσια αφαιρούμε τον αφρό. Ρίχνουμε το χυμό και τη φλούδα λεμονιού, προσθέτουμε την κανέλλα και αφήνουμε να βράσουν μέχρι να δέσει το σιρόπι. Το σιρόπι έχει δέσει αν πάρουμε με κουταλάκι και ρίξουμε μια σταγόνα σε πιατάκι και δεν απλώσει. Όταν γίνει το γλυκό αφαιρούμε τη φλούδα λεμονιού και το ξυλάκι κανέλας, το αφήνουμε να κρυώσει τελείως, τοποθετούμε σε γυάλινα βαζάκια και τα γεμίζουμε μέχρι πάνω. Κλείνουμε το καπάκι τους και τα βουτάμε ανάποδα για μερικά δευτερόλεπτα σε βραστό νερό. Με αυτό τον τρόπο τα βάζα κλείνουν αεροστεγώς. Καλή επιτυχία!

Πηγές:
greek-language.gr, sarantakos.wordpress.com, frear.gr, pontos-news.gr, enallaktikidrasi.com
Γεώργιος Σχορετσανίτης, «Οι κερασιές του Έντουαρντ Τόμας»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s