Οσία Μαρία η Αιγυπτία

1η Απριλίου

Η Οσία Μαρία καταγόταν από την Αίγυπτο και έζησε τον 6ο αιώνα μ.Χ., την εποχή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Στα νεανικά της χρόνια ζούσε μέσα στην ακολασία και παρέσυρε πολλούς ανθρώπους στην ηθική καταστροφή. Όταν ήταν 12 χρονών ξέφυγε από την προσοχή των γονιών της και πήγε στην Αλεξάνδρεια, όπου επί 17 χρόνια ζούσε άσωτη ζωή. Από περιέργεια πήγε, με πολλούς άλλους προσκυνητές, στα Ιεροσόλυμα, για να παραβρεθεί στην ύψωση του Τίμιου Σταυρού. Όταν όμως θέλησε να μπει στον ναό της Αναστάσεως, την ημέρα που υψωνόταν ο Τίμιος Σταυρός, ένοιωσε 3-4 φορές κάποιαν αόρατη δύναμη μέσα, που την εμπόδιζε να μπει, ενώ το πλήθος έμπαινε ανεμπόδιστα.

Αφού πληγώθηκε η καρδιά της από αυτό, αποφάσισε ν’ αλλάξει ζωή και να εξιλεώσει τον Θεό με τη μετάνοιά της. Έτσι βάζοντας σαν εγγυήτριά της την Παναγία, υποσχέθηκε ότι εάν αφήσει να μπει και να δει τον Σταυρό του Κυρίου, θα ήταν συνετή και φρόνιμη στο μέλλον και δεν θα μόλυνε πια το σώμα της με πονηρές επιθυμίες και ηδονές. Όταν γύρισε μετά στην εκκλησία, αυτή τη φορά μπόρεσε να μπει χωρίς καμιά δυσκολία. Τότε προσκύνησε το Τίμιο ξύλο και χωρίς να λησμονήσει την υπόσχεση που έδωσε, αναχώρησε την ίδια μέρα από τα Ιεροσόλυμα και αφού πέρασε τον Ιορδάνη μπήκε στα ενδότερα μέρη της ερήμου, όπου έζησε επί 47 χρόνια μια ζωή πολύ σκληρή και ασυνήθιστη, χωρίς να δει άνθρωπο, αλλ’ έχοντας μοναδικό της θεατή τον Θεό, προσευχόταν μόνη σε Αυτόν και νήστευε.

Τόσο δε αγωνίστηκε, ώστε πέρασε την ανθρώπινη φύση και απόκτησε ζωή πάνω στη γη αγγελική και υπεράνθρωπη. Τόσο δε υψώθηκε δια μέσου της απάθειας, ώστε περπατούσε πάνω στα νερά του ποταμού, χωρίς να βυθίζεται. Όταν δε προσευχόταν, σηκωνόταν από τη γη ψηλά και στεκόταν μετέωρη στον αέρα.

Περί το τέλος της ζωής της έτυχε να συναντήσει κάποιον ερημίτη, τον Αββά Ζωσιμά, που αφού του διηγήθηκε όλη της τη ζωή, τον παρακάλεσε να της φέρει τα άχραντα Μυστήρια για να κοινωνήσει. Εκείνος το έκανε την επομένη χρονιά, τη Μεγάλη Πέμπτη. Τον τρίτο χρόνο όμως, ξαναγυρνώντας ο Ζωσιμάς βρήκε τη Μαρία νεκρή, ξαπλωμένη στη γη και κοντά της ένα σημείωμα, που έγραφε: «Αββά Ζωσιμά, Θάψον ώδε το σώμα της Αθλίας Μαρίας. Απέθανον την αυτήν ημέραν, καθ’ ην εκοινώνησα των αχράντων Μυστηρίων. Εύχου υπέρ εμού».

Η μνήμη της Οσίας γιορτάζεται την 1η Απριλίου.

Απολυτίκιο

Φωτισθείσα ενθέως Σταυρoύ τη χάριτι, της μετανoίας εδείχθης φωτoφανής λαμπηδών, των παθών τoν σκoτασμόν, λιπoύσα πάνσεμνε· όθεν ως άγγελoς Θεoύ, Zωσιμά τω ιερώ ωράθης εν τη ερήμω, Μαρία oσία Μήτερ μεθ’ oυ δυσώπει υπέρ πάντων ημών.

Ένα χιλιόμετρο ανατολικά από την Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου, σώζεται το Σπήλαιο, στο οποίο ασκήτευσε η Οσία Μαρία η Αιγυπτία και πολλοί προσκυνητές φθάνουν ως εκεί βαδίζοντας μέσα στην έρημο.

Δεν υπήρχε πιο διεφθαρμένη γυναίκα στον κόσμο από την Αγία Μαρία την Αιγυπτία. Και παρ’ ότι πόρνη, εν τούτοις αγίασε, διότι μετανόησε. Ξέρετε τα περιστατικά ε; Όπως και εμείς με το φίλο μας και τη φιλενάδα μας πηγαίνουμε στο πανηγύρι ν’ ανάψουμε ένα κερί στην Αγία Αικατερίνη, στην Αγία Μαρίνα, στον Άγιο Δημήτριο, με όλη τη βρωμιά πάνω μας, έτσι πήγε και αυτή να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό, στις 14 Σεπτεμβρίου, στα Ιεροσόλυμα. Και ταξίδεψε από την Αίγυπτο στα Ιεροσόλυμα με ναύλα τη σάρκα της… Ναι, πήγε με το θράσος αυτό, όπως πηγαίνουμε και εμείς να προσκυνήσουμε, με χίλιες δύο αμαρτίες, να ανάψει κερί και να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό.

Όταν έφτασε εκεί, δεν μπόρεσε να μπει μέσα στο ναό της Αναστάσεως. Μια αόρατη δύναμη την κράτησε πίσω. Προσπάθησε πολλές φορές να μπει… τίποτα! Και κατάλαβε, ότι κάτι ανώτερο γίνεται και άρχισε να ελέγχεται εκεί μπροστά. Και όπως ήταν εκεί, έπεσε το βλέμμα της σε μια εικόνα της Παναγίας μας και στάθηκε εκεί και λέγει στην Παναγίας μας: «Παναγία μου, μεσολάβησε στον Κύριό μας να μπω να προσκυνήσω και εγώ σταματάω την αμαρτία!».

Πράγματι ένοιωσε ότι αποδεσμεύτηκε εκείνη την ώρα και μπήκε στον Ναό της Αναστάσεως και προσκύνησε. Δεν ξαναγύρισε όμως στην Αίγυπτο, αλλ’ έφυγε προς την έρημο, με δύο καρβέλια ψωμί στη μασχάλη. Πέρασε τον Ιορδάνη και πήγε και ασκήτεψε στην έρημο του Ιορδάνου. Έπειτα από 46 χρόνια -γιατί δεν είχε σωθεί ακόμη- οικονόμησε ο Θεός να πάει ο γέροντας Ζωσιμάς εκεί, τις ημέρες αυτές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και να τη βρει εκεί γυμνή. Εκείνη του φώναξε: «Γέροντα ρίξε με ένα ρούχο. Είμαι γυναίκα και είμαι γυμνή».

Και της έριξε ο γέρων Ζωσιμάς ένα ρούχο πάνω της και εκείνη του παρουσιάστηκε και του εξομολογήθηκε. Έπειτα λοιπόν από 46 χρόνια εξομολογήθηκε η Αγία Μαρία για πρώτη φορά στη ζωή της και παρ’ ότι έτρωγε ρίζες και πετούσε στον αέρα, για τον Παράδεισο όμως δεν έκανε! Διότι χωρίς εξομολόγηση, ρίζες να τρως εκατομμύρια χρόνια, οι αμαρτίες σου θα υπάρχουνε, δεν σβήνονται… Αν δεν Κοινωνήσεις κατόπιν εξομολογήσεως, δεν υπάρχει σωτηρία.

Εφ’ όσον ο γέρων Ζωσιμάς την εξομολόγησε, η Αγία τον παρακάλεσε, του χρόνου που θα βγει ξανά έξω στην έρημο, να φέρει να την Κοινωνήσει. Και πράγματι την πήγε Θεία Κοινωνία τον επόμενο χρόνο και την Κοινώνησε μέσα στη μεγάλη Σαρακοστή. Έφυγε, τον ευχαρίστησε και πήγε ξανά τον τρίτο χρόνο ο γέρων Ζωσιμάς στο σημείο εκείνο και τη βρήκε νεκρή. Και είχε γράψει η Αγία στην άμμο και του λέει: «Αββά Ζωσιμά σε ευχαριστώ, διότι με εξομολόγησες και με Κοινώνησες. Την ημέρα που με Κοινώνησες, κοιμήθηκα. Σε παρακαλώ, ενδιαφέρσου να δοθεί το αμαρτωλό μου σώμα εις τη γη και να ταφεί».

Πώς όμως να τη θάψει ο γέρων Ζωσιμάς; Πού και πώς να σκάψει σε εκείνη την έρημο, χωρίς να έχει εργαλεία; Νάσου ένα μεγάλο λιοντάρι εμφανίστηκε. Και σαν άνθρωπος έσκαψε με τα νύχια του και άνοιξε έναν λάκκο και έθαψε την Αγία. Και την παρουσιάζει τώρα η Εκκλησία μας την ημέρα αυτή και λέει: «Πόσο αμαρτωλή είσαι γυναίκα; Πόσο αμαρτωλός είσαι άνδρα; Υπάρχει σωτηρία! Μετανόησε όπως η γυναίκα αυτή και προχώρησε μετά να κάνεις σεπτά πάθη και να κάνεις Αγία Ανάσταση…».

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916-1982)

Κάλλιστος Ware, Επίσκοπος Διοκλείας
«Η μετάνοια δεν είναι ένας παροξυσμός τύψεων και αυτο-οικτιρμού, αλλά μεταστροφή»

Τι σημαίνει μετάνοια; Συνήθως θεωρείται ως θλίψη για την αμαρτία, ένα αίσθημα ενοχής, μια αίσθηση στενοχώριας και τρόμου για τις πληγές που προκαλέσαμε στους άλλους και στον εαυτό μας. Μια τέτοια άποψη όμως είναι επικίνδυνα ατελής. Η στενοχώρια και ο τρόμος υπάρχουν πράγματι συχνά στη βίωση της μετάνοιας, αλλά δεν είναι ολόκληρη η μετάνοια, δεν αποτελεί καν το σπουδαιότερο τμήμα της.

Αν θεωρήσουμε όμως κατά τρόπο κυριολεκτικό τον όρο «μετάνοια», τότε θα βρεθούμε πιο κοντά στην καρδιά του ζητήματος. Μετάνοια σημαίνει «αλλαγή του νου»: όχι απλώς λύπη για το παρελθόν, αλλά μια θεμελιώδης μεταμόρφωση της όρασής μας, ένας νέος τρόπος να βλέπουμε τον εαυτό μας, τους άλλους και τον Θεό -σύμφωνα με τον Ποιμένα του Ερμά, είναι «μια μεγάλη κατανόηση». Μια μεγάλη κατανόηση και όχι, αναγκαστικά, μια συναισθηματική κρίση.

Η μετάνοια δεν είναι ένας παροξυσμός τύψεων και αυτο-οικτιρμού, αλλά μεταστροφή, επανατοποθέτηση του κέντρου της ζωής μας στην Αγία Τριάδα.

* Απόσπασμα από το βιβλίο: Kallistos Ware – Bishop of Diokleia, «Η εντός ημών Βασιλεία».

Το σπήλαιο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας στην έρημο του Ιορδάνη και ο π. Κυριάκος από την Ι.Μ. Οσίου Γερασίμου του Ιορδανίτου που το φροντίζει

Πηγές: orthodoxia.online, iordanitis.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s