Ο Δικαστής είναι ο Πρωτομάστορας των μεταμορφώσεων!

Μιχαήλ Άγγελος, Ερυθραιώτικη Σύβιλλα (από την οροφή της Cappella Sistina)

Θα ήταν θυμάμαι τέτοιες μέρες, ένα από εκείνα τα φθινοπωρινά πρωινά της Αθήνας, τα λουσμένα στον ήλιο και το φως. Μια αδιόρατη αντίσταση που αποτολμά σχεδόν απαράλλαχτα κάθε χρόνο τέτοια εποχή η πόλη, η ύστατη υπερήφανη αναλαμπή της λίγο προτού παραδοθεί οριστικά στον χειμώνα. Με τη μοναδική φίλη που είχα στο χώρο, τη Ρίτα από το φροντιστήριο για τις Πανελλήνιες, συναντηθήκαμε χαμηλά στη Σόλωνος και ανηφορίσαμε το δρόμο προς τη Νομική. Ήταν το πρώτο μας μάθημα…

Φθάνοντας στη σχολή αντικρίσαμε κλειδωμένη την πόρτα στη μεγάλη κεντρική είσοδο. Το υπουργείο είχε κηρύξει αιφνιδιαστικά αργία λόγω της κοιμήσεως του μακαριστού μας τότε οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου. Στην είσοδο πάλευε να στριμωχτεί, μέσα σ’ ένα φοβερό βουητό από φωνές και κίνηση, σύσσωμο το πρώτο έτος. Και ανάμεσά μας ο Καθηγητής μας της Πολιτικής Δικονομίας, κ. Κώστας Μπέης.

Ο Καθηγητής είχε αντίθετη άποψη σχετικά με την κήρυξη της αργίας. Με ήρεμη φωνή μας είπε πως θεωρούσε μεγαλύτερη τιμή στον εκλιπόντα Πατριάρχη να γινόταν μάθημα σε όλα τα Πανεπιστήμια της χώρας παρά να τα σφαλίσουν και μας οδήγησε στο κεντρικό κτήριο από το ιστορικό τρίπτυχο της λεωφόρου Πανεπιστημίου, στο αμφιθέατρο της ιατρικής που βρέθηκε ανοιχτό και θα μας καλωσόριζε σε κείνο το πρώτο μας μάθημα και μαζί στην πρώτη επαφή με την επιστήμη μας.

«Ο Δικαστής είναι ο πρωτομάστορας των μεταμορφώσεων!»… Με τη φράση αυτή ξεκίνησε την παράδοση ο Καθηγητής, αποκαλύπτοντας στα μάτια της ψυχής μας, στη σκέψη μας που ρουφούσε κάθε του λέξη, την ισχύ των δικαστικών αποφάσεων στις ανθρώπινες σχέσεις και τα εχέγγυα της προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας των δικαστών. Το μάθημα πήρε εκπληκτικές διαστάσεις. Καράβι με τη μορφή μιας άλλης πνευματικής Αργούς το φιλόξενο αμφιθέατρο, μας ταξίδευε σε ένα σύμπαν γεμάτο από το φως, τη δυναμική και τον πλούτο της Δικαιοσύνης!

Στα χρόνια που ήρθαν πορευτήκαμε σε μιαν αδιάκοπη σχέση και διαλεκτική με κείνα τα διδάγματα. Είχα πάντα τη σκέψη πως οι κανόνες της δικονομίας αποτυπώνουν τον τρόπο που δομούνται, ερμηνεύονται και αναλύονται οι σχέσεις και ολόκληρη η ζωή στις ανθρώπινες κοινωνίες, φαινομενικά σύνθετες και πολύπλοκες, μα στη βάση τους στηριγμένες σε ελάχιστες απλές, αιώνιες και πανανθρώπινες κατευθυντήριες αξίες, έννοιες και αρχές.

Ως δικηγόροι, ειδικά στο χώρο του δικαίου του περιβάλλοντος, όπου κυριαρχούν ποικίλα και αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και πολιτικές, έτυχε να διαβάσουμε και αποφάσεις που όχι μόνο δεν ευαγγελίζονταν καμία δημιουργική «μεταμόρφωση» για τη ζωή και τα ζητήματα που έκριναν, αλλ’ έθιγαν ως και αυτό το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» που καλούνταν να υπηρετήσουν.

Τα νοήματα όμως εκείνου του πρώτου μαθήματος δεν μας εγκατέλειψαν ποτέ. Σε πείσμα των όποιων απογοητεύσεων φωτίζουν και εμπνέουν ακόμα τα βήματά μας, δίνοντάς μας πάντοτε έναν ωραίο σκοπό και επιβεβαιώνοντας πως σε αυτή την επιστήμη τα θαύματα παραμονεύουν παντού, αρκεί να υπάρχει πίστη και καλή θέληση για την αναζήτηση της αλήθειας και την επικράτηση της Δικαιοσύνης!

Σοφία Ε. Παυλάκη, Νομικός
Αθήνα, 3 Οκτ. 2016

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s