Ο Λόρδος Βύρων (Lord George Gordon Byron) γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 22 Ιανουαρίου 1788 και άφησε την τελευταία του πνοή στο Μεσολόγγι, στις 19 Απριλίου 1824. Ανάμεσα στα ρομαντικά ποιήματά του με τα οποία εξέφρασε την αγάπη του για τη ζωή, τον άνθρωπο και την Ελλάδα που λάτρεψε, ο Μπάιρον έγραψε, το 1808, τον «Επιτάφιο για έναν Σκύλο».
Ακτιβιστές για την προστασία των ζώων, κτηνίατροι και εθελοντές παρουσιάζονται για να προσφέρουν τη βοήθειά τους. Οι φιλοζωικές οργανώσεις της περιοχής που επλήγη από τις καταστροφικότερες πυρκαγιές στη σύγχρονη ιστορία των ΗΠΑ, υποδέχονται καθημερινά εκατοντάδες ζώα από τις πυρόπληκτες περιοχές, πολλά από τα οποία φθάνουν φρικτά τραυματισμένα ή με τρομερό στρες. Καθώς οι φωτιές καίνε ακόμα ανεξέλεγκτες στο Λος Άντζελες, τα ζώα παραμένουν αθώοι μάρτυρες αυτής της τρομακτικής καταστροφής
Ή αλλιώς: «Ένας σκύλος με πολλά ονόματα μαθαίνει τους ανθρώπους!»…
Γεννήθηκα στα μέσα Ιουνίου και βρέθηκα πεταμένος έξω από έναν κάδο σκουπιδιών. Πονόψυχος φοιτητής με μάζεψε στο σπίτι του για λίγες μέρες, πριν με εμπιστευτεί στο πετ-σοπάδικο της γειτονιάς του.
Δόξα τω Θεώ που υπάρχουν ακόμη πουλάκια. Πολλά όμως είδη πουλιών εξαφανίστηκαν. Η ζωή όλο και περισσότερο, καταστρέφεται και σβήνει. Μέχρι πριν από δέκα περίπου χρόνια, εδώ στο Μοναστήρι μας στη Βιτόβνιτσα, όταν χιόνιζε πολύ και είχε ξαστεριά, μαζεύονταν πάρα πολλοί λαγοί. Ολόκληρη αγέλη. Το χιόνι παχύ και επάνω του έκαναν μονοπάτια, σχημάτιζαν κύκλους μέσα στα ξέφωτα εκεί που δεν υπήρχαν δέντρα. Κυνηγιόντουσαν, κυλιόντουσαν στο χιόνι, έπαιζαν, χαίρονταν. Χαρά Θεού! Τα ζώα έχουν μέσα τους τη χαρά της ζωής. Ενώ εμείς οι άνθρωποι διαταράξαμε την ισορροπία της φύσης. Τα ζώα αν και δεν έχουν πολλά, έχουν τη χαρά της ζωής. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε τα πάντα, και πάλι δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Τα ζώα δεν μεριμνούν, δεν χτίζουν αποθήκες για να στιβάσουν σιτάρι και ο Κύριος πάλι τα τρέφει. Λίγο δαγκώνουν από κανένα κλαδάκι, βρίσκουν κάπου να προστατευθούν και κοιμούνται. Δοξάζουν τον Θεό.
Μ' αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ' τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια... [Νίκος Χουλιαράς]