4 Απριλίου – Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων
Ο Λόρδος Βύρων (Lord George Gordon Byron) γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 22 Ιανουαρίου 1788 και άφησε την τελευταία του πνοή στο Μεσολόγγι, στις 19 Απριλίου 1824. Ανάμεσα στα ρομαντικά ποιήματά του με τα οποία εξέφρασε την αγάπη του για τη ζωή, τον άνθρωπο και την Ελλάδα που λάτρεψε, ο Μπάιρον έγραψε, το 1808, τον «Επιτάφιο για έναν Σκύλο».
Το ποίημα αυτό αφορά τον σκύλο του τον Boatswain, της ράτσας της Νέας Γης, που είχε μόλις πεθάνει από λύσσα. Ο Μπάιρον φρόντισε ως το τέλος τον τετράποδο φίλο του με στοργή, χωρίς να φοβάται την αρρώστια. Το κείμενο του Επιταφίου, του οποίου προηγείται σύντομη εισαγωγή, είναι σε ελεύθερη απόδοση το εξής:
Επιτάφιος για έναν Σκύλο
Λόρδος Βύρων
Εδώ κείτονται τα Λείψανα κάποιου
που διέθετε Ομορφιά χωρίς Ματαιοδοξία,
Δύναμη χωρίς Θράσος,
Τόλμη χωρίς Σκληρότητα
και τις ανθρώπινες αρετές χωρίς τα Ελαττώματα.
Ο Έπαινος αυτός, που αν αφορούσε ανθρώπινη τέφρα
θα ήταν άσκοπη Κολακεία,
είναι δίκαιος φόρος τιμής στη Μνήμη του
Boatswain, σκύλου
που γεννήθηκε στη Νέα Γη, το Μάιο του 1803.
Πέθανε στο Αββαείο του Νιούστεντ, 18 Νοεμβρίου του 1808.
Όταν κάποιος υπερήφανος
Γιος του Ανθρώπου επιστρέφει στο χώμα,
άγνωστος στη Δόξα, αλλά δικαιωμένος απ’ τη Γέννησή του,
ο γλύπτης εξαντλεί το μεγαλείο της θλίψης
και οι υδρίες είναι μαρτυρία για εκείνους που αναπαύονται
κάτω απ’ αυτές.
Όταν όλα έχουν τελειώσει,
στον Τάφο διαβάζεις
όχι αυτό που υπήρξε ο νεκρός, αλλά την ιδανική του εικόνα:
ο δύστυχος Σκύλος όμως, ο πιστότερος φίλος στη ζωή,
πρώτος να καλωσορίσει, πρώτος απ’ όλους να υπερασπιστεί,
που η τίμια καρδιά του ακόμα στον Κύριό του ανήκει,
που μόνο γι’ αυτόν παλεύει, ζει, αναπνέει,
πεθαίνει άδοξος, με την αξία του αφανή.
Στον ουρανό τού αρνούνται την Ψυχή που είχε στη γη,
ενώ ο άνθρωπος, έντομο ματαιόδοξο, ελπίζει στη συγχώρεση,
έχοντας εξασφαλίσει το μονοπώλιο του ουρανού.
Άνθρωπε εσύ! αδύναμε ένοικε μιας ώρας,
ευτελισμένε απ’ τη δουλεία, απ’ την εξουσία διεφθαρμένε
η αγάπη σου είναι λαγνεία, η φιλία σου απάτη,
η γλώσσα σου υποκριτική, μιλάς με ψέματα!
Από τη φύση σου αχρείος, κατ’ όνομα εξευγενισμένος,
κάθε ζώο ευγενές σε κάνει από ντροπή να κοκκινίζεις.
Να προσπεράσεις, εσύ που ίσως δεις την υδρία,
δεν είναι φόρος τιμής για κάποιον
που θα μπορούσες να θρηνήσεις.
Αυτές οι πέτρες δείχνουν τα λείψανα ενός φίλου.
Έναν μονάχα ήξερα, και βρίσκεται εδώ.
* Από το βιβλίο του Κώστα Μαυρουδή «Η αθανασία των σκύλων» (εκδ. Πόλις 2013), που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος 2014 και το Βραβείο Διηγήματος – Νουβέλας 2014 του περιοδικού «Ο Αναγνώστης». Στο βιβλίο, που περιλαμβάνει 70 μικρές ιστορίες για την «αθανασία» του πιο πιστού φίλου του ανθρώπου, η συγκεκριμένη φέρει την αρίθμηση «60» (σελ. 182).
Πηγή: andro.gr
kimintenia 