Χάλκινα σκεύη από τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Ιαπωνία – Φτιάχνουν από κολυμπήθρες και τηγάνια μέχρι σέικερ και σαμπανιέρες
Αρχές δεκαετίας του 1950, ο μόλις είκοσι ετών (τότε) Κωνσταντίνος Καβούνης φτιάχνει, σε ένα μικρο εργαστήριο στην Τούμπα Θεσσαλονίκης, το πρώτο χάλκινο σκεύος μαγειρέματος, ένα βαθύ ταβά. Το ένα έφερε το άλλο, η τέχνη των χειροποίητων κατασκευών «ταξίδεψε» από δεκαετία σε δεκαετία και έφτασε μέχρι σήμερα στα χέρια του γιου του.
«Αγγελικούλα ζάχαρη, Αγγελικούλα μέλι, Αγγελικούλα κρύο νερό που πίνουν οι αγγέλοι», έγραψε ο λαϊκός ποιητής για κάποια Αγγελικούλα κάποτε… Εμείς σήμερα θα μιλήσουμε για το φυτό «Αγγελική» ή αλλιώς «Πιττόσπορο»
Σε μια από τις πιο συγκλονιστικές σκηνές του Βιβλίου της Γένεσης, ο Ιακώβ παλεύει όλη νύχτα μέσα σε μια σπηλιά με έναν μυστηριώδη ξένο (32: 24-32). Ο Ιακώβ βρίσκεται σε μια κρίσιμη φάση της ζωής του. Επιστρέφει στη μητρική γη ύστερα από απουσία είκοσι ετών. Διακατέχεται από μεγάλο φόβο και αγωνία στην ιδέα πως θα συναντήσει ξανά τον μεγαλύτερο αδερφό του, τον Ησαύ, τον οποίο είχε αδικήσει πριν από μια εικοσαετία, αποσπώντας με δόλο από τον τυφλό πατέρα τους, Ισαάκ τα «πρωτοτόκια», δηλαδή την πατροπαράδοτη ευχή που έδινε ο Εβραίος πατέρας στον μεγαλύτερο ηλικιακά γιό του, καθιστώντας τον πρώτο στην τάξη της ιεραρχίας της οικογένειας και μεταβιβάζοντάς του την πλειονότητα των ζώων που κατείχε ο ίδιος, για να τα διατρέφει στη συνέχεια ο πρωτότοκος και να καρπώνεται τα αγαθά τους. Την ευχή αυτή κανονικά εδικαιούτο να λάβει ο Ησαύ, ως μεγαλύτερος γιος του Ισαάκ, όμως η μητέρα τους Ρεβέκκα, έχοντας αδυναμία στον μικρότερο γιό της, τον Ιακώβ, τον βοήθησε να εξαπατήσει τον πατέρα του, αδικώντας τον Ησαύ, που γι’ αυτό ορκίστηκε να σκοτώσει τον Ιακώβ και να πάρει εκδίκηση για το κακό που του έγινε. Η Ρεβέκκα έπεισε τότε τον Ιακώβ να φύγει μακριά, για να γλιτώσει από την οργή του αδερφού του.
– Έχω παρατηρήσει, Γέροντα, ότι τα μωρά μερικές φορές την ώρα της Θείας Λειτουργίας χαμογελούν.
Αυτό δεν το κάνουν μόνο στην Θεία Λειτουργία. Τα μωρά είναι σε συνεχή επαφή με τον Θεό, επειδή δεν έχουν μέριμνες. Τι είπε ο Χριστός για τα μικρά παιδιά; «Οι Άγγελοι αυτών εν ουρανοίς διά παντός βλέπουσι το πρόσωπον τον Πατρός μου τον εν ουρανοίς». Έχουν επικοινωνία και με τον Θεό και με τον Φύλακα Άγγελό τους, που είναι συνέχεια δίπλα τους. Στον ύπνο τους πότε γελούν, πότε κλαίνε, γιατί βλέπουν διάφορα. Άλλοτε βλέπουν τον Φύλακα Άγγελό τους και παίζουν μαζί του -τα χαϊδεύει, τα πειράζει, κουνάει τα χεράκια τους, και αυτά γελούν-, άλλοτε πάλι βλέπουν καμμιά σκηνή του πειρασμού και κλαίνε.
O άγιος της εξορίας, των προσφύγων και της εγκαρτέρησης
Ο Άγιος Δημητριανός καταγόταν από ένα χωριό που λεγόταν Συκαί και μετέπειτα Συκά, το οποίο βρισκόταν κοντά στο σημερινό Παλαίκυθρο της επαρχίας Λευκωσίας. Γεννήθηκε κατά την εποχή της βασιλείας του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Θεοφίλου, γύρο στα 834-835. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και η μητέρα του ευσεβεστάτη. Οι γονείς του τον γαλούχησαν με τα ιερά νάματα της ευσέβειας.
Υπάρχει μια λαϊκή παράδοση με την οποία σχετίζεται η οικοδόμηση της παλιάς εκκλησίας των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού. Πολύ παλιά λοιπόν, το χωριό Νησί, στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας, ήταν διασκορπισμένο σε διάφορα σημεία, 5-10 σπίτια βόρεια, 5-10 σπίτια ανατολικά, άλλα τόσα νότια από τη θέση του σημερινού χωριού. Ήταν εκεί τα σπίτια όπου υπήρχε ξηρά και δεν πλημμύριζαν από τη λίμνη, από τα νερά του Βάλτου.
Ο σπουδαίος μουσικός Μανουέλ «Γουαχίρο» Μιραβάλ των Buena Vista Social Club αφήνει πίσω του ηχοχρώματα θρυλικά. Ένας από τους σημαντικότερους τρομπετίστες του κόσμου και ιδρυτικό μέλος του κουβανέζικου συγκροτήματος Buena Vista Social Club, ο Μανουέλ «Γουαχίρο» Μιραβάλ έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 91 ετών.
Το περγαμόντο είναι ο καρπός του δέντρου «Περγαμοντιά» που ανήκει στα εσπεριδοειδή. Το επιστημονικό όνομα της περγαμοντιάς είναι «Κίτρος η περγάμιος» (Citrus bergamia) του γένους Κίτρος (Citrus) της οικογένειας των Ρυτοειδών (Rutaceae). Είναι δέντρο αειθαλές, σχετικά μικρό σε μέγεθος και με φύλλωμα που ποικίλλει σε σχήμα. Οι βλαστοί του είναι χρώματος ανοικτού πράσινου. Τα φύλλα του είναι μεγάλα, λογχοειδή και μυτερά. Τα άνθη του είναι λευκά και οι καρποί του σχετικά μεγάλοι, με χρώμα κιτρινωπό, σε σχήμα σφαίρας ή αχλαδιού. Το δέντρο του περγαμόντου απαντάται συχνά σε καλλωπιστικούς και βοτανικούς κήπους. Καλλιεργείται με σπορά σε εσωτερικό χώρο στα τέλη του χειμώνα είτε απ’ ευθείας στον κήπο, από τις αρχές της άνοιξης ως το μέσο του καλοκαιριού.
Η γυναικεία ποδιά «παναούλα», αναπόσπαστο κομμάτι της παραδοσιακής φορεσιάς των Σαρακατσάνων της Θράκης, παρουσιάζεται σε νέα έκθεση του Λαογραφικού Μουσείου «Γνάφαλα» στο Σουφλί. Η έκθεση με τίτλο «Σαρακατσάνοι της Θράκης» Εγκαινιάστηκε την Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου και θα διαρκέσει έως τις 30 Νοεμβρίου 2024. Οι επισκέπτες θα μπορούν να την παρακολουθήσουν κάθε Σάββατο και Κυριακή από τις 10:00 έως τις 14:00.
Η γυναικεία ποδιά «παναούλα», αναπόσπαστο κομμάτι της παραδοσιακής φορεσιάς των Σαρακατσάνων της Θράκης, παρουσιάζεται σε νέα έκθεση του Λαογραφικού Μουσείου «Γνάφαλα» στο Σουφλί. Η έκθεση με τίτλο «Σαρακατσάνοι της Θράκης» Εγκαινιάστηκε την Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου και θα διαρκέσει έως τις 30 Νοεμβρίου 2024. Οι επισκέπτες θα μπορούν να την παρακολουθήσουν κάθε Σάββατο και Κυριακή από τις 10:00 έως τις 14:00.
Οι εκφραστές του δωσιλογισμού στην Ελλάδα ουδέποτε τιμωρήθηκαν, πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Αντιθέτως, στελέχωσαν τον κρατικό μηχανισμό και ο ακροδεξιός σπόρος τους ανθεί ως σήμερα…
Χωριό χτισμένο σε κομβικό σημείο, πάνω στην εθνική οδό που συνδέει την πόλη των Ιωαννίνων με την Κόνιτσα, το Καλπάκι έμεινε στην ιστορία ως θέατρο σφοδρών συγκρούσεων στις αρχές Νοεμβρίου του έτους 1940, κατά την πρώτη φάση του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Οι άνδρες της 8ης Μεραρχίας Πεζικού, πολεμώντας με απαράμιλλο σθένος και αυτοθυσία υπό τη διοίκηση του υποστρατήγου Χαράλαμπου Κατσιμήτρου κατάφεραν να πραγματοποιήσουν έναν άθλο: να υπερασπιστούν επιτυχώς τη γραμμή άμυνας Ελαίας – Καλαμά και να καθηλώσουν στο Καλπάκι τις σαφώς ισχυρότερες (προπάντων στα άρματα μάχης και στην αεροπορική υποστήριξη) ιταλικές δυνάμεις, που επιχειρούσαν να διεισδύσουν στα εδάφη της Ηπείρου.
Μ' αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ' τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια... [Νίκος Χουλιαράς]