
Τι να σας τραγουδήσω,
τόση ελπίδα και πού να βρω;
Πώς θα ‘θελα γι’ απόψε
να ξεχνούσα να τραγουδώ.
Πώς να γενεί τραγούδι
αγάπη μέσα στην ερημιά,
πώς να γενεί τραγούδι,
στους δρόμους χάθηκαν τα παιδιά.

Για τις δυο κοπέλες της Ηλιούπολης και για κάθε παιδί που ταλαιπωρείται και βασανίζεται. Και για έναν κόσμο που ξέχασε πως οι ψυχές των παιδιών του είναι τα πιο όμορφα, τα πιο αγνά και τρυφερά λουλούδια του.
Ηλιούπολη: «Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω». Σοκάρει το σημείωμα που άφησε πίσω της η μία κοπέλα. Μια ασύλληπτη τραγωδία με δεκάδες αναπάντητα γιατί. Κανείς δεν μπορεί να πει τί οδήγησε τις δύο 17χρονες να πέσουν στο κενό; Τι συνέβη εκείνα τα μοιραία λεπτά πάνω στην ταράτσα; Πώς και γιατί δύο παιδιά μόλις 17 ετών αποφάσισαν να βάλουν τέλος στη ζωή τους; Τι προηγήθηκε και πώς άντεξαν αυτό που συνέβη;…

Το σημείωμα που άφησε η μία από τις 17χρονες
Σε αυτοχειρία οδηγούν όλες οι ενδείξεις για τη σοκαριστική υπόθεση με τραγικές πρωταγωνίστριες δύο 17χρονες κοπέλες, οι οποίες έπεσαν κενό από τον 6ο όροφο πολυκατοικίας στην Ηλιούπολη. Τραγικός απολογισμός το ένα κορίτσι νεκρό και η συνομήλικη φίλη της παλεύει να κρατηθεί στη ζωή.
«Άκουσα ότι το ένα παιδί, το άλλο κοριτσάκι χαροπαλεύει. Εύχομαι να τα καταφέρει αν και παιδιά ειλικρινά από το πέμπτο δεν είναι εύκολο. Δηλαδή δεν ξέρω. Δηλαδή εκτός από το παιδί αυτό δεν ξέρω σε τι κατάσταση θα είναι. Εύχομαι να το βοηθήσει ο Θεός να μείνει ζωντανό τουλάχιστον αυτό», λέει γείτονας.
Τα δύο κορίτσια, σύμφωνα με πληροφορίες, κλείδωσαν την πόρτα της ταράτσας, φόρεσαν ακουστικά και έπεσαν μαζί κρατώντας το χέρι η μία της άλλης. «Ήταν προμελετημένο όπως μας φαίνεται τώρα, γιατί οι αστυνομικοί ανέβηκαν στην ταράτσα και είχαν αφήσει και σημείωμα τα παιδιά για τη μαμά και τον μπαμπά. Το ένα κορίτσι είναι της πολυκατοικίας, το ξέραμε. Είναι εξαιρετικό παιδί», πρόσθεσε ο γείτονας.
«Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα»
Το σημείωμα που άφησε η μία 17χρονη, το κορίτσι που δεν έμενε σε αυτή την πολυκατοικία, έγραφε:
«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης. Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος. Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά, που δεν θα μου δίνει λεφτά. Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».
Το χρονικό
Όλα συνέβησαν λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι σε μία πολυκατοικία επί της λεωφόρου Ελευθερίου Βενιζέλου. Ο άνθρωπος που κάλεσε το ΕΚΑΒ, αμέσως μετά την πτώση, ανέφερε ότι: «Άκουσα ένα μακρόσυρτο επιφώνημα, ένα α-α-α και ακριβώς μετά έναν πολύ δυνατό κρότο. Και γυρνώντας το κεφάλι, γιατί ήταν ακριβώς δίπλα από το παράθυρο, ήτανε δύο κοπελιές κάτω, στο πάτωμα, χτυπημένες. Κατευθείαν βέβαια πήρα το ΕΚΑΒ. Στη συνέχεια είδα ότι κατέβηκε μια κυρία που μένει στον πρώτο και ένα άλλο παλικάρι με, έτσι, μακρύ μαλλί, ο οποίος τελικά ήταν ο αδερφός μιας της κοπέλας».
Ένοικος της πολυκατοικίας αποκαλύπτει πως η μία 17χρονη, που γνώριζε από μικρό παιδί, έχασε πρόσφατα τον πατέρα της. Μια απώλεια που σε μια τόσο ευαίσθητη ηλικία της στοίχισε πολύ.
«Αυτό το παιδί ζοριζόταν πάρα πολύ προφανώς γιατί είχαν, είχαν υποστεί την απώλεια του πατέρα της. Και εντάξει είναι λυπηρό, δηλαδή είναι σοκαριστικό ρε παιδιά. Από ό,τι είδα το σημείωμα που έμαθα πρέπει να ήταν δυσβάσταχτη η απώλεια του μπαμπά», προσθέτει ο γείτονας.

Μάχη να κρατηθεί στη ζωή δίνει η μια από τις δύο μαθήτριες
Το ΕΚΑΒ έφτασε στο σημείο μέσα σε 7 λεπτά, όμως το ένα κορίτσι ήταν ήδη νεκρό. Το άλλο μεταφέρθηκε με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις στο Ασκληπιείο Βούλας με τη ζωή του να κρέμεται από μια κλωστή. Συγκεκριμένα, φέρει εγκεφαλικό οίδημα, θλάσεις στο συκώτι και πνεύμονα, ενώ πολύ σοβαρό είναι το κάταγμα που φέρνει στη λεκάνη.
Ο πρόεδρος ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος μίλησε στο Live News για την κατάσταση της υγείας του κοριτσιού: «Σήμερα ήταν μια πολύ άσχημη μέρα. Τα δύο κορίτσια με το ΕΚΑΒ, ένα νεκρό και το ένα σε πολύ σοβαρή κατάσταση, μεταφέρθηκαν στο Ασκληπιείο της Βούλας. Εκεί παρότι το ένα παιδί ήταν νεκρό, οι γιατροί πάνω από μία ώρα προσπαθούσαν με ΚΑΡΠΑ, κάνοντας ότι μπορούσαν προκειμένου να τα επαναφέρουν. Και δυστυχώς δεν τα καταφέρανε.
»Και το άλλο παιδί προσπάθησαν να το σταθεροποιήσουν αιμοδυναμικά, διασωληνώθηκε, βρίσκεται στην αναζωογόνηση και τώρα σε πολύ κρίσιμη κατάσταση. Γίνονται διαπραγματεύσεις μεταξύ των νοσοκομείων για να δούμε μήπως το παιδί πρέπει να μεταφερθεί για να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην αναζωογόνηση διασωληνωμένο. Δεν έχει τη δυνατότητα αυτή τη στιγμή(να χειρουργηθεί) γιατί είναι αιμοδυναμικά ασταθής, αλλά όμως γίνονται προσπάθειες να σταθεροποιηθεί και να δούμε αν θα χειρουργηθεί στο νοσοκομείο, στο Ασκληπιείο ή σε άλλο νοσοκομείο που είναι πιο εξειδικευμένο για τέτοιες περιπτώσεις».
Ο Αιμίλιος Βουγιουκλάκης, διοικητής του Ασκληπιείου, σε νεότερες δηλώσεις του είπε πως το 17χρονο παιδί αναμένεται να μεταφερθεί στο ΚΑΤ. «Αποφασίστηκε από εκτεταμένο Ιατρικό Συμβούλιο η διακομιδή της σε εφημερεύον νοσοκομείο και εν προκειμένω στο ΚΑΤ. Είναι πολυτραυματίας. Στους γονείς και στους οικείους παρέχεται κάθε δυνατή ψυχολογική μέριμνα από πλευράς του νοσοκομείου και όλοι οι φορείς είμαστε σε συνεχή, διαρκή και εντατική συνεργασία».
Καλή ανάπαυση στο κορίτσι που έφυγε και ας νικήσει η ζωή για το άλλο.
Ετούτη την ώρα ας γίνουμε ένα
Τι να σας τραγουδήσω,
τόσο ψέμα πού να το βρω;
Πώς θα ’θελα γι’ απόψε
να ξεχνούσα να τραγουδώ!
Πώς να γενεί τραγούδι
το μίσος που ζει μες στις καρδιές;
Πώς να γενεί λουλούδι
στον ήλιο που ζει μες στις σκιές;
Ετούτη την ώρα ας γίνουμε ένα,
τραγούδια γεννιόνται με χέρια ενωμένα,
τραγούδια αγάπης για σένα, για μένα,
ετούτη την ώρα ας γίνουμε ένα.
Τι να σας τραγουδήσω,
τόση ελπίδα και πού να βρω;
Πώς θα ’θελα γι’ απόψε
να ξεχνούσα να τραγουδώ!
Πώς να γενεί τραγούδι
η αγάπη μέσα στην ερημιά;
Πώς να γενεί τραγούδι;
Στους δρόμους χάθηκαν τα παιδιά.
(Στίχοι: Σόφη Παππά, Μουσική: Γιάννης Πετρίτσης,
Ενορχήστρωση: Νίκος Ιγνατιάδης, Ερμηνεία: Γιάννης Πετρίτσης – Σόφη Παππά,
Δίσκος: Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ’78, 1978)
Πηγή: stixoi.info, in.gr
Πιάσαμε πάτο, αγαπητή φίλη. Αντί να γκρεμοτσακίζονται τα λαμόγια και οι ραγιάδες, πέφτουν τα νέα παιδιά. Τραγωδία.
Μου αρέσει!Μου αρέσει!