Το αίμα των άλλων…

Πίστη (fides) – Ελπίδα (spes) – Αγάπη (caritas). Οι τρεις μεγάλες αξίες
του Χριστιανισμού σε ένα θαυμάσιο βιτρό του Edwards Burne Jones
στον Καθεδρικό ναό Σωτήρος Χριστού της Οξφόρδης

Ο πρόσφατος θάνατος της βασίλισσας Ελισάβετ Β’ της Μεγ. Βρετανίας, με τις πολυήμερες και βαρύτιμες τελετές που ακολούθησαν σε ολόκληρη την επικράτεια της βασιλείας της, μας κάνουν ν’ αναλογιστούμε τον τρόπο με τον οποίο κτήθηκαν τα επιβλητικά παλάτια των βρετανών, οι βελούδινοι θρόνοι και τα απαστράπτοντα στέμματα που κοσμούν τις κεφαλές των βασιλιάδων τους, οι θαυμαστοί κήποι, οι χρυσοποίκιλτες άμαξες και οι περίτεχνες ανακτορικές αίθουσες, μαζί με έναν ολόκληρο τρόπο ζωής που ουδεμία σύνδεση μπορεί να έχει με τη χώρα που γέννησε τον κοινοβουλευτισμό ως απότοκο της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας…

Τα πλάνα που προβάλλονται κατά κόρον στους τηλεοπτικούς και ψηφιακούς δέκτες μας από τις εκδηλώσεις για την εκλιπούσα μονάρχη[1], έθεσαν ξανά στο προσκήνιο τη συζήτηση για το αιματοβαμμένο «πόθεν έσχες» της ανθρωπότητας. Για την επικράτηση και το μεσουράνημα κρατών που στήριξαν τον αμύθητο πλουτισμό και τις αυτοκρατορίες τους στην αθρόα εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των φυσικών πόρων και του ανθρώπινου δυναμικού των λαών που κατέκτησαν ή και …εξαφάνισαν από τον χάρτη. Για τις απάνθρωπες τακτικές της αποικιοκρατίας που ακολούθησαν, για τις λεηλασίες στις οποίες επιδόθηκαν, για τον διχασμό που έσπειραν, για τα αυταρχικά καθεστώτα και τις συρράξεις που στήριξαν, για τις γενοκτονίες, τις εκκαθαρίσεις και τους διωγμούς των αντιφρονούντων στους οποίους εμπλέκονται φανερά ή μυστικά, για τον σύγχρονο οικονομικό πόλεμο που ασκούν σε βάρος λαών που τα ίδια φρόντισαν άλλοτε να εξαθλιώσουν…

Κι όμως στις εκκλησιές τους θαυμάζουμε περίτεχνα βιτρό που διαλαλούν την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη …κυρίως την αγάπη… Πρόκειται άραγε για περίτρανη υποκρισία και εμπαιγμό ακόμα και των θεμελιωδών αξιών του χριστιανισμού ή μήπως για εσχάτη υπενθύμιση της Εκκλησίας προς την ανθρώπινη ψυχή να αναλογιστεί το χρέος της μέσα στον κόσμο προτού τον εγκαταλείψει οριστικά για ό,τι ακολουθεί;

Η ορθόδοξη Πατερική διδασκαλία, με πολλές αναφορές της, έχει καταστήσει σαφές πως «αν δεν ταπεινώσουμε τον εαυτό μας, ο Κύριος δεν θα σταματήσει να μας ταπεινώνει …»[2] και πως ο πρώτος θα πρέπει να γίνει έσχατος[3], αν θέλουμε να δούμε καλυτέρευση και σωτηρία. Ο ίδιος ο Κύριος είπε πως όποιος υψώσει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί και όποιος τον ταπεινώσει θα υψωθεί[4].

Επίσης ο Χριστός ξεκαθάρισε ότι η βασιλεία του «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου»[5], αλλά πως εκείνος «νενίκηκεν τον κόσμον»[6], στρέφοντας την ψυχή των ανθρώπων όλων των εποχών στην αναζήτησή Του πολύ πέρα από τα κοσμικά παλάτια, τον επίγειο πλούτο και την εφήμερη δόξα του καιρού μας και αυτής της φευγαλέας, σύντομης ζωής…

Ο Χριστός εφάρμοσε και δίδαξε την ταπείνωση τόσο με τον ίδιο τον πράο, ταπεινό και σεμνό του βίο και τον χαρακτήρα Του[7], όσο και με τις τεράστιες ταπεινώσεις που υπέστη και τις κακουχίες που βίωσε καθ’ όλη τη διάρκεια της επίγειας ζωής Του: Ήρθε στον κόσμο φτωχός μέσα σε έναν στάβλο, διώχθηκε και απειλήθηκε ακόμα και όταν ήταν τριών ημερών μωρό, κατέφυγε ως πρόσφυγας στην Αίγυπτο, κατηγορήθηκε, χλευάστηκε, συκοφαντήθηκε, συνελήφθη, φυλακίστηκε, βασανίστηκε, διαπομπεύτηκε, ελογίσθη «μετά ανόμων», καταδικάστηκε αδίκως και τέλος, είχε οικτρό θάνατο επάνω στον σταυρό…

Στις κοινωνίες της ευμάρειας και της αφθονίας, μέσα στις οποίες μεγαλώσαμε και ζούμε, τα ζητήματα της επιβίωσης και της ασφάλειας θεωρούνται από χρόνια «λυμένα» -τουλάχιστον με κριτήρια κοσμικά.
Ενώπιον αυτής της πραγματικότητας, ο σύγχρονος «δυτικός» κόσμος θα κληθεί, στα χρόνια που έρχονται, να δώσει ολοένα και πιο συχνά απαντήσεις σε ηθικά ερωτήματα που σήμερα παραμένουν ακόμα ανεξερεύνητα και λησμονούνται συστηματικά, προκειμένου να μη διασαλευτεί η παγκόσμια καθεστηκυία τάξη και οι κατά τόπους «ισορροπίες» που έχει καθιερώσει.

Και σίγουρα πολλά θα εξαρτηθούν από τον τρόπο με τον οποίο θα σταθούν απέναντι σε αυτή την πρόκληση ευρωπαϊκές δυνάμεις που στήριξαν την κυριαρχία και την ισχύ τους στην αποικιοκρατία, στον αφανισμό και στη φθορά των λαών που καταδυνάστευσαν ανά τους αιώνες. Με άλλα λόγια, στο αίμα των άλλων…

Υποσημειώσεις:

[1] Η βασίλισσα Ελισάβετ Β’ υπήρξε ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο, χάρη στην τεράστια συλλογή της από ακίνητα, κοσμήματα, έργα τέχνης και άλογα. Η προσωπική καθαρή αξία της περιουσίας της το 2016 ανερχόταν στα 530 εκατ. λίρες. Η δε αξία ολόκληρης της περιουσίας της βασιλικής οικογένειας εκτιμάται στα 88 δις δολάρια, δηλαδή περίπου 71 δις λίρες. Πολλά από τα στοιχεία της περιουσίας της τα κατείχε ως ηγεμόνας, για λογαριασμό του έθνους, και όχι προσωπικά. Η εκλιπούσα μονάρχης πλήρωνε για την καθημερινή της ζωή χρησιμοποιώντας τρία ξεχωριστά δοχεία μετρητών: το Sovereign Grant, το Privy Purse και τα προσωπικά της χρήματα. Το Sovereign Grant είναι τα χρήματα που η κυβέρνηση δίνει στον εκάστοτε βρετανό βασιλιά, κάθε χρόνο, για να υποστηρίξει το έργο του. Το Privy Purse είναι μετρητά που προέρχονται από το Δουκάτο του Λάνκαστερ, ένα χαρτοφυλάκιο γης, ακινήτων και άλλων περιουσιακών στοιχείων, περίπου 18.000 εκταρίων στην Αγγλία και στην Ουαλία, που από το 1399 αποτελεί ξεχωριστή περιουσία από το βρετανικό στέμμα και φέρνει νέα εισοδήματα στον εκάστοτε βρετανό μονάρχη. Το δουκάτο διοικείται μεν από άλλους στο όνομα του μονάρχη, όμως ο ίδιος λαμβάνει όλα τα καθαρά κέρδη, που είναι εκατομμύρια λίρες κάθε χρόνο. Τούτο θεωρείται γενικά ως το προσωπικό του εισόδημα, αν και οι Ρεπουμπλικανοί υποστηρίζουν ότι είναι χρήματα που θα πήγαιναν στο Υπουργείο Οικονομικών, για το κοινό όφελος, αν δεν υπήρχε μοναρχία στη χώρα… (βλ. «Πόσα χρήματα έχει πραγματικά η βασίλισσα Ελισάβετ;», σε: iefimerida.gr)
[2] Άγιος Παΐσιος, «Όταν ζητάμε από το Θεό ταπείνωση μη νομίσουμε ότι θα μας τη στείλει με τη σέσουλα. Συμβαίνει να μας τη στέλνει αναπάντεχα μ’ έναν άνθρωπο που ήρθε να μας ταπεινώσει … Όταν δεν ταπεινωθεί κανείς εκούσια θα ταπεινωθεί ακούσια … Ο άνθρωπος θα ταπεινωθεί όταν γνωρίσει αληθινά τον εαυτό του», σε: agiatriadavyrona.gr, Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα, «Οι Άγιοι Πατέρες λένε ότι αν δεν ταπεινώσουμε τον εαυτό μας, ο Κύριος δεν θα σταματήσει να μας ταπεινώνει. Θα χρησιμοποιήσει κάποιον προκειμένου να μας ταπεινώσει. Κάποιος θα προκαλέσει την οργή μας και θα το κάνει μέχρι να μάθουμε να παραμένουμε ήρεμοι και γαλήνιοι κάθε φορά που προκαλούμαστε …», σε: «Πνευματικές συζητήσεις», εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη.
[3] «Ει τις θέλει πρώτος είναι, έσται πάντων έσχατος και πάντων διάκονος» (Μαρκ. θ’,35).
[4] «ὅστις δὲ ὑψώσει ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, καὶ ὅστις ταπεινώσει ἑαυτὸν ὑψωθήσεται» (Ματθ. 23, 12).
[5] «Η Βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» (Ιω. ιη,36).
[6] «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16,33).
[7] «Μάθετε απ’ εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχές υμών» (Ματθ. ια’,29).

kimintenia.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s