Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτα δεν είναι πιο πικρό..

Δημήτρης Πικιώνης, «Το σπίτι της Αίγινας»

«Όσο προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα, ζω ολοένα με το εντονότατο συναίσθημα πως δεν είμαστε στην Ελλάδα, πως αυτό το κατασκεύασμα που τόσο σπουδαίοι και ποικίλοι απεικονίζουν καθημερινά δεν είναι ο τόπος μας, αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτα δεν είναι πιο πικρό.

Ωστόσο νομίζω πως αυτό το συναίσθημα, συνειδητό ή όχι -αδιάφορο, χαρακτηρίζει όσους από τους ανθρώπους μας των εκατό τόσων τελευταίων χρόνων αξίζει να τους λογαριάσει κανείς. Οι μεγάλοι κολυμπητάδες, που αγωνίστηκαν, όσο κρατούσαν τα μπράτσα τους, να φτάσουν και να ιδούνε από πιο κοντά αυτό το σκληρό νησί του Αιόλου, την άλλη Ελλάδα».

Γιώργος Σεφέρης, «Μέρες Γ’», Αίγινα Αύγουστος 1936
(εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1984, σ. 33)

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτα δεν είναι πιο πικρό..

  1. constantinanadia 7 Ιουλίου 2020 / 13:42

    Πόσο επίκαιρα τα λόγια του Σεφέρη., μήπως και σήμερα αυτό δεν ζούμε; Βλέπω και τη φωτογραφία και σκέφτομαι τον Πικιώνη. Πως να μη νοσταλγείς εκείνον τον άλλο τόπο όταν οι μεταγενέστεροι αρχιτέκτονες δεν κράτησαν τίποτα από έναν Πικιώνη, Κωνσταντινίδη και κάποιους σπουδαίους ακόμα. Και μιλάμε μόνο για την αρχιτεκτονική, που να τα πιάσουμε όλα, ένα ένα. Ευχαριστούμε Κιμιντένια

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s