kimintenia

«Με κυνήγησε ο μόχθος της μέρας
και ξέχασα την αγάπη εκεί στην πηγή.
Ό,τι δεν ειπώθηκε
κύλησε με το κρυστάλλινο τρεχούμενο νερό
ασύλληπτο»
Ιωάννα Τσάτσου

Στο τέλος μιας ακόμη ημέρας, στέκομαι λίγα λεπτά σε αυτό το ποίημα – στροφή που έχει, θαρρώ, κάτι να μας πει… Με κυνηγά ο μόχθος και ξεχνώ την αγάπη. Την αγάπη που έχει χίλιους τρόπους να εκφραστεί και χίλια καλά να δώσει στην ψυχή τη δική μου και την ψυχή των γύρω μου. Φεύγουν οι στιγμές, τρέχουν, σαν το νερό, που μαζί του παίρνει, σε ταξίδι που δεν έχει γυρισμό, στιγμές, λόγια και αγκαλιές που δεν ειπώθηκαν και δεν δόθηκαν…

Μέσα στο φόρτο, τον αβάσταχτο φόρτο της κάθε μας μέρας, που όλα τα παρασέρνει και επιβάλλει το δικό του ρυθμό, ας σταθούμε για μία στιγμή κι εμείς και ας αναλογιστούμε προς τα πού ξοδεύεται τελικά ο μόχθος και ο κόπος και ο χρόνος μας, οι δυνάμεις μας οι πιο δημιουργικές, τα χαρίσματα που κοσμούν τον καθένα μας..

Και μέσα σε όλα αυτά, όσο μπορούμε, ας κρατήσουμε εκείνο που μας οδηγεί στο «ποιοτικά» και αληθινά καλύτερο, στην ευχαριστιακή βίωση της ζωής που μας δίνεται ως «δώρο» από τον Θεό. Ας δούμε ξανά τη σχέση μας με Εκείνον, με τον εαυτό μας, με τον κόσμο, τον συνάνθρωπο και με όλους εκείνους που μας εμπιστεύεται για να έχουμε τη χαρά της φροντίδας τους..  

Καλησπέρα φίλοι μου!

Πηγή: momyof6.wordpress.com