Τα Χριστούγεννα στην νεοελληνική Ποίηση

Για τους φίλους του ιστολογίου, μία συλλογή ποιημάτων με θέμα τη γέννηση του Θεανθρώπου. Κάθε ποιητής και ποιήτρια, με τη δική του ή δική της ευαισθησία, εκφράζεται γι’ αυτό το ανεπανάληπτο γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας. Η συλλογή είναι ενδεικτική καθώς η Γέννηση του Χριστού ενέπνευσε και εμπνέει τους καλλιτέχνες κάθε εποχής. Τα Ποιήματα που ανθολογούνται είναι, κατά σειρά, τα ακόλουθα:

Συνέχεια

Όταν το παιδί διαβάζει…

Όταν βλέπουμε ένα παιδί να είναι σκυμμένο και ονειροπαρμένο σε βιβλίο παραμυθιού, όταν ξεφυλλίζει και περιδιαβαίνει τις εικόνες του και βάζει τη δική του φαντασία να εξιστορεί των εικόνων τα μηνύματα αγνοώντας τα λόγια του συγγραφέα, τότε είμαστε πιο βέβαιοι για το μέλλον του.

Όταν το παιδί πρωτοβιώνει τον κόσμο, κατανοεί την πραγματικότητα κυρίως μέσα από φαντασιακές προσλήψεις της ίδιας της πραγματικότητας. Φτιάχνει κόσμους μεταφυσικούς, χωρίς να ασχολείται με υπαρξιακά προβλήματα. Ταξιδεύει με τα όνειρά του, που υπερχειλίζουν τις υποδοχές των αισθήσεών του -και τα βιβλία χαρίζουν ασύνορους τόπους γι’ αυτό.

Και πάλι τα βιβλία θα είναι μπροστά του, όταν ρίχνει τους πρώτους σπόρους ορθολογισμού με τη θεσμική γνώση του σχολείου αλλά και με την άτυπη γνώση της προσχολικής ηλικίας, που το ετοιμάζει για το μεγάλο, το γοητευτικό ταξίδι.

Όταν το παιδί αρχίζει να δημιουργεί λέξεις και έννοιες, σκέψεις και προτάσεις και να τις αντιστοιχεί με το περιβάλλον του, όταν η καλλιέργεια των αριθμών και των μετρήσεων το εισάγει στον κόσμο του «συγκεκριμένου» με την ολοένα και πιο έντονη σχολική ζωή του, και έτσι περνάει στο κατώφλι του όμορφου κόσμου της λογικής μειώνοντας σιγά – σιγά τις άκρες της φαντασίας του, αλλά χωρίς να ποτέ να την μηδενίσει (αντίθετα δίνοντάς της νέες μορφές) και, όταν αργότερα επιστρέφει από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο μέσα από τα απέραντα πεδία των σημασιολογήσεων και των ερμηνειών, και πάλι κάποια βιβλία θα είναι μπροστά του για να το καθοδηγήσουν. Γιατί στα βιβλία είναι η κατασταλαγμένη εμπειρία και σοφία του ανθρώπου και απ’ εδώ ξεκινάει το ταξίδι του πνεύματος.

Όταν το παιδί ενοικεί τον ρόλο του αναγνώστη, πολλά πράγματα συμβαίνουν -κάποια απ’ αυτά δεν θα τα αντιληφθεί αλλά θα το επηρεάσουν αδιόρατα και θα τα βρει μπροστά στη ζωή του ως ηθική, ως αισθητική και ως συναισθηματική καλλιέργεια του εαυτού του. Στην παιδική ηλικία ανοίγει και διευρύνεται εντυπωσιακά ο πνευματικός ορίζοντας του ανθρώπου καθορίζοντας, σε μεγάλο βαθμό, την όλη πνευματική πορεία του.

Αν το παιδί μάθει από νωρίς τα μυστικά του διαβάσματος, αν νιώθει την ομορφιά και την απόλαυση των νοημάτων, αν χαίρεται και απολαμβάνει τη γνώση, ως σταθερή αξία, που είναι διαμάντι παντοτινό, τότε είναι βέβαιοι οι όλο και πιο ευρείς και διαρκώς ανοιχτοί ορίζοντες της ζωής του. Έχει θεμελιώσει μια αγωνιστική και δημιουργική αντίληψη για τη ζωή! Έχει πίστη στον εαυτό του.

Πηγή: Νίκος Τσούλιας, σε: hamomilaki.blogspot.com

Ο Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος Κωνσταντινουπόλεως

Επιμέλεια: Σοφία Ε. Παυλάκη, Νομικός

Η λαμπρή σταδιοδρομία του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως (ΕΦΣΚ) δεν περιορίσθηκε μόνο στην εφαρμογή του εμπνευσμένου προγράμματός του, αλλά συγχρόνως και στην ίδρυση Επιστημονικών τμημάτων, Βιβλιοθήκης και Φιλανθρωπικών σωματείων στην Κωνσταντινούπολη και αντίστοιχων συλλόγων και σε άλλες πόλεις της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, αποβλέποντας πάντοτε να συντείνει στην ευρύτερη διάδοση των γραμμάτων και του πολιτισμού και στη συλλογή, διατήρηση και ανάδειξη λαογραφικών παραδόσεων και αρχαίων μνημείων. Για τούτο και ο Σύλλογος δικαίως εθεωρείτο ως ένα σπουδαίο και ισχυρό πνευματικό κέντρο που λάμπρυνε με τη δραστηριότητα και το έργο του τον Ελληνισμό της Πόλης και σταδιακά κατέστη θεματοφύλακας του πνευματικού πλούτου της πολίτικης Ρωμιοσύνης. Το θαυμαστό έργο και την ακμάζουσα πορεία του ΕΦΣΚ ανέκοψε βίαια και ολέθρια η Μικρασιατική καταστροφή και οι συστηματικές διώξεις σε βάρος του χριστιανικού στοιχείου στην Οθωμανική αυτοκρατορία, στις αρχές του περασμένου αιώνα. Στο παρόν αφιέρωμα επιχειρείται μία αναδρομή στη δράση και το έργο του εν Κωνσταντινουπόλει Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου καθώς επίσης και μία αναφορά στην ιστορία του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών, που από την ίδρυσή του το 1928 μέχρι σήμερα, αποτελεί την πνευματική συνέχεια του ΕΦΣΚ στον Ελλαδικό χώρο.

Συνέχεια

Ιακωβάτειος Βιβλιοθήκη Ληξουρίου

Η Ιακωβάτειος Βιβλιοθήκη Ληξουρίου, μία από τις σημαντικότερες βιβλιοθήκες των Επτανήσων, φιλοξενεί χιλιάδες βιβλία που χρονολογούνται από τις αρχές του 16ου αιώνα, καθώς επίσης και μουσείο εκθεμάτων με αντικείμενα της Κεφαλονιάς από την ίδια περίοδο και ένα σπάνιο αρχειακό υλικό. Αριθμεί περί τους 30.000 τόμους βιβλίων και περιοδικών, που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα ενδιαφερόντων, ενώ η συλλογή της ανανεώνεται συνεχώς με σύγχρονα έργα. Αποτελεί έναν μοναδικής αξίας θεσμό της πνευματικής και πολιτιστικής ζωής της Κεφαλονιάς, που σφράγισε ξεχωριστά την ιστορία του τόπου και κάνει πάντοτε τους Ληξουριώτες περήφανους!

Η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη – Μουσείο Τυπάλδων – Ιακωβάτων Ληξουρίου, γνωστή ως «Ιακωβάτειος Βιβλιοθήκη», στεγάζεται σε διώροφο αρχοντικό της οικογένειας Τυπάλδου – Ιακωβάτου, που κτίστηκε το 1866 και αναπαλαιώθηκε το 1984, αλλά «χτυπήθηκε» σοβαρά από τους σεισμούς του 2014.

Είναι χαρακτηριστικό δείγμα νεοκλασικής αρχιτεκτονικής των μέσων του 19ου αιώνα, ενώ ο περιβάλλων χώρος του, που αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του, συμβάλλει στην προβολή του κτηρίου. Το κτίσμα αποτελείται από 14 δωμάτια, ενώ κύριο χαρακτηριστικό του αποτελούν οι οροφές των εσωτερικών χώρων που κοσμούνται από οροφογραφίες εξαιρετικής τέχνης και φατνώματα (ζωγραφιστές κοιλότητες). Ολόκληρο το κτήριο και ο περιβάλλων χώρος του κηρύχθηκαν «έργο τέχνης» από το Υπουργείο Πολιτισμού το 1968.

Πρόκειται για αξιόλογο, τυπικό δείγμα αρχιτεκτονικής της εποχής του και αποτελεί ένα μοναδικής αξίας στοιχείο της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου, που κάνει τους Ληξουριώτες περήφανους.

Το αρχοντικό κτίστηκε από τους αδερφούς Κωνσταντίνο (1795-1867), Νικόλαο (1801-1884), Χαράλαμπο (1810-1885) και Γεώργιο (1814-1882), που ήταν τέκνα του Αλοϊσίου Τυπάλδου – Ιακωβάτου και της Αικατερίνης, το γένος Κρασά. Η οικογένεια του Αλοϊσίου αποτελεί κλάδο του οίκου των Τυπάλδων, που μαρτυρείται στην Κεφαλονιά από το 1408. Οι αδερφοί Τυπάλδοι – Ιακωβάτοι διακρίθηκαν για τις επιδόσεις τους στα γράμματα, στις επιστήμες και στην πολιτική ζωή της εποχής τους. Χάρη στη φιλομάθεια, στην επιμέλεια, στη βιβλιογραφία και στη συλλεκτική τους διάθεση, συγκεντρώθηκε ένας αξιόλογος αριθμός βιβλίων, αρχαίων αντικειμένων, εκκλησιαστικών εικόνων, που αποτέλεσαν μαζί με τα έπιπλα και τα πορτραίτα της οικογένειας τη βάση για τη δημιουργία ενός ιδιωτικού – οικογενειακού μουσείου και μιας από τις πλουσιότερες ιδιωτικές βιβλιοθήκες στα Επτάνησα.

Το αρχοντικό των Τυπάλδων – Ιακωβάτων περιήλθε στη μοναδική απόγονο και κληρονόμο της οικογένειας, Αικατερίνη Ιακωβάτου – Τουλ, της οποίας τα παιδιά, εκτελώντας επιθυμία της μητέρας τους, δώρισαν το οίκημα και ό,τι αυτό περιείχε στο ελληνικό Δημόσιο, το έτος 1963, με τον όρο να ιδρυθεί και να στεγαστεί σε αυτό Βιβλιοθήκη – Μουσείο. Ούτως, με κοινή απόφαση του Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και του Υπουργού Οικονομικών, ιδρύθηκε το 1963 στο Ληξούρι η περίφημη «Ιακωβάτειος Βιβλιοθήκη», με την επωνυμία «Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη – Μουσείο Ληξουρίου Τυπάλδων – Ιακωβάτων», η οποία υπάγεται στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και λειτουργεί ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου (ΝΠΔΔ).

Στο ισόγειο του κτηρίου στεγάζεται η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ληξουρίου, η οποία αριθμεί περίπου 30.000 τόμους βιβλίων και περιοδικών, που έχουν εκδοθεί από το 16ο αι. έως και σήμερα, πολλά από τα οποία είναι σπάνια και δυσεύρετα και καλύπτουν ευρύ φάσμα ενδιαφερόντων, επιστημονικών και ψυχαγωγικών. Μεταξύ άλλων, φιλοξενούνται χειρόγραφα, ενδιαφέροντα αντικείμενα ιστορικής αξίας και σπάνιο αρχειακό υλικό, ανάμεσα στο οποίο συγκαταλέγεται μεγάλο μέρος του Αρχείου της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.

Στον όροφο λειτουργεί Μουσείο, όπου εκτίθενται κειμήλια της οικογένειας Τυπάλδου – Ιακωβάτου και φυλάσσεται το Αρχείο της με πολύ ενδιαφέρον υλικό. Η συλλογή της Βιβλιοθήκης εμπλουτίζεται διαρκώς και με νέα έργα, ενώ λειτουργεί και Τμήμα σύγχρονου βιβλίου, από το οποίο με μια απλή διαδικασία οι ενδιαφερόμενοι εγγράφονται και μπορούν να δανείζονται βιβλία.

Τόσο ο κύριος όσο και ο κατάλληλα διαμορφωμένος προαύλιος χώρος του κτηρίου φιλοξενούν αξιόλογες πολιτιστικές και εκπαιδευτικές εκδηλώσεις, μουσικές, λογοτεχνικές και εν γένει καλλιτεχνικές βραδιές, εκθέσεις κ.ά. τις οποίες πλαισιώνει ένθερμα το κοινό. Στο Κέντρο Πληροφόρησης της Βιβλιοθήκης οι υπολογιστές χρησιμοποιούνται δωρεάν.

Η Ιακωβάτειος Βιβλιοθήκη διοργανώνει ξεναγήσεις του κοινού στους χώρους της και δέχεται επισκέψεις σχολείων, φοιτητών, ερευνητών, τουριστών κ.ά. Επίσης δέχεται φοιτητές για πρακτική εξάσκηση κυρίως στους τομείς της Μουσειολογίας και των Δημοσίων σχέσεων. Το έργο των υπευθύνων στηρίζουν και πλαισιώνουν και οι φίλοι της Βιβλιοθήκης, μέσω του εθελοντισμού.

Μετά τους σεισμούς του 2014 που έπληξαν την περιοχή, η Ιακωβάτειος Βιβλιοθήκη ανέστειλε τη λειτουργία της για αρκετά χρόνια, προκειμένου ν’ αποκατασταθούν οι σοβαρές ζημιές που υπέστη. Από τις αρχές του φετινού καλοκαιριού προχωρά σε σταδιακή επαναλειτουργία των υπηρεσιών της.

Στοιχεία επικοινωνίας: Ληξούρι Κεφαλληνίας, ΤΚ: 282 00, τηλέφωνο: (+30) 26710 91325, email: mail@vivl-lixour.kef.sch.gr

Πηγές:
http://vivl-lixour.kef.sch.gr/?lang=el
periferiaristas.blogspot.gr
localit.gr

Τα βιβλία..

Όσο προχωρά η ψηφιοποίηση των γραπτών κειμένων -η οποία να το πούμε και αυτό: έχει και τα θετικά της, τόσο μεγαλύτερη αγάπη θα έχω για τα βιβλία στην έντυπη μορφή τους! Πάντα τα έβλεπα σαν πλάσματα ζωντανά, καθένα ξεχωριστό σε περιεχόμενο, όψη και χαρακτήρα, με τα κορμάκια τους λιανά ή παχουλά, καλοδιατηρημένα ή καταπονημένα απ’ τα πολλά διαβάσματα, καθένα με τη δική του ξεχωριστή ιστορία και υπόσταση, με το δικό του λόγο, το ξεχωριστό του ύφος, ακόμα και την ιδιαίτερή του μυρωδιά ή τα σημάδια ενός «μικροατυχήματος» που του στέρησε την αρχική του αταραξία και ακεραιότητα..

Τα ξέρω ένα προς ένα για κείνα που μου χάρισαν. Άλλωστε το αποθησαύρισμά τους το κουβαλάμε πάντα μέσα μας. Κάποια τα θυμάμαι και για τα μέρη όπου με συντρόφευσαν και των οποίων η ανάμνηση πήρε αναπόφευκτα και κάτι από αυτά. Άλλα πάλι τα χάραξε κάποιο μολύβι με τις ατέλειωτες σημειώσεις μου στα περιθώριά τους, άλλα κρατούν για πάντα στις σελίδες τους λίγα δάκρυα από τις συγκινήσεις της ανάγνωσης! Είναι και μερικά που καθώς τ’ ανοίγεις σπέρνουν με άμμο κάποιας θάλασσας διακοπών την αγκαλιά σου ή σε κάνουν ν’ ανακαλύπτεις με έκπληξη, μετά από χρόνια, φοιτητικές σημειώσεις, εισιτήρια θεάτρου ή παλιά ευχετήρια που συχνά αναλαμβάνουν και ρόλο σελιδοδείκτη.. Στο τελευταίο που άνοιξα πρόσφατα, ανακάλυψα το αδύναμο κλωναράκι μιας λευκής ακακίας που μου χάρισαν οι φίλοι μου σε μια βόλτα στις όχθες του Άρδα πριν καιρό. Ούτε θυμόμουν πού μου κρυβόταν, με πατημένα τα φύλλα και τ’ ανθάκια της, αλλά διατηρώντας ακόμα το γλυκό άρωμά της και το πράσινο χρώμα της!

Ξεχωριστά αγαπώ όσα βιβλία είναι χαρισμένα από φίλους και δασκάλους ή ήταν των γονιών μου και μου τα εμπιστεύτηκαν, ιδίως εκείνα για την απόκτηση των οποίων ξεχάστηκα για ώρες σε παλαιοβιβλιοπωλεία ή στερήθηκα οικειοθελώς φουστανάκια, παπουτσάκια κι άλλα τέτοια όμορφα που έβλεπα στις βιτρίνες αλλά το νεανικό χαρτζιλίκι δεν έφθανε για να καλύψει τα πάντα..

Με έναν τρόπο τα βιβλία πάντα επικρατούσαν στη σκέψη και στην καρδιά, τελευταία πια και στο χώρο μας, καθώς βλέπω ότι τείνουν ν’ απολαμβάνουν μεγαλύτερη άνεση από εμάς τους ίδιους! Γι’ αυτά και άλλα πολλά βαθύτερα και πιο ουσιαστικά, πώς να αφήσω τα βιβλία;