kimintenia

Τα ιερά λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου βρίσκονταν μέχρι το 1990 στην «Φραγκοκκλησιά» της οδού Ερμού της Μυτιλήνης, κάτω από την Αγία Τράπεζα. Πώς όμως βρέθηκαν εκεί από την Ιταλία;

Ο Δημήτριος Παπαδάκης – Περαθωράκης, ο οποίος έγραφε άρθρα εκκλησιαστικής ιστορίας στη «Χανιώτικη Ελευθεροτυπία», κυκλοφόρησε κάποτε ένα βιβλίο για την ιστορία ενός Αγίου Βαλεντίνου και την πορεία που ακολούθησαν τα ιερά λείψανά του μέχρι που βρέθηκαν στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές υπάρχουν περισσότεροι του ενός Άγιοι Βαλεντίνοι, οι οποίοι θεωρείται ότι μαρτύρησαν στις πόλεις Γένοβα, Ρώμη και Στρασβούργο, ενώ εικάζεται ότι ορισμένοι από αυτούς ήταν Έλληνες. Αξίζει να σημειωθεί ότι η «ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου» ξεκίνησε ως εορτασμός των Χριστιανών μαρτύρων που ονομάζονταν Βαλεντίνοι. Ωστόσο, με το πέρασμα των χρόνων, η εορτή του Αγίου Βαλεντίνου προσωποποιήθηκε και αφορά έναν καθολικό ιερέα, ο οποίος μαρτύρησε το 270 μ.Χ. επί των διωγμών του αυτοκράτορα Κλαυδίου κατά των πρώτων Χριστιανών.

Η ιστορία

Η ιστορία των ιερών λειψάνων του Αγίου Βαλεντίνου ξεκινάει το 1825, όταν ο καρδινάλιος Ιούλιος ντι Σομάλια, κατόπιν εντολής του Ποντίφικα, επέτρεψε την αφαίρεση των λειψάνων, προκειμένου να αποδοθούν στον Ιωάννη – Βαπτιστή Longarini di San Constanzo, ο οποίος ήταν υπεύθυνος του ιερού Παρεκκλησίου του Καθεδρικού ναού του Ispali, στη Σεβίλλη της Ισπανίας. Στη λειψανοθήκη είχε τοποθετηθεί και φιαλίδιο με αίμα του Αγίου που χύθηκε κατά τον αποκεφαλισμό του, καθώς και έγγραφα, σύμφωνα με τα οποία κάθε νέος κάτοχος των τιμίων λειψάνων του αγίου ιερομάρτυρος είχε υποχρέωση να τα διαφυλάξει σε οποιαδήποτε εκκλησία επιθυμούσε.

Ωστόσο, σχεδόν έναν αιώνα μετά, το 1907, τα λείψανα του αγίου Βαλεντίνου εντοπίζονται όχι πια στην Ισπανία, αλλά στη Μυτιλήνη, όπου υπήρχε πολυπληθής ακμάζουσα Ρωμαιοκαθολική κοινότητα, καθώς ο προαναφερόμενος ιερέας Ιωάννης – Βαπτιστής Longarini di San Constanzo είχε πλέον αποβιώσει κληροδοτώντας το τίμιο λείψανο του Αγίου Βαλεντίνου σε κάποιον οικείο του και εκείνος με τη σειρά του κληροδοτώντας το στη συνέχεια σε κάποιον απόγονό, ο οποίος μετανάστευσε στη Μυτιλήνη.

Τελευταίος κάτοχος των ιερών λειψάνων του αγίου θεωρείται η Ελληνίδα Λουκία Θεοφανοπούλου – Bongigli, η οποία τα δώρισε στον Καθολικό ιερό ναό της Μυτιλήνης, ωστόσο -άγνωστο πώς- τα ιερά λείψανα κατέληξαν στην πρωτεύουσα της χώρας, Αθήνα.

Η αποκάλυψη

Στα τέλη του περασμένου αιώνα και συγκεκριμένα το 1990, o Φραγκισκανός μοναχός Τορκουάτο Μορίνι, ήδη τότε πολύ μεγάλης ηλικίας και μόνιμος κάτοικος Αθηνών, επιμελήθηκε της μετακομιδής των ιερών λειψάνων του Αγίου Βαλεντίνου στον ιερό ναό των Αγίων Φραγκίσκου και Κλάρας, ο οποίος βρίσκεται επί της οδού Γκυϊλφόρδου πλησίον της Πλατείας Βικτωρίας στο κέντρο της Αθήνας, χωρίς να δώσει οποιαδήποτε δημοσιότητα στο γεγονός.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1994, ο ιστορικός και ερευνητής Δημήτριος Παπαδάκης – Περαθωράκης απευθύνθηκε στον προϊστάμενο του ιερού αυτού ναού, με σκοπό να διασταυρώσει ιστορικά στοιχεία για μία μελέτη που εκπονούσε σχετικά με την παρουσία των Ιταλών στον ελλαδικό χώρο. Ανάμεσα στα έγγραφα που ετέθησαν στη διάθεσή του βρέθηκε και ένας φάκελος με την ένδειξη στα λατινικά: «Αποδεικτικά στοιχεία αυθεντικότητας των λειψάνων του Αγίου Βαλεντίνου». Έτσι, όπως αναφέρει ο Δημήτριος Λεβαντής σε άρθρο του στην ιστοσελίδα της Καθολικής Επισκοπής Σύρου, το μυστικό αποκαλύφθηκε!

«[Στον] αδικοχαμένο Δημήτρη Παπαδάκη – Περαθωράκη οφείλουμε τη δημοσιοποίηση της ύπαρξης των ιερών λειψάνων του Αγίου Βαλεντίνου και στον άξιο Ιεράρχη, πρώην Καθολικό Αρχιεπίσκοπο Νάξου – Τήνου κ.λπ. και Τοποτηρητή της Επισκοπής Χίου Σεβασμιότατο Νικόλαο Πρίντεζη, την αναδιοργάνωση της Επισκοπής Χίου, την ανακαίνιση του ναού της Μυτιλήνης και την επιστροφή των λειψάνων του Αγίου στο νησί. Οι τοπικές αρχές και οι κάτοικοι αγκάλιασαν την επιστροφή των ιερών λειψάνων στη Μυτιλήνη με ανοιχτό πνεύμα και διοργανώνουν, κάθε χρόνο, καλόγουστες εκδηλώσεις προς τιμήν του «Αγίου των Ερωτευμένων», υποστήριξε ο Δημ. Λεβαντής.

Χρόνια Πολλά!