Είχα μια θάλασσα στο νου!

Πάργα, Ήπειρος

«Είχα μια θάλασσα στο νου
κι ένα περβόλι, περιβόλι τ’ ουρανού»

Οι βαθύτερα χαραγμένες μνήμες μας, εκείνες που πιο δύσκολα ξεθωριάζουν, είναι οι παιδικές. Θυμάμαι το καλοκαίρι του 1974, το καλοκαίρι που έγινα οκτώ χρονών, ως αναστάσιμο. Ο κόσμος -αγκυλωμένος μέχρι τότε και βλοσυρός, καταθλιπτικά «ελληνοχριστιανικός»- από τη μια μέρα στην άλλη ξεμαρμάρωσε, πλημμύρισε από χρώματα και ευωδιές.

Με την επιστράτευση της 20ής Ιουλίου η κατασκήνωση διαλύθηκε, ήρθαν και μας παρέλαβαν οι γονείς μας. Δεν θα με ξύπναγε πλέον η σφυρίκτρα του ομαδάρχη, δεν θα κουτρουβαλούσα σκουντούφλης στο γήπεδο για την πρωινή προσευχή, δεν θα έτρεχα όλη μέρα σε αθλοπαιδιές, χορωδίες, ζωγραφική με ψηφίδες και λοιπές -ψυχαγωγικές δήθεν- δραστηριότητες. Μπορούσα να αράζω στο δωμάτιό μου, να ζωγραφίζω ή να διαβάζω Ιούλιο Βερν. Στο ραδιόφωνο εκφωνούνταν οι καλούμενες κλάσεις, ο μπαμπάς μου τη γλίτωσε παρατρίχα, υπερέβαινε στο τσακ το όριο ηλικίας. Τα μαγαζιά και τα γραφεία υπολειτουργούσαν σάμπως να είχαν κηρυχτεί γενικές διακοπές. Οι άνθρωποι κατέβαιναν στο κέντρο της Αθήνας μόνο και μόνο για να ακούσουν κάναν ψίθυρο, μήπως και φωτιστούν για το τι ακριβώς συνέβαινε, προς τα πού πήγαινε η κατάσταση. Οι εφημερίδες κυκλοφορούσαν λογοκριμένες. Ο υπόκωφος αναβρασμός μεγάλωνε ώρα με την ώρα. Έλπιζαν όλοι σε κάτι που δεν τολμούσαν καν να το ονοματίσουν για να μην το γρουσουζέψουν.

Η είδηση ότι η χούντα έπεσε -εξαερώθηκε ακριβέστερα-, πως ο Καραμανλής επιστρέφει από το Παρίσι διαδόθηκε από στόμα σε στόμα πριν ανακοινωθεί επισήμως. Την επομένη ξύπνησα και είχαμε Δημοκρατία. Η μαμά μου έβαλε στη διαπασών έναν παλιό δίσκο του Θεοδωράκη -όχι με θούρια, με χαρούμενα τραγούδια, τη «Μυρτιά», τη «Μαργαρίτα – Μαργαρώ». Μαγεύτηκα. Ήταν σα να ‘χαν γκρεμιστεί οι τοίχοι και να φυσούσε μες στο σπίτι μας το δροσερότερο μελτέμι. Σαν να μας έλουζε άπλετο φως. «Είχα μια θάλασσα στο νου κι ένα περβόλι του ουρανού…». Έτσι μου αποκαλύφθηκε το ελληνικό καλοκαίρι.

Οι δημιουργοί που γεννήθηκαν στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα διέθεταν ένα σπάνιο πλέον χαρακτηριστικό. Επαγγέλλονταν ένα όραμα για την Ελλάδα. Μιλούσαν – αντλώντας ο καθένας από τις προσωπικές του εμπειρίες, επιστρατεύοντας το ξεχωριστό του ταλέντο – για το όλον. Πρότειναν έναν τρόπο να αντιλαμβάνεσαι, να ακούς, να βλέπεις και να ζεις. Δεν υπήρχε προφανώς παρθενογένεση. Συνδύαζαν τη βυζαντινή παράδοση με τον τρόπο της Δύσης, επηρεάζονταν από το κίνημα του σουρεαλισμού κι απ’ τον ιταλικό νεορεαλισμό, διακρίνεις στα έργα τους δάνεια κι από το Χόλιγουντ κι από το Μπόλιγουντ ακόμα, τον ινδικό κινηματογράφο. Το αποτέλεσμα έφερε ωστόσο πρωτότυπη στάμπα. Κυρίως δε ερμήνευε, αναδείκνυε το εδώ τοπίο. Κινητοποιούσε τις ζωές των εδώ ανθρώπων.

Όταν στις 24 Ιουλίου 1974 μου συστήθηκε από το πικάπ ο Μίκης Θεοδωράκης, μου συστήθηκε ένα σύμπαν ήχων που γεννούσαν εικόνες. Μπορούσα να το αγκαλιάσω ή να το αποκρούσω. Δεν θα ήταν όμως δυνατό να το καταναλώσω απλώς, να το μασήσω, να το καταπιώ και να το αποβάλω λίγο αργότερα από τον οργανισμό μου. Όπως συμβαίνει -φευ!- με τα περισσότερα πολιτιστικά προϊόντα των ημερών μας. Για τα πιο κρίσιμα ζητήματα «ποιοι είμαστε; πού πάμε; τι αγαπάμε και τι πολεμάμε;» ρητορεύουν σήμερα οι πολιτικοί, δίνουν διαλέξεις οι οικονομολόγοι, υστεριάζονται οι πατριδοκάπηλοι, σκιαμαχούν οι καιροσκόποι παπάδες. Οι καλλιτέχνες -όταν δεν υπογράφουν σοβιετικής λογικής ψηφίσματα- περιορίζονται πλην εξαιρέσεων στον μηρυκασμό των ατομικών τους προβλημάτων και φαντασιώσεων. Διυλίζουν τον κώνωπα. Ή πριονίζουν τα πριονίδια. Γι’ αυτό και το κοινό καταφεύγει ξανά και ξανά σε παλιές μουσικές, σε παλιές ταινίες, σε παλιά βιβλία…

Χρήστος Χωμενίδης (πηγή: tanea.gr)

Αγία Μαρίνα, Αίγινα

Μπήκαμε πια για τα καλά στο καλοκαίρι και η μεγάλη πρωταγωνίστρια των διακοπών, του ρεμβασμού, των ξένοιαστων ημερών και των ονειρεμένων ταξιδιών, η θάλασσα, είναι και πάλι εδώ! Αιώνια, αέναη, απέραντη, γαλάζια και διάφανη, δροσερή, παιχνιδιάρα, πλανεύτρα και ερωτική, με χίλιους τρόπους ντύνει στο χρώμα της και στους κυματισμούς της τις ωραιότερες στιγμές και αναμνήσεις μας από το καλοκαίρι! Ας την απολαύσουμε και φέτος μέσα από μικρές ή μεγαλύτερες αποδράσεις στην αγκαλιά της, στις ακρογιαλιές της, στην ανεμελιά της! Ας δούμε ακόμα πώς την αποτύπωσε ο λόγος των ποιητών και των στιχουργών μας, μέσα από μερικά πολυαγαπημένα τραγούδια που μιλούν για αυτή τη Ρήγισσα των διακοπών μας:

Μυρτιά

Είχα μια θάλασσα στο νου
κι ένα περβόλι, περιβόλι τ’ ουρανού.
Την ώρα π’ άνοιγα πανιά
για την απάνω γειτονιά.

Στα παραθύρια τα πλατιά
χαμογελούσε μια μυρτιά.
Κουράστηκα να περπατώ
και τη ρωτώ και τη ρωτώ.

Πες μου, μυρτιά, να σε χαρώ
Πού θα βρω χώμα, θα βρω χώμα και νερό
να ξαναχτίσω μια φωλιά
για της αγάπης τα πουλιά;

Στα παραθύρια τα πλατιά
είδα και δάκρυσε η μυρτιά.
Την ώρα π’ άνοιγα πανιά
για την απάνω γειτονιά.

(Στίχοι: Νίκος Γκάτσος, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης, Ερμηνεία: Γιοβάννα, 1960)

Κρήτη, Αγιοφάραγγο

Μια θάλασσα μικρή

Μια θάλασσα μικρή,
μια θάλασσα μικρή
είναι το καλοκαίρι μου,
ο έρωτάς μου,
ο πόνος μου.

Μια θάλασσα μικρή
στα δυο σου μάτια φέγγει
κάθε πρωί.

Μια θάλασσα μικρή
στο δάκρυ στο τραγούδι,
στο κάθε σου φιλί
Μια θάλασσα μικρή.

Άνδρος

Μια θάλασσα μικρή,
μια θάλασσα μικρή
και στη γωνιά η στάμνα μου
για ένα καλοκαίρι
ήσουνα εσύ.

Σε τραγουδούσα εγώ
σαν τις χορδές του ανέμου
στα μαύρα σου μαλλιά.

Σ’ ακολουθούσα εγώ
σαν το ψηλό χορτάρι
τον άνεμο
Σε τραγουδούσα εγώ.

Μια θάλασσα μικρή,
μια θάλασσα μικρή
πικρά σ’ αποχαιρέτησε,
σε περιμένει
Μια θάλασσα μικρή.

(Στίχοι – Μουσική – Ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος)

«Η κόρη που ‘φερνε ο Βοριάς», κολάζ του Οδυσσέα Ελύτη

Μικρή Πράσινη Θάλασσα

Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριῶ χρονῶ
Πού θά ‘θελα νά σέ υἱοθετήσω
Νά σέ στείλω σχολεῖο στήν Ἰωνία
Νά μάθεις μανταρίνι καί ἄψινθο.(1)

Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριῶ χρονῶ
Στό πυργάκι τοῦ φάρου τό καταμεσήμερο
Νά γυρίσεις τόν ἥλιο καί ν’ ἀκούσεις
Πῶς ἡ μοίρα ξεγίνεται καί πῶς
Ἀπό λόφο σέ λόφο συνεννοοῦνται
Ἀκόμα οἱ μακρινοί μας συγγενεῖς
Πού κρατοῦν τόν ἀέρα σάν ἀγάλματα.

Ιθάκη, Κιόνι

Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριῶ χρονῶ
Μέ τόν ἄσπρο γιακά καί τήν κορδέλα
Νά μπεῖς ἀπ’ τό παράθυρο στή Σμύρνη(2)
Νά μοῦ ἀντιγράψεις τίς ἀντιφεγγιές στήν ὀροφή
Ἀπό τά Κυριελέησον καί τά Δόξα Σοι
Καί μέ λίγο Βοριά λίγο Λεβάντε
Κύμα το κύμα νά γυρίσεις πίσω.

Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριῶ χρονῶ
Γιά να σε κοιμηθῶ(3) παράνομα
Καί να βρίσκω βαθιά στήν ἀγκαλιά σου
Κομμάτια πέτρες τα λόγια τῶν Θεῶν
Κομμάτια πέτρες τ’ ἀποσπάσματα τοῦ Ἡράκλειτου.(4)

(Οδυσσέας Ελύτης, «Το Φωτόδεντρο και η Δέκατη Τέταρτη Ομορφιά», εκδ. Ίκαρος 1971)

Λεξιλόγιο: (1) άψινθος: αρωματικό φυτό, (2) Και μετά την καταστροφή της Σμύρνης (1922) ο ελληνικός πολιτισμός επιβιώνει ως μνήμη και ως αίσθηση της ζωής. (3) «Να σε κοιμηθώ·» η έκφραση από τον Μακρυγιάννη: να ενωθώ ερωτικά μαζί σου. (4) Ηράκλειτος· ο περίφημος Εφέσιος φιλόσοφος (540-480).

Στη «Μικρή Πράσινη Θάλασσα», από τα πιο λεπτά και ευαίσθητα ποιήματα του Ελύτη, η Κόρη – Ποίηση οδηγεί τον ποιητή προς μία ερωτική βίωση της ελληνικής παράδοσης. Στο ποίημα αυτό είναι πολύ φανερή η θαλασσινή οντότητα της Κόρης, όπως η αντίστοιχη καταγωγή της ποίησης του Ελύτη. Επιθυμία του ποιητή είναι το μικρό κορίτσι να μαθητεύσει εκεί που έθαλλε το κάλλος και η σπιρτάδα της ιωνικής σκέψης που τόσο έχει ελκύσει τον Ελύτη. Η επανάληψη της τρυφερής επίκλησης οδηγεί την Κόρη στο μυστήριο του φωτός, κεντρικό θέμα στην ποίησή του, και στο πώς μπορεί να κατανοήσει τη μεταφυσική του ήλιου. Να μάθει να προσεγγίζει τον κόσμο με τις αισθήσεις (ακούσεις, κρατούν) και να δεθεί με την παράδοση, τόσο τη μακρινή όσο και τη χτεσινή, των γονιών του (στ. 13-14) κι ακόμη εκείνη της Ορθοδοξίας (στ. 15-16), αλλά και της ελληνικής φύσης (στ. 17-18). Στο τέλος του ποιήματος με μία αντιστροφή των πραγμάτων μαθητής γίνεται ο ποιητής, ο οποίος μέσα από τη μυητική διαδικασία του έρωτα θα μπορέσει να ψηλαφήσει και να μάθει τα όσα ελάχιστα έχουν φτάσει ως αυτόν» (πηγή: Στέφανος Διαλησμάς, «Η ποίηση και ο ποιητής στον Ελύτη», ΠΕΦ, Σεμινάριο 23, Οδυσσέας Ελύτης, Αθήνα, 1977, σ. 74-85, σε: ebooks.edu.gr).

Στύρα Ευβοίας

Εφάπαξ

Όλη μου τη ζωή, κρυβόμουνα γιατί
το ‘θελα μα φοβόμουνα να φύγω.
Κάποτε αγάπη έλεγα αυτή την ενοχή
μα τώρα μ’ εκδικείται λίγο-λίγο.

Όλη μου τη ζωή μου ‘βγαινε η ψυχή
κάτι να θυμηθώ, κάτι ν’ αρχίσω.
Να ‘ναι καλοί οι φίλοι κι οι λογαριασμοί
και να μη χρειαστεί να τα σκαλίσω,
κάτι να θυμηθώ κάτι ν’ αρχίσω.

Μου ‘μάθαν να μισώ, ν’ αρκούμαι στο μισό
να χάνω, να κερδίζω, να ποντάρω.
Να παίρνω διαταγές, να σπάω επιταγές,
σε κάθε ευκαιρία να κορνάρω.

Κύθηρα, Κυριακουλού

Να σφίγγω τα λουριά, με τόση μαστοριά,
να βρίσκω μία λύση στο ποδάρι,
να κλείνω τα παντζούρια και μόνη συντροφιά,
να σφίγγω πιο πολύ το μαξιλάρι,
να βρίσκω μία λύση στο ποδάρι.

Όλη μου τη ζωή, μια δεύτερη κρυφή,
αγέννητη η ζωή μ’ ακολουθούσε.
Δεν κοίταζε στα μάτια, δεν ήταν φορτική,
δε μίλαγε μα όλα τα ζητούσε,
μια θάλασσα μικρή μ’ ακολουθούσε.

(Στίχοι: Ισαάκ Σούσης, Μουσική: Λαυρέντης Μαχιαρίτσας, Ερμηνεία: Γιάννης Κότσιρας)

Howard Behrens, Αγνάντεμα

Θαλασσάκι μου

Θάλασσα, θάλασσα τους θαλασσινούς
θαλασσάκι μου
Μην τους θαλασσοδέρνεις, θαλασσάκι μου
και φέρε το πουλάκι μου.

Ροδόσταμο, ροδόσταμο να γίνεσαι
θαλασσάκι μου
Τη ρότα τους να ραίνεις
θαλασσάκι μου ναι συ ‘σαι
το μεράκι μου.

Θάλασσα κι αλμυρό νερό
να σε ξεχάσω δεν μπορώ.

Ύδρα

Θάλασσα, θάλασσα που τον έπνιξες
ωχ αμάν αμάν
Της κοπελιάς τον άντρα
θαλασσάκι μου ναι συ ‘σαι
το μεράκι μου.

Κι η κοπελιά κι η κοπελιά είναι μικρή
ωχ αμάν αμάν
Και δεν της παν τα μαύρα θαλασσάκι μου
φύσα μαϊστραλάκι μου.

Θάλασσα θαλασσώνουμαι
για σένα ξημερώνουμαι.
Θάλασσα κι αλμυρό νερό
να σε ξεχάσω δεν μπορώ.

(Παραδοσιακό Μυκόνου, Ερμηνεία: Αιμιλία Χατζηδάκη, Πλάνα από την ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Το κορίτσι με τα μαύρα», με την Έλλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χορν)

Λουτράκι Κορινθίας

Αχ θάλασσά μου σκοτεινή

Αχ θάλασσά μου σκοτεινή,
θάλασσα αγριεμένη
Πού θα με βγάλεις το πρωί
σε ποια στεριά μου ξένη.
Πού θα με βγάλεις το πρωί
σε ποια στεριά μου ξένη.
Αχ θάλασσά μου σκοτεινή,
θάλασσα αγριεμένη.

Τα είχα όλα μια φορά
μα ήθελα παραπάνω.
Τι να τα κάνω τώρα πια
απόψε που σε χάνω.

Πούντα Αιγιαλείας (φωτ. Στέλιος Δρόσης)

Μέσα στα μαύρα σου νερά
κομμάτια η ζωή μου
Αχ θάλασσά μου εσύ βαθιά
που κρύβεις το νησί μου
Αχ θάλασσά μου εσύ βαθιά
που κρύβεις το νησί μου
Μέσα στα μαύρα σου νερά
κομμάτια η ζωή μου.

Τα είχα όλα μια φορά μα ήθελα παραπάνω
τι να τα κάνω τώρα πια
απόψε που σε χάνω.

(Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία: Νίκος Πορτοκάλογλου)

Χίος, Βολισσός

Fata Morgana

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ’ το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί,
οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.
Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι.
Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
Μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.

Πούθ’ έρχεσαι; Απ’ τη Βαβυλώνα.
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.
Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.
Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.

(Στίχοι: Νίκος Καββαδίας, Μουσική, Ερμηνεία: Μαρίζα Κωχ, 1977)

Αγία Φωτιά Λασιθίου, Κρήτη

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα

Πρώτη φορά που την είδα, στεκότανε,
τη νύχτα εκείνη που η Ρώμη καιγότανε,
χιλιάδες χρόνια φωτιά και μηνύματα,
μα δεν ξεχνώ του κορμιού της τα κύματα.

Την είδα πάλι στις όχθες του Βόλγα,
που ένας στρατιώτης τη φώναξε Όλγα,
κάτι ψιθύρισε μέσα στο κρύο,
τότε μου ‘χε φανεί τόσο αστείο.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Λασίθι, τρεχαντήρι

Στο Πάλος νύχτα τ’ όνομά της αφήνει,
γραμμένο κάπου στου Κολόμβου την πρύμνη,
τότε που οι Ισπανοί ξεκινούσαν,
και για μια άγνωστη μοίρα μεθούσαν.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Βρέθηκε κάποια στιγμή στη Γαλλία,
πρώτη του Μάη σε μια άδεια πλατεία,
σε λίγο οι φοιτητές θα ξεσπούσαν,
και μια αλλιώτικη ζωή θα ζητούσαν.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

(Στίχοι: Ντέπυ Χατζηκαμπάνη, Μουσική, Ερμηνεία: Φίλιππος Πλιάτσικας)

Καλό καλοκαίρι γεμάτο θάλασσα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s