Μεγαλώνοντας με τα τραγούδια του Δήμου Μούτση

Το «Γουώκμαν» το άκουγε -δεκαετία του ’80- συχνά ο πατέρας μου, φορώντας το δικό του γουώκμαν -απίστευτο γκατζετάκι της εποχής- και σιγοτραγουδώντας διαρκώς τα ολόφρεσκα τότε τραγούδια από το «Φράγμα» και το «Ενέχυρο». Και όχι μονάχα αυτό αλλά εννοούσε να μας πηγαίνει με τη Νάντια και στις συναυλίες του κι έτσι που ήρθαν τα πράγματα, μια συναυλία του Μούτση στο Βεάκειο του Πειραιά ήταν η πρώτη συναυλία της ζωής μας, όταν ακόμα πηγαίναμε σχολείο στο δημοτικό! Όλα τα παιδικά χρόνια έχουν πίσω τους μια μουσική υπόκρουση από κάποιο τραγούδι του Μούτση να παίζει στο κασετοφωνάκι, στο αυτοκίνητο, στο πικάπ ή στο στόμα του μπαμπά με κείνους τους στίχους τους γεμάτους σκληρή αλήθεια και αμφισβήτηση, όμως τους πάντα δοσμένους μέσα σε έναν ποταμό λυρισμού και ανθρωπιάς.